ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପବିତ୍ର ଗାଥାରେ, ବେଦମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ! ଯେମାନେ ତୁମ ସହ ଅନୁଗତିରେ ଚଲନ୍ତି, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଭୟ ଛାଡି ଚାଲିପାରନ୍ତି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋପାଳକ ଗୋ-ଝୁଣ୍ଡ ଯେପରି ଏକଠି କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଠି କର, କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ ତୁମେଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ନିଃକ୍ରିୟ, ସ୍ୱୟଂଶାସିତ୍, ସୃଷ୍ଟିର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ। ଦେବମାନେ ସଦା ଜାଗ୍ରତ ରହି, ତୁମକୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଯେପରି ହସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ସେବା କରେ। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନେ, ତୁମେ ଦିଆ ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁଯାୟୀ, ଭୟଭିତ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ସଚଳ ଓ ଅଚଳ—ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଜୀବ, କାରଣ ଓ ଅଜନ୍ମାର ସଂଯୋଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ହେ ମୁକ୍ତ! କିନ୍ତୁ ଏହି ସଂଯୋଗ ଛାଡିଲେ, ତୁମେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ଯେପରି ଆକାଶ ସମସ୍ତକୁ ଧାରି ରହି ଅତୁଳନୀୟ ଓ ଶୂନ୍ୟ। ଯଦି ଦେହୀ ଅସୀମ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ହେଉଥାନ୍ତି, ତେବେ କୌଣସି ଶାସନ ନ ଥାନ୍ତା, କିନ୍ତୁ ତାହା ହୁଏନାହିଁ। ଅଜନ୍ମାରୁ ଜନ୍ମିତ ଯଦି ଏହି ସମସ୍ତ, ତେବେ ତାକୁ ଛାଡି ନ ହେଲେ ନିୟନ୍ତା ରହିଯିବେ; ଏହି ଭାବକୁ ନକାରିବା ତର୍କ ଭ୍ରାନ୍ତ। ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ ଦୁହିଁ ଅଜନ୍ମା, ତେଣୁ ଦୁହିଁର ଆରମ୍ଭ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ସଂଯୋଗରୁ ଯାହା ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଅସ୍ଥିର, ପାନିର ଫୁଲି ଯେପରି। ହେ ପରମେଶ୍ୱର! ଏହି ସମସ୍ତ ନାମ ଓ ଗୁଣ ତୁମେ ଶେଷରେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇ ଲୟହୁଏ, ଯେପରି ନଦୀ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ରସ ନେଇ ସମୁଦ୍ରରେ ଲୟ ହୁଏ। ମଣିଷମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ମାୟାର ଭୟାନକ ମୋହକୁ ଚିହ୍ନି, ତୁମେ ଯାହା ସମସ୍ତର ମୂଳ, ସେଠାରେ ଚିତ୍ତ ନିବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭକ୍ତିରେ ଦୃଢ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭବସାଗରର ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ; ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛନ୍ତି, ତୁମେ ଏକ ଭୂକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଭୟାଭୀତ କର। ଏଠି ଏହି ଲୋକରେ ଯେଉଁମାନେ ଚଞ୍ଚଳ ମନକୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରାଣ ଦ୍ୱାରା ବଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କ ପଦକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ନାଉ ଚଳାଉଥିବା ବ୍ୟାପାରୀ ପରି ଦୁଃଖରେ ଡୁବନ୍ତି। ତୁମେ ଥିଲେ, ଜନେ କ’ଣ ଆତ୍ମୀୟ, ସନ୍ତାନ, ନିଜ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଧନ, ଘର, ରଥ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ଦେବେ? ଯେଉଁମାନେ ଏହା ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଗ ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଭ୍ରମଣ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଅଂଶ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି। ପୃଥିବୀରେ ମୁନିମାନେ, ତୁମ ଚରଣାମୃତରେ ହୃଦୟ ପରିଷ୍କୃତ କରି, ଏକଥର ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଉପରେ ଚିତ୍ତ ନିବେଶ କଲେ, ପୁନଃ କଦାପି ତାହା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ନରମାନେ ନିଜ ତତ୍ତ୍ୱ ହରାଇ ଯାଆନ୍ତି। ଯଦି କେହି କହେ, “ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତିତ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ,” ତେବେ ତାହା ତର୍କ ଭ୍ରାନ୍ତ, କାରଣ ଏହା ସଦା ସଠିକ୍ ନୁହେଁ। ବ୍ୟବହାରରେ ଭେଦ କରାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଭେଦ ଅନୁସୃତି ମାତ୍ର; ଅବିବେକୀମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା ନାହିଁ, ପରେ ଥିବ ନାହିଁ, ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ, ସେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ରୂପେ ପ୍ରକାଶିତ। ଏହି କାରଣ, ଧନ କିମ୍ବା ଜାତିର ଭେଦ ପରି, ଏହି ମନର ଖେଳ ମିଥ୍ୟା ଓ ତାହାର ରସ ଅସତ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ଆତ୍ମା, ଅଜନ୍ମା ସଂଯୋଗରେ ଗୁଣ ଧାରଣ କରି, ତାହା ସଦୃଶ ହୁଏ, ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେ ରୂପକୁ ଛାଡିଦେଉଛ, ଯେପରି ସାପ ତାହାର ଚାମ ଛାଡିଦିଏ; ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅମେଘ୍ୟ ମହିମାରେ ଅସୀମ ଓ ଅପରିମିତ। ଯଦି ତ୍ୟାଗୀମାନେ ହୃଦୟର ଅଭିଲାଷା ଜଞ୍ଜାଳକୁ ଉପାଡ଼ି ନ ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ଅପାତ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ, ହୃଦୟରେ ଗୁପ୍ତ ରତ୍ନ ପରି ରହିଯାଅ; ଯେଉଁମାନେ ଆତ୍ମାରେ ତୃପ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇପଟେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ତୁମ ଅମୃତ ଅବସ୍ଥାକୁ ଅପ୍ରାପ୍ତ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିନାହାନ୍ତି, ଶୁଭ-ଅଶୁଭର ମୂଳ ତୁମେ, ସେମାନେ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଗୁଣ ଓ ଦୋଷ ଓ ଦେହୀମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତଥାପି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ, ଗୁଣମୟ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଅବିରତ ଗୀତିତ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅନନ୍ତ ରୂପର ସୀମା ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସାବର୍ଣ୍ଣମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତ ନ ପାଇଲେ। ଯେପରି ଧୂଳି ଆକାଶରେ ପବନ ସହ ଉଡ଼ିଯାଏ, ସେପରି ବେଦ ଓ ସମୟ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣୁଥିବା ସନନ୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏଭଳି ଆଦିକାଳର ମହାପୁରୁଷମାନେ ବେଦ, ପୁରାଣ, ଉପନିଷଦର ସାର ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଂଶଧର, ଏହି ଆତ୍ମଉପଦେଶକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧାରଣ କରି, ଏ ପୃଥିବୀରେ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ବସି, ଲୋକଙ୍କ ଅଭିଲାଷା ଦଗ୍ଧ କର। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନିଗ୍ରହ ସହ ବ୍ୟାସଙ୍କ ପୁଅ ବୀରବ୍ରତ ମୁନି, ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କ ମତ ପ୍ରକାଶ କଲେ। ନାରଦ କହିଲେ—ନମସ୍କାର ହେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟର ଶକ୍ତିର ଧାରକ। ଏପରି ପ୍ରାଚୀନ ଋଷି ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ମୁଁ ମୋ ବାପା ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲି। ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନାରାୟଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା ଉପଦେଶ କହିଲି। ଏହିପରି, ରାଜନ୍, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଥିଲ, ତାହା ମୁଁ କହିଲି—କିପରି ଚିତ୍ତ ନିର୍ବିକାର, ନିର୍ଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମରେ ନିବେଶ କରିପାରିବ।