ଏକ ଦିନ, ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗାଥା ଶୁଣିବା ଏବଂ ପାଠ କରିବା ପାଇଁ ନିୟମ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା। ଏହି ଉପକ୍ରମରେ ଦୂର୍ବଳ, ଦୁଃଖୀ, ରୋଗୀ, ଅନ୍ୟାୟ କରୁଥିବା, ସନ୍ତାନ ନଥିବା, ମୁକ୍ତି ଚାହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି କଥାକୁ ଶୁଣିବାକୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏକ ମହିଳା ଯାହା ସନ୍ତାନ ନଥିବା, କିମ୍ବା ଯାହାର ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, କିମ୍ବା ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଛି, ସେ ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଏହି ଗାଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କାନ୍ତି ଦେଇ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପକ୍ରମ ଯଥାନିୟମ ଶୁଣିଲେ ଅନେକ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥା ଅଖଣ୍ଡ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଉପବାସ ଭଲ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ ଏହି ଉପକ୍ରମର ଉପସମ୍ହାର କରିବା ଦରକାର, ଯେପରି ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀରେ ଫଳ ଚାହୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଉପବାସ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଦରିଦ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପସମ୍ହାର ନିୟମ ଅତି ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରରେ ନିର୍ମଳ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଗାଥା ପାଠ ଶେଷ ହେଲେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ପ୍ରବଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଏବଂ ପାଠକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରୋତାମାନେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଧରିବେ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜ ଶବ୍ଦରେ ମଧୁର କୀର୍ତନ ହେବା ଦରକାର। ଜୟଧ୍ୱନି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଶବ୍ଦ, ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ହେବା ଦରକାର; ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷାର୍ଥୀଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ତେବେ ପରଦିନ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ହେବା ଦରକାର; ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ, ତେବେ କର୍ମଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଗ୍ନିଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ଯଥାନିୟମ ଖିର, ମଧୁ, ଘିଅ, ତିଳ ଦେବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ କରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ବା, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଗ୍ନିଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ପୁରାଣ ର୍ୱପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ସମାନ। ଯଦି ଅଗ୍ନିଯଜ୍ଞ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ ଏହାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇ ଫଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଅପରାଧ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମ ଫଳବତୀ ହୋଇଥାଏ। ଉପସମ୍ହାର ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସୁନା ଓ ଗାଁ ଦାନ କରିବା ଉପବାସ ଶେଷ କରିବାର ନିୟମ। ସମ୍ଭବ ହେଲେ, ତିନି ପଲା ଓଜନର ସୁନା ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ପୁସ୍ତକ ରଖିବା ଉଚିତ। ଅତିଥି ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ନିୟମ ଏବଂ ଦାନ, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧ ଦେଇ ଯୋଗ୍ୟ ନିୟମିତ ପାଠକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଦାନ ଯଦି ଶିକ୍ଷକକୁ ଦିଆଯାଏ, ତେବେ ଦାତା ସମସ୍ତ ପାଶବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି; ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଶୁଭ ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏକ ଅବିଶ୍ୱାସ୍ୟ ମାଧ୍ୟମ। ତାପରେ, କୁମାରମାନେ କହିଲେ: “ଏହି ଭାଗବତ ଦେଇ ଆମେ ସବୁ କଥା କହିଛୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଛ?” କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଉପଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଭାଗବତ ଗାଥା ପାଠ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ ଓ ଉପଭୋଗ ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ସପ୍ତାହ ଦିନ ଯାଏଁ, ସମସ୍ତ ଜନ ନିୟମିତ ଚିତ୍ତରେ ଏହି କଥା କୁ ଶୁଣିଲେ; ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ପାଠ ଶେଷରେ ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ ଓ ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲା; ଏକ ଯୁବତ୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଭିପ୍ରାୟ ପୂରଣ କରି, ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା। ଏହି ଗାଥା ଦିଗ୍ଦିଗ୍ ଶୁଣିବା ପରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରେମରେ ରୁଦିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କର ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଛି; ଆଜି ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ମୁଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବେ ଗଣାଏ, କାରଣ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରରେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସୁଥିବା କୃଷ୍ଣ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।” ସୂତ କହିଲେ: ଏହିପରି ନାରଦ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଶୁକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବୟସ ଶୋଳେ ବର୍ଷ ଥିବା ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ଶୁକ, ଜ୍ଞାନର ମହାସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, ଆସିଲେ; ଉପଦେଶ ଶେଷରେ, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରି, ପ୍ରେମ ଭରିତ ହୃଦୟରେ ଭାଗବତ ପାଠ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏହି ସଭା ତାଙ୍କର ପରମ ଚମକ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଉଠି ମହାସନ ଦେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଆଦର କଲେ, ଶୁକ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ବସି କହିଲେ: “ମୋର ଶୁଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ଶୁଣନ୍ତୁ।” ଶୁକ କହିଲେ: “ଭାଗବତ ବେଦର କଳ୍ପତରୁର ପକ୍କା ଫଳ, ମୋର ମୁଖର ଅମୃତରେ ଭିଜିଛି; ଓ ଭୂମିର ରସିକ ଓ ସୁସ୍ଥ ସ୍ୱଭାବ ଲୋକମାନେ, ଏହି ଭାଗବତର ରସକୁ ପୁନଃପୁନଃ ପିଇବାକୁ ଭୁଲନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏଠାରେ, ବ୍ୟାସଙ୍କ ରଚିତ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତରେ, ଅସତ୍ଧର୍ମ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ହୋଇଛି; ଏହା ନିର୍ମଳ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ହୀନ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଏବଂ ଉପକୃତ ତତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛି, ତିନି ପ୍ରକାର ଦୁଃଖ ଉପଟାଇ ଦେଇଛି। ଅନ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁରନ୍ତ ବନ୍ଧି ଯାନ୍ତି। ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣ ଭାଗବତମାନଙ୍କର ରତ୍ନାଗାର, ଏଠାରେ ପରମହଂସଙ୍କ ନିର୍ମଳ ଜ୍ଞାନ ଗୀତିତ; ଏଠାରେ ନିଷ୍କାମ ଜ୍ଞାନ, ବିବେକ, ବିରାଗ ଓ ଭକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ; ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ଶୁଣିବା, ପାଠ କରିବା ଓ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ସ୍ୱର୍ଗ, ସତ୍ୟଲୋକ, କୈଳାସ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ରସ ମିଳେନି; ତେଣୁ ଧନ୍ୟ ଲୋକମାନେ, ସଦା ଏହାକୁ ପିଇବେ, ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ସୂତ କହିଲେ: ବ୍ୟାସ (ବାଦରାୟଣ) ସଭାରେ ଏହିପରି କହୁଥିବା ବେଳେ, ହରି ନିଜ ସମ୍ବାଧିତ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବଳି, ଉଦ୍ଧବ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଋଷି (ନାରଦ) ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ସେ ସାଥୀମାନେ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ।