ଏହି ପବିତ୍ର ଭାଗବତ କଥା ପାଠ କରିବାର ଉପବାସ ନିଷ୍ଠାରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଲୋକ ଲଗି ଥାନ୍ତି, ସେ ଅବଶ୍ୟ ଶ୍ରୋତିୟ ବିଦ୍ୱାନ, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶିକ୍ଷକ, ଗାଁ, ଉପବାସୀ, ମହିଳା, ରାଜା ଓ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଉପବାସରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ରଜସ୍ତ୍ରାବ ଅବସ୍ଥାରେ ମହିଳା, ଚୁତିଆ, ବିଦେଶୀ, ପତିତ, ବେଦ ଅନୁସାରୀ ନୁହେଁ, ଦ୍ୱିଜ ଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦ ବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ କଥା ହୋଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, କରୁଣା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା ଓ ମନ ଉଦାରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍ ଦରିଦ୍ର, ଶରୀର କ୍ଷୟ ହେଉଥିବା, ରୋଗୀ, ଅଭାଗା, ପାପ କରୁଥିବା, ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଓ ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ। ସନ୍ତାନ ନ ହେଉଥିବା, ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା, ଅପତ୍ୟ, ଦୁଃଖିତ, ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଥିବା ମହିଳାମାନେ ଏହି କଥା ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଏପରି ଲୋକମାନେ ଯଥାବିଧି ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏହା ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଉପବାସ ଶେଷ କରି, ଯେପରି ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ଉପବାସ ଫଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ଶେଷ କରନ୍ତି, ତେଣୁ ଏହି ଉପବାସର ଶେଷ ଶିଷ୍ଟାଚାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶେଷ କ୍ରିୟାର ଉପରେ ଅନୁବାଦ ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ନିର୍ଲୋଭ ବୈଷ୍ଣବ ହେଇ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥା ପାଠ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ବହୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଓ ପାଠକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପରେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ତୁଳସୀ ମାଲା ଦେବା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ, ଝାଳ ଦ୍ୱାରା ମଧୁର କୀର୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବିଜୟ ଧ୍ୱନି, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାକ୍ୟ, ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ଦେବା ଉଚିତ୍; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଶ୍ରୋତା ବିରାଗୀ ହେଇଥିଲେ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଗୃହସ୍ଥ ହେଇଥିଲେ କର୍ମ ପରିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ଯଥାବିଧି ଖିର, ମଧୁ, ଘୀ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ବିଶେଷତଃ ଦଶମ ଷ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ପୁରାଣ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଟୁଟ। ଯଦି ଅଗ୍ନି ହୋମ କରିବାର ଶକ୍ତି ନାଥିବା, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ତାହାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇ ଫଳ ଲାଗି ପ୍ରୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍, ବିଭିନ୍ନ ଅପସ୍ଥା ଓ ଅତିରିକ୍ତତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଭଗବାନଙ୍କ ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମ ସଫଳ ହୁଏ, କାରଣ ଏଠାରେ ତୁଳନା କରିବା ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ପରେ ବାର ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ଉପବାସ ଶେଷ ପାଇଁ ସୁନା ଓ ଗାଁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଶକ୍ତି ଥାଏ, ତିନି ପଳା ଓଜନର ସୁନା ର ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲେଖାଯିଥିବା ପୁସ୍ତକ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ଉପବାସ ଶେଷ କ୍ରିୟାରେ, ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଯଥାବିଧି ବିଧି ଦ୍ୱାରା ଦାନ, ପୋଷାକ, ଭୂଷଣ, ଶୁଭ୍ର ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ନିୟମିତ, ଯୋଗ୍ୟ, ଶାନ୍ତ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ସେ ସଂସାର ର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଏପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କ୍ରିୟା କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ୍ର ଭାଗବତ ପୁରାଣ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଉପାୟ; ଏଠାରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏପରି ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆମେ ତୁମକୁ କହିଦେଲୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି କୁମାରମାନେ କଥା କହି, ଏହି ଭାଗବତ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସାତ ଦିନ ଧରି ସମସ୍ତ ନିୟମିତ ମନ ଦେଇ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ପରେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ଶେଷ ହେଲାପରେ ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ସର୍ବୋତ୍ତମ ହେଲା; ଏକ ଯୁବ ଉତ୍ସାହ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲେ। ନାରଦ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୋର ହେଲେ, ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଏପରି କଥା ଉପକ୍ରମ କରି ଶୁଣି, ଭଗବତ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରେମରେ ଗଳା ଅଟି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ଅସୀମ କରୁଣାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ଆଜି ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଶ୍ରବଣକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ମନେ କରେ, ମୁନିମାନେ; କାରଣ କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସୀ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।" ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଏମିନେଣ୍ଟ ବୈଷ୍ଣବ ନାରଦଙ୍କୁ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଶୁକ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଶୋଳେ ବର୍ଷ ଅବସ୍ଥାର ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ମହାସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, କଥା ଶେଷରେ ନିଜ ସାଧନାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଭାଗବତ କଥା ପ୍ରେମରେ, ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସଭା ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଦେଖି, ସତ୍କ୍ଷଣେ ଉଠି ବଡ଼ ଆସନ ଦେଲେ; ଦେବମୁନି ନାରଦ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଶୁକ ସୁବିଧାପୂର୍ବକ ବସି କହିଲେ: "ମୋର ଶୁଭ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣ।" ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ: "ଭାଗବତ ବେଦର କଳ୍ପତରୁର ପକ୍କା ଫଳ, ଶୁକ ମୁଖର ଅମୃତ ରସରେ ଭିଜି, ଓ ଭୂମିର ସୁସଂସ୍କୃତ ଭକ୍ତମାନେ, ପୁନିପୁନି ଏହି ରସ ପିଉ।" "ଏଠାରେ, ମହାମୁନି ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ, ଭ୍ରାନ୍ତି ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଛି; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟବାନ୍କ ପାଇଁ, ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା; ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଉପଟାଇ ଦେଇଛି। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ? ଏଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରବଣ ଉତ୍ସୁକ ନିର୍ମଳ ହୃଦୟରେ ଏକାନ୍ତରେ ବନ୍ଧି ଯାଆନ୍ତି।