ଶ୍ରୁତଦେବ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ନିଜେ, ତାଙ୍କର ପରିବାର ଏବଂ ଘରବାସୀମାନେ ସ্নାନ କଲେ । ସମସ୍ତଙ୍କ ମନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ ହେଲା, କାରଣ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା । ପରେ, ଶ୍ରୁତଦେବ ଦେବତାମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଫଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମୂଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ମାଟି, ଗୋ-ଉତ୍ପାଦ, ତୁଳସୀ, କୁଶା ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଚାର କଲେ । ସମସ୍ତ ପୂଜା ବିଧି ନିୟମିତ ଭାବେ କରି, ନିଜ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କଲେ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଶ୍ରୁତଦେବ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ଅନ୍ଧକୁପରେ ପଡ଼ିଥିଲି, ଏହି ଅପୂର୍ବ ସମ୍ମିଳନ କିପରି ହେଲା? କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳି ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଉଁଠାରେ ଏମିତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୃହ ।" ଅତିଥିମାନେ ବସି ଆପ୍ୟାୟିତ ହେଲେ, ଶ୍ରୁତଦେବ ନିଜ ପତ୍ନୀ, ସନ୍ତାନ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ କଲେ । ତାପରେ ଶ୍ରୁତଦେବ କହିଲେ, "ଆଜି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ତିଆରି କରି, ପୁନଃ ନିଜ ମୂଳ ରୂପରେ ଏହାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ଚିରନ୍ତନ ପୁରୁଷ ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ ଆମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିନାହାନ୍ତି । ଯେପରି ଏକ ଲୋକ ଶୋଇ ଥିଲେ ନିଜ ମନରେ ସ୍୵ପ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରେ ଓ ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ସେପରି ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ।" "ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁଣନ୍ତି, କଥାହୁଏ, ପୂଜା କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି ଓ ଏକାନ୍ତିକ ଭାବେ ସମ୍ବାଦ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଆପଣ ନିଜେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଯଦିଓ ଆପଣ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ କର୍ମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଓ ପ୍ରକୃତି ଗୁଣରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ଦୂର ଥାନ୍ତି ।" "ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ପରମାତ୍ମା, ଆପଣ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଆତ୍ମାରୋପରେ ଅତିତ, ମୃତ୍ୟୁରୁ ଆତ୍ମାକୁ ବିଭାଜିତ କରନ୍ତି, ନିମିତ୍ତ ଓ ଅନିମିତ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ନିଜ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଥାନ୍ତି ।" "ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ସେବକମାନେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଆମକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶନା କରନ୍ତୁ । କାରଣ, ମାନବମାନେର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ହେଉଛି ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଗୋଚର ନୁହଁନ୍ତି ।" ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଭକ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କ ହାତ ନେଇ ମିଶ୍ର ହସି ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଋଷିମାନେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋ ସହ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଏଠାଠି ବ୍ରମଣ କରି ତାଙ୍କର ଚରଣ ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ।" "ଦେବତା, ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି ।" "ସମସ୍ତ ଜୀବମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦି ସେମାନେ ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତୋଷ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ତେବେ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ।" "ମୋର ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପ ମୋତେ ଏତେ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ, ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରିୟ । ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଏବଂ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ।" "ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ଜନ ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ଇର୍ଷ୍ୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅସମ୍ମାନିତ, ସେମାନେ ମୋତେ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପୂଜାବେଳେ କେବଳ ପୂତଳି ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି ।" "ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଯାହା ଚଳନ୍ତି ଓ ଅଚଳ, ସେମାନେ ଓ ତାଙ୍କର କାରଣମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୋର ରୂପ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି ।" "ସେଥିପାଇଁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ମୋ ପ୍ରତି ଆସ୍ଥା ରଖି ଉପାସନା କର; ଏଭଳି ପୂଜା କଲେ ମୋତେ ପ୍ରକୃତ ପୂଜା ହେବ, ଅନ୍ୟଥା ଅପାର ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ ।" ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ମିଥିଲାର ରାଜା ଶ୍ରୁତଦେବ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଭାବି ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ।" ଏଭଳି ଭାବେ, ଭକ୍ତ ଓ ଭକ୍ତିକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭଗବାନ, ଏଠାରେ ରହି ନିଜ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ପୁନଃ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ । ଏହିପରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ 'ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ' ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ ଶେଷ ହେଲା । ପରେ ଶ୍ରୀ ପରୀକ୍ଷିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଅବ୍ୟାକ୍ତ, ଅବ୍ୟଖ୍ୟାନୀୟ ବ୍ରହ୍ମ ଉପରେ ଗୁଣମୟ ବେଦ କେମିତି କାର୍ଯ୍ୟ କରେ? ସେଉଁଠି ଚିତ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ, ପ୍ରାଣ ଦେହୀମାନେ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି—ବିଷୟ, ଲୋକ କାର୍ଯ୍ୟ, ଆତ୍ମା ଓ ଅସଙ୍ଗତା ପାଇଁ ।" "ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ଉପନିଷଦ ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଯିଏ ଏହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଧାରଣ କରେ, ସେ କିଛି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇଁ ।" "ଏଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ନାରାୟଣ ସମ୍ବିଧିତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କ ସମ୍ବାଦ କହିବି ।" "ଏକଥର, ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ନିତ୍ୟ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ।" "ସେଠାରେ, କଳାପ ଗ୍ରାମର ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଅଛନ୍ତି । ନାରଦ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ।" "ତାଙ୍କୁ, ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପଦେଶ କଲେ, ଯାହା ପ୍ରାଚୀନ ଜନଲୋକବାସୀ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।" "ଏକଥର, ଜନଲୋକରେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଶ୍ରେଣୀରେ ବ୍ରହ୍ମ ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମନସ୍ପୁତ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଥିଲେ ।" "ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଗଲେ, ସେଉଁଠି ବେଦ ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥିଲା, ଯାହା ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିଛ ।" "ଏହି ମନସ୍ପୁତ ଋଷିମାନେ ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଆଚରଣରେ ସମାନ; ସେମାନେ କେତେକ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ, କେତେକ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣୁଥିଲେ ।