ପ୍ରଭାତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିନର ତିନି ଅଧିକ ଅଂଶ ଯାଏଁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଉଚ୍ଚିତ ଶବ୍ଦରେ, ନିଶ୍ଚଳ କଣ୍ଠରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ରୂପୀ କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ। ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ପାଇଁ ବିରାମ ନେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଶରୀର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ, ହାଲୁକା ଖାଦ୍ୟ ନିଅ; ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ହବିଷ ଖାଦ୍ୟ ଏକ ଥର ଖାଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ସପ୍ତ ରାତ୍ରି ଉପବାସ କରି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଘୀ କିମ୍ବା ଦୁଧ ପିଇ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଅନ୍ୟଥା, ଫଳ ଖାଇ କିମ୍ବା ଏକ ଥର ଖାଇ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ; ଯାହା ସହଜ ହୁଏ ତାହା କରିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ସମୟରେ ଖାଇବା ଉଚିତ; ଉପବାସ କରି ଯଦି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ବିଘ୍ନ ଆସେ, ତେବେ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ନାରଦ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ନିୟମ ଶୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାର ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ। ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୈନିକ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିବା, ଭୂମିରେ ଶୟନ କରିବା, ପତ୍ରରେ ଖାଇବା, ଏବଂ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ମାତ୍ର ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପବାସ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଦାଲ, ମଧୁ, ତେଲ, ଭାରି ଖାଦ୍ୟ, ଅଶୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ପୁରୁଣା ଖାଦ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅନୁସାରେ ଆମେଷ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ଅଭିମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, କୌଟିଳ୍ୟ, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥା ପାଠ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦଜ୍ଞ, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗାଉ, ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନକାରୀ, ମହିଳା, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ବିପରୀତ କଥା କହିବା ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତୀ ବ୍ୟକ୍ତି ରଜସ୍ୱଳା ମହିଳା, ଚାର୍ବା, ବିଦେଶୀ, ପତିତ, ବେଦବିହୀନ, ଦ୍ୱିଜଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, କରୁଣା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା, ମନର ଦାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁର୍ବଳ, କ୍ଷୀଣ, ରୋଗୀ, ଦୁଃଖୀ, ପାପ କରୁଥିବା, ସନ୍ତାନହୀନ, ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ମହିଳା ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସନ୍ତାନ ମୃତ, ବନ୍ଧ୍ୟା, ଶିଶୁ ହାରାଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଅତି ସାବଧାନରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏହି ନିୟମାନୁସାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦିଏ। ଏହି ଉପବାସ ନିୟମ ଶେଷ କରି, ଯେପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଫଳ ଚାହୁଥିବା ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରନ୍ତି, ସେପରି ନିୟମର ଉପସମାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଦୁଃଖୀ କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଶେଷ କ୍ରିୟାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଶୁଣିବାରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି, ନିର୍ବାସନ୍ତ ବୈଷ୍ଣବ ହେବାରୁ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ହେଲା ପରେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ଗ୍ରନ୍ଥ ଏବଂ ଉପଦେଶକଙ୍କୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପରେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ତୁଳସୀର ମାଳା ଦେବା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଲର ସଙ୍ଗେ ମଧୁର କୀର୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଜୟଧ୍ୱନି, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାକ୍ୟ, ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ, କର୍ମଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ଉଚିତ ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଖିର, ମଧୁ, ଘୀ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଦାନ ଦେଇ ଅଗ୍ନି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ। ଅ alternatively, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଅଗ୍ନି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ପୁରାଣ ପରମାତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ। ଯଦି ଅଗ୍ନି ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଉପାଦାନ ଦେଇ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା ଉଚିତ, ଅନେକ ବିଘ୍ନ, ଅପରାଧ, ଅତିକ୍ରମ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ହଜାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସବୁ କାମ ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ, କାରଣ ଏଠାରେ ତୁଳନାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ଶେଷ କ୍ରିୟା ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ, ସହିତ ସୁନା ଓ ଗାଉ ଦେଇ ଉପବାସ ଶେଷ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ତିନି ପଲା ଓଜନର ସୁନାର ସିଂହ ତିଆରି କରି, ତାହାରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖାଯାଇଥିବା ଗ୍ରନ୍ଥ ରଖିବା ଉଚିତ। ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନିମନ୍ତ୍ରଣରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସମସ୍ତ ବିଧିରେ, ଉପହାର, ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଦ୍ୟାଦି ଦେଇ ନିୟମିତ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାୟୁକ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଉପହାର ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇଲେ, ସେ ସଂସାର ଆକ୍ଷେପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଏହି ନିୟମାନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରି ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଶୁଭ ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟୀ; ଏହା ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଏପରି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଛ? କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ଦୁଇ ରୂପ—ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ—ଦିଏ। ସୂତ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏହି ଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରି, ପୁଣ୍ୟ ଦେଏ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦିଏ। ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୋତାମାନେ ନିୟମାନୁସାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ଶେଷ ହେଲା ପରେ, ଜ୍ଞାନ, ବିରକ୍ତି, ଭକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଉତ୍କର୍ଷ ହେଲା; ଏକ ଯୁବ ଶକ୍ତି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ନାରଦ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ବିଭୋର ହେଲେ, ଶରୀର ଭରି ହର୍ଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।