ମିଥିଲାର ରାଜା ବହୁଳାଶ୍ୱ ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ, ଦିଲ୍ଲୀପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେଖି, ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ନମସ୍କାର କଲେ; ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ଶୁଣିଥିବା ଋଷିମାନେକୁ ବି ଏହିପରି ନମସ୍କାର କଲେ। ଦୁଇଜଣ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ବିଶ୍ୱ ଗୁରୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି," ଏବଂ ଦୁଇଜଣେ ମିଳି ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡିଗଲେ। ତା’ପରେ ଦୁଇଜଣ ଅଞ୍ଜଳି ଯୋଗେ ଦାଶାର୍ହ କୃଷ୍ଣ ଓ ସେଉଁଠି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଏକା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଘରେ ଆତିଥ୍ୟ ଦେବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ଭାବନାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଜଣ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଯାଉଛି ବୋଲି ଜଣାନାହିଁ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଜନକ ମହାମତି, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ—ଅପରିପକ୍ୱ ଆଚରଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ସମ୍ମାନରେ ଘରକୁ ନେଇ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଶ୍ରୁ, ନମସ୍କାର କରି, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ, ଏବଂ ଏହି ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳକୁ ନିଜ ଶିରେ ଧରିଲେ। ପରିବାର ସହିତ, ସେ ଏହି ଜଳ ଧରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦ୍ରବ୍ୟ, ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ଗାଁ-ଝାଟି ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସେମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଅତିଥିମାନେକୁ ଖୁସି କରାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁ, ଆନନ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ। ତା’ପରେ ବହୁଳାଶ୍ୱ କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାକ୍ଷୀ, ଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ଦାସମାନେ, ଆପଣ ଆମ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଆପଣ ନିଜ ଉକ୍ତି ପୂରଣ କରି, ନିଜ ଭକ୍ତମାନେ—ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଲିନ—ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ବି ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କହି, ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ପ୍ରତି କିଏ ଛାଡିପାରିବ? ଆପଣ ନିଜେ ନିର୍ମମ, ଶାନ୍ତ, ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନେକୁ ଆତ୍ମା ଦେଇଥିବା ଦାତା। ଆପଣ ଯଦୁବଂଶରେ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପେ ଅବତରି, ତିନି ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀକୀର୍ତି ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି। ହେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ନାରାୟଣ, ଶାନ୍ତ ତପସ୍ୱୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆପଣ କୃପା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ କିଛି ଦିନ ଆମ ଘରେ ବସନ୍ତୁ; ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ନିମି ବଂଶ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।" ରାଜାଙ୍କ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଅନୁସାରେ, ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟା ଭଗବାନ ମିଥିଲାର ପୁରୁଷ-ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଆଣି, ତା’ଘରେ ରହିଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ଜନକଙ୍କ ପରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଋଷିମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରି, ନୃତ୍ୟ କରି, ଗମ୍ଭୀର ଶୂନ୍ୟ ଗାବା ମାନେ ଶୁଇଗଲେ। ସେମାନେ ପାଇଁ ଉନ୍ନତ କୁଶ ଓ ବୃଷ ଚର୍ମ ଆସନ ଦେଇ, ପତ୍ନୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ, ଆତିଥ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହି ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ଦେହରେ ଲଗାଇ, ପରିବାର ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାର ଅନୁଭୂତି କଲେ। ଫଳ, ଗନ୍ଧ ମୂଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ, ମାଟି, ଗୋ-ଦ୍ରବ୍ୟ, ତୁଳସୀ, କୁଶ, ପଦ୍ମ ଆଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରି, ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରି, ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଘରେ ଆସକୁ ଅନ୍ଧା କୂଆରେ ପଡିଥିବା ମୁଁ, କିପରି ଏହି ଦିନ ଦେଖିଲି—କୃଷ୍ଣ ନିଜେ, ତାଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଶ୍ରୀତୀର୍ଥର ଧାମ, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଘର?" ଅତିଥିମାନେ ବସି, ସମ୍ମାନିତ ହେବା ପରେ, ଶ୍ରୁତଦେବ ପରିବାର ସହିତ ତାଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଲେ। ଏବଂ ଶ୍ରୁତଦେବ କହିଲେ: "ଆଜି ଶ୍ରୀପୁରୁଷ, ନିଜ ଶକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରି, ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରଥମ ଥର ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିନାହିଁ। ଯେପରିକି ଜଣେ ମଣିଷ ଶୁଇ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ସ୍ଵପ୍ନ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତା’ପରି ଏହି ଭଗବାନ। ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, କହନ୍ତି, ପୂଜା କରନ୍ତି, ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ସଂବାଦ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ହୃଦୟରେ ଆପଣ ନିଜେ ଦର୍ଶନ ଦେନ୍ତି। ହୃଦୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କାର୍ମିକ ଚିତ୍ତ ଭିନ୍ନ ଥିଲେ ଦୂର ରହନ୍ତି; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ରହ୍ୟ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ଧରିପାରିନାହିଁ। ହେ ପରମାତ୍ମା, ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଆତ୍ମାକୁ ମୃତ୍ୟୁରୁ ବିଭକ୍ତ କରି, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ମାୟାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଲୁଚାଇଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହିପରି, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଆପଣ ଆମକୁ ନିର୍ଦେଶନା କରନ୍ତୁ—କଣ କରିବା ଉଚିତ? କ୍ଷୁଦ୍ର ଜନଙ୍କର ସବୁଠୁ ବଡ ଦୁଃଖ—ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଗ୍ରହ୍ୟ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହିପରି ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ, ଅନୁଗତ ଦାସମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ନିଜ ହାତରେ ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କ ହାତ ଧରି, ହସି, କଥା କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ମୁନିମାନେ ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି; ମୋ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଦେବ, ତୀର୍ଥ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ, ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘକାଳରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର କରିଦିଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ତପ, ଜ୍ଞାନ, ସନ୍ତୋଷ ଓ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଅଧିକ। ଏହି ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପ ମୋ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପରି ନୁହେଁ; ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ଆମେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେର ମୂର୍ତ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିନାହିଁ, ଦ୍ୱେଷ ଓ ଅସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁଁ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ବି ପ୍ରତିମା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତ ଓ ତା’ର କାରଣମାନେକୁ ମୋ ରୂପ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୁନିମାନେକୁ ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କର; ଏହିପରି ପୂଜା କଲେ ମୁଁ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ପୂଜିତ ହୁଏ—ଏହା ଅନ୍ୟଥା ଏବଂ ବଡ ଧନ-ଦୂତି ଦେଇ ହେଉ ନାହିଁ।