ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ମହାମୁନିମାନେ ଶ୍ରୀନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରବଚନ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ନିୟମ ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିଷୟରେ ଅନୁପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଥିଲେ, ଯଦି ଏକାଧିକ ବିକଳ୍ପ ଥାଏ, ତେବେ ଫଳ ଖାଇବା କିମ୍ବା ଏକବାର ଖାଇବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା ଉଚିତ୍—ଯାହା ସହଜ ଭାବେ ସମ୍ଭବ, ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଶ୍ରବଣର ବିଘ୍ନ ହେବ ନାହିଁ। ପ୍ରବଚନ ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଖାଇବାକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ଉପବାସ କଲେ ଯଦି କାହାଣୀ ଶୁଣିବାରେ ବିଘ୍ନ ଆସେ, ତେବେ ତାହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ନାରଦଙ୍କୁ ଏହି ଉପବାସ ନିୟମ ବିଷୟରେ ମହାମୁନିମାନେ କହିଲେ—ଏହି ସପ୍ତାହିକ ବ୍ରତ ନିୟମ କେବଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ, ଅନ୍ୟମାନେ ଏହାର ଅଧିକାରୀ ନୁହନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରତରେ ନିୟମିତ ଚର୍ଯ୍ୟା ହେଉଛି—ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ପତ୍ରରେ ଖାଇବା, ଓ ପ୍ରବଚନ ଶେଷରେ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କରିବା। ଏହି ବ୍ରତୀ ଲୋକମାନେ ଦାଲ, ମଧୁ, ତେଲ, ଭାରି ଖାଦ୍ୟପଦାର୍ଥ, ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ବାସି ଖାଦ୍ୟ ସଦା ବିରତ ରହିବେ। ଏହି ବ୍ରତରେ କାମ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, ଢୋଙ୍ଗ, ମୋହ ଓ ଦ୍ୱେଷ ପ୍ରଭୃତି ଦୁରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହି କଥା ପଠା କିମ୍ବା ଶ୍ରବଣର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ବେଦବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗାଈ, ବ୍ରତୀ, ମହିଳା, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷ ମାନେଙ୍କ ବିରୋଧରେ କିଛି ଖରାପ କଥା କହିବେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଋତୁମତୀ ମହିଳା, ଚଣ୍ଡାଳ, ବିଦେଶୀ, ପତିତ, ଅବେଦୀ, ଦ୍ୱିଜଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରିବେ ନାହିଁ। ସତ୍ୟବାଦି, ପବିତ୍ର, କରୁଣାମୟ, ମୌନ, ସରଳ, ନମ୍ର ଓ ମନର ଦାନଶୀଳ ହେବା ଏହି ବ୍ରତୀଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ। ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଦରିଦ୍ର, ଶରୀର ଶିଉଁଥିବା, ରୋଗୀ, ଅପମୃଷ୍ଟ, ପାପୀ, ସନ୍ତାନହୀନ, ଓ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅଧିକାରୀ। ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ସନ୍ତାନ ପାଉନାହାନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ, ବନ୍ଧ୍ୟା, ଗର୍ଭପାତ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଏମିତି ନିୟମରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ଅଶେଷ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ବ୍ରତ ଶେଷ କରି, ଯେପରି ଫଳାଶାକୁ ନେଇ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ବ୍ରତର ଉପସମାପନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଉପସମାପନ ନିୟମ ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥା ପଠା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ବିଶେଷ ଭକ୍ତିରେ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ପ୍ରବଚକଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ତା’ପରେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେବା, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜର ସହ ମଧୁର କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍। ବିଜୟଧ୍ୱନି, ମଙ୍ଗଳାଚରଣ, ଶଂଖଧ୍ୱନି ହେବା ଦରକାର; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଅନ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ତେବେ ପରେ ଦିନେ ଗୀତ-ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ କର୍ମଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଖିର, ମଧୁ, ଘିଅ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିବାଠାରୁ ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ, କାରଣ ପୁରାଣ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ସାର ସ୍ୱରୂପ। ଯଦି ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହା ପାଇଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଦେବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ବିଘ୍ନ ଓ ଅଧିକ୍ୟ-ଅପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତତା ଦୂର ହୁଏ। ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଭଗବାନଙ୍କ ଶହସ୍ରନାମ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ, କାରଣ ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ବ୍ରତ ଶେଷରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ସହ ଭୋଜନ କରେଇ, ସୁନା ଓ ଗାଈ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ତେବେ ତିନି ପଲା ଓଜନର ସୁନାର ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତା’ ଉପରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖା ଗ୍ରନ୍ଥ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହ, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଥିଉଥିବା ପ୍ରମୁଖ ସମସ୍ତ ଉପଚାର, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଇ, ନିୟମିତ ଓ ପୂଜ୍ୟ ଅଧ୍ୟାପକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ଜ୍ଞାନୀ ଏହି ଦାନ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ, ଫଳଦାୟି ଓ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ—ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତା’ପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ—ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କୁହିଦେଲୁ; ଏଠାରେ ଅଧିକ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ଦେଇଥାଏ। ସୂତ ମୁନି କହିଲେ—ଏପରି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ, ପୁଣ୍ୟମୟ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାୟକ ଭାଗବତ କଥା ପଠିଲେ। ସତ୍ତ୍ୱନିୟମିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରେ ସମସ୍ତେ ଦେବମାନ୍ୟ ସ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏହା ପରେ ଜ୍ଞାନ, ବିରାଗ୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିର ପ୍ରବଳତା ବଢିଗଲା; ଏକ ଯୁବା ଉତ୍ସାହ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭାସିଯାଇ, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲେ। ଏପରି ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବତ୍ପ୍ରିୟ ନାରଦ ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ଅନୁରାଗରେ କଣ୍ଠ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ କହିଲେ—“ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଧନ୍ୟ! ତୁମେ ଅପାର କୃପାମୟ, ଆଜି ମୁଁ ପାପ ନାଶକ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଁଛି। ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ଶ୍ରବଣକୁ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନେ କରେ, କାରଣ ଏହି ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ବୈକୁଣ୍ଠଧାମୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ।” ଏହି ସମୟରେ, ବୈଷ୍ଣବଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ କଥାହେଉଥିବା ବେଳେ, ଯୋଗୀଶ୍ୱର ଶୁକଦେବ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ୟାସଙ୍କ ଏହି ଷୋଳହ ବର୍ଷର ତରୁଣ ପୁତ୍ର, ଜ୍ଞାନ ସାଗରର ଚନ୍ଦ୍ର, ସ୍ୱପ୍ରାପ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୃଦୁ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରା କଣ୍ଠରେ ଭାଗବତ କଥା ପଠିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।