ମିଥିଲାର ରାଜା ଶ୍ରୁତଦେବ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ! ଆପଣ ହୃଦୟରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ବ୍ୟସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଦୂର ରହିଥାନ୍ତି; ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅଗମ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରକୃତି ଗୁଣରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ହେ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣ ଅନ୍ତଃସ୍ଥ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ପର, ଆତ୍ମାକୁ ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ଅଲଗା କରନ୍ତି, କାରଣ ସହିତ ବା ବିନା କାରଣର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ। ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଆମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ—ଆମେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ? କାରଣ, ଲୋକମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଏହା—ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଗୋଚର।" ଏପରି ଅନୁରାଗ ଭରା କଥା ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ହସି, ମୃଦୁ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—"ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ମହାମୁନିମାନେ ତୁମ ଶୁଭାର୍ଥେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସଦା ମୋ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଦେବତା, ତୀର୍ଥ, ଏବଂ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ, ପୂଜା ଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ପବିତ୍ର ହୁଏ; କିନ୍ତୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତ୍ୱରିତ ଶୁଦ୍ଧି ଲାଭ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମକ୍ରମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ରେଷ୍ଠ; ତାପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତୋଷ ଏବଂ ବିଶେଷକରି ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲେ ତାହା ଅଧିକ। ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପ ମୋତେ ତତ୍ତ୍ୱରେ ତିତିକ୍ଷା ନୁହେଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋତେ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦର ଶାର, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶାର। ଯେଉଁମାନେ ଏହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ମୋତେ କେବଳ ପୂଜାର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଯାହା ଚଳମାନ କିମ୍ବା ଅଚଳ, ଏବଂ ତାହାର କାରଣମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସମସ୍ତକୁ ମୋ ରୂପ ଭାବେ ମନରେ ଦେଖେ। ଏହିପରି, ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କର; ଏହିପରି ପୂଜା କଲେ, ମୋଠାରେ ସତ୍ୟ ପୂଜା ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ଅପାର ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ମିଥିଲାର ରାଜା ଶ୍ରୁତଦେବ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ମାନି, ଭକ୍ତିସହ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତି ଓ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଭଗବାନ, ସଠିକ ପଥ ଦେଖାଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପୁନଃ ଫେରିଗଲେ।