ଯେତେବେଳେ ଅତିଥିମାନେ ବସିଗଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଶ୍ରୁତଦେବ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ, ସନ୍ତାନ, ଓ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ୱଜନମାନଙ୍କ ସହିତ ଗିଲେ ଏବଂ ଅତିଥିମାନଙ୍କ ପାଦଯୁଗଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ: "ଆଜି ଏହି ଦିନ ଆମ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁନ୍ୟମୟ, କାରଣ ଯିଏ ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ସମ୍ସାର ସୃଷ୍ଟି କରି, ପୁନଃ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଏହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଇ ପରମପୁରୁଷ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚର ହେଲେ ନୁହେଁ। ଯେପରି ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ଶୟନାବସ୍ଥାରେ ନିଜ ମନରେ ସ୍ୱପ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରେ ଏବଂ ଏହାକୁ ଆଲୋକିତ କରିବାକୁ ନିଜେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏହି ପରମେଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ଏପରି। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରବଣ, କଥନ, ପୂଜା, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ସାର୍ଥକ ସମ୍ବାଦ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ଆପଣେ ନିଜେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଅନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମନ ଲଗାଇ ଅନ୍ୟଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣେ ହୃଦୟରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରରେ ଅଛନ୍ତି। ନିଜ ମାୟାରେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେହବାନ୍ଧନରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଧରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ହେ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣେ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ, ଆତ୍ମାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ ଦୁଇ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା, ନିଜ ମାୟାରେ ଆବୃତ ଥିବା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଏହିପରି ହେଲେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ଦାସମାନେ କ'ଣ କରିବା ଉଚିତ୍? ଆପଣଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ରାହ୍ୟ ଥିବା ଦୁଃଖଟିଏ ଏହି ଜନମାନଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ।" ଏହିପରି ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କର ଅନୁରାଗ ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଯିଏ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କ ହାତ ଧରି ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ସମ୍ସାରରେ ଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ପଦଧୂଳିରେ ସମ୍ସାରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଦେବତା, ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘକାଳରେ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିପାତରେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତୋଷ ଓ ବିଶେଷକରି ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲେ ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପ ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ ଯେତେ ପ୍ରିୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ ଓ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜାବେଳେ ମାନବ ମାନି ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଓ ତାହାର କାରଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋର ରୂପ ବୋଧ କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଏହିପରି ପୂଜା କଲେ ମତେ ବାସ୍ତବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ବଡ଼ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।" ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ମିଥିଳାର ରାଜା ଶ୍ରୁତଦେବ କୃଷ୍ଣ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ସ୍ୱରୂପରେ ଦେଖି ପୂଜା କଲେ ଓ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଭକ୍ତ ଓ ଭକ୍ତିପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଭଗବାନ ଏଠାରେ ଥିବା ସମୟରେ ନିଜ ଉପଦେଶ ଦେଇ ପୁନି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହିପରି ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କ ଶିରୋପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ଏହି ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ 'ଶ୍ରୁତଦେବର ଆଶୀର୍ବାଦ' ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପରିଶେଷ ହେଲା। ପରେ, ପାରୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଶୁକଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅକ୍ଷର ବ୍ରହ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧରେ, ଯେଉଁଠାରେ ବେଦ ଗୁଣମୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଉଁଠି କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି? ସେଇ ବ୍ରହ୍ମ ତ କିଛି ନୁହେଁ, କିଛି ଅଟେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଓ ପ୍ରାଣକୁ ତାଙ୍କର ଉପଭୋଗ, ଲୋକକ୍ଷେମ, ଆତ୍ମସ୍ଵାର୍ଥ ଓ ବିବେକ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଉପନିଷଦ ହେଉଛି ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ଯିଏ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧାରଣ କରେ ସେ କିଛି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଏ। ଏଠି ମୁଁ ତୁମକୁ ନାରାୟଣ ମୟ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଓ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କ ସମ୍ବାଦ କହିବି।" "ଏକଦିନ ନାରଦ, ଯିଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଲୋକେ ଲୋକେ ଘୁଞ୍ଚି ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାନ୍ତି ସହ ତାପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଏହି ନାରାୟଣ ଋଷି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ କଳାପ ଗ୍ରାମର ଅନେକ ଋଷି ଘେରିଥିଲେ, ନାରଦ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଜନଲୋକ ବାସୀ ମୁନିମାନେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।" "ଏକଦିନ ଜନଲୋକରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏକ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ; ଏଠାରେ ମନସ୍ପୁତ ପବିତ୍ର ମୁନିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ତୁମେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ତାଙ୍କ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିବାବେଳେ, ସେଠି ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଗଭୀର ଚର୍ଚ୍ଚା ହେଲା, ଯେଉଁଠି ବେଦ ନିବାସ କରେ; ଏବଂ ତୁମେ ଏଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଆଚରଣରେ ସମାନ, ସମାନ ଧନ, ଶତ୍ରୁ ଓ ମିତ୍ର ଥିଲେ; କେହି ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ, କେହି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣୁଥିଲେ।" "ତାଲେ ସନନ୍ଦନ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲୟ କରି ଶୟନ କଲେ; ଶେଷରେ ବେଦ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଚିହ୍ନରେ ଉତ୍ଥାନ କରିବା ପାଇଁ ଯଥାର୍ଥ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଲେ। ଯେପରି ଗାୟକମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରଭାତରେ ଗାନ ଦ୍ୱାରା ଜଗାନ୍ତି, ସେପରି ବେଦ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମହାଗୁଣ ସ୍ତୁତିରେ ଜଗାଇଲେ।" "ବେଦ କହିଲେ: 'ଯୟ, ଯୟ! ହେ ଅଜ, ଅଜିତ, ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଜିତ ଦୋଷ ତ୍ୟାଗ କର! ଆପଣେ ସ୍ଵରୂପରେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ନିଧାନ।