ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରୁତଦେବ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତି ରଖିଥିଲେ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅଲ୍ପ ଚାହିଦା ରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସଂତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ମିଥିଲାରେ ବିଦେହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଜୀବନ୍ତି ଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଯାହା କି ଯାହା ସଂଯୋଗରେ ମିଳେ, ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସେ କେବଳ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା, ତାହାରେ ସଂତୁଷ୍ଟ ଥିଲେ ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭଳି ଏହି ଦେଶର ରାଜା ବହୁଲାଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଏକ ମୈଥିଳ ଥିଲେ, ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ଭଗବାନ ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦାରୁକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଇଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ବିଦେହ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଥିରେ ନାରଦ, ବାମଦେବ, ଅତ୍ରି, କୃଷ୍ଣ, ରାମ, ଅସିତ, ଅରୁଣି, ଶୁକଦେବ ନିଜେ, ବୃହସ୍ପତି, କଣ୍ୱ, ମୈତ୍ରେୟ, ଚ୍ୟବନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଥିଲେ। ହେ ରାଜନ, ଯେଉଁଠି ଭଗବାନ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାର ନାଗରିକମାନେ ଏବଂ ଜନସାଧାରଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାପରି, ଉପହାର ନେଇ ଆସୁଥିଲେ। ଆନର୍ତ୍ତ, ଧନ୍ବ, କୁରୁ, ଜାଙ୍ଗଳ, କଙ୍କ, ମତ୍ସ୍ୟ, ପାଞ୍ଚାଳ, କୁନ୍ତି, ମଧୁ, କେକୟ, କୋଶଳ, ଅର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେଶର ଲୋକମାନେ ଭି ତାଙ୍କର କମଳମୁଖ, ମାନବତାର ହସ ଓ କ୍ଷମାଶୀଳ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଥିଲେ—ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମେତ। ଭଗବାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହର ଦର୍ଶନ ଓ ନିରାପତ୍ତା ଲାଭ କଲେ; ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ତୁତିଗାନ କରୁଥିଲେ, ତାହା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଥିଲା, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଆକାଶ ପରି ଧୌଳିକା। ଏଭଳି ଭାବରେ ଭଗବାନ ବିଦେହ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନାଗରିକ ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଉପହାର ନେଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁ ଅନନ୍ଦରେ ଖିଲିଉଠିଲା, ସେମାନେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଋଷିମାନେ କେବଳ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ। ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ନିଜ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ମିଥିଲାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ ଦୁଇଁଜଣ ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ପଡ଼ିଲେ। ଦୁହେଁ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ଦାଶାର୍ହ କୃଷ୍ଣ ଓ ସହ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉଭୟଙ୍କ ଘରେ ଏକାସାଥି ଅତିଥି ହେବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦୁହେଁଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଦୁହେଁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏମିତି ଭାବେ ଦୁଇ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଜଣ ଜାଣି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଜନକ ମହାମନା ଥିଲେ, ସେ ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ—ମନ୍ଦ ଆଚରଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ—ନିଜ ଘରକୁ ଆଣି, ଉତ୍ତମ ଆସନ ଦେଇ ବସାଇ, ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୃଦ୍ଧି ହୋଇଥିଲା, ଚିତ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା, ଚକ୍ଷୁରେ ଅଶ୍ରୁ ଆସିଲା, ସେମାନଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ ଏବଂ ସେଇ ପବିତ୍ର ଜଳ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେ, ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ଏହି ଜଳ ଧରି, ଭଗବାନମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଉପରେ ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈ୵େଦ୍ୟ, ଗାଈ ଓ ବଳଦ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ମଧୁର ବାକ୍ୟରେ ସେମାନେ ମନରଞ୍ଜନ କଲେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ। ତେବେ ବହୁଲାଶ୍ୱ କହିଲେ— ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାକ୍ଷୀ, ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ଆତ୍ମା। ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ କମଳ ପାଦ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ଏବେ ଦର୍ଶନ ଦେଇଛନ୍ତି। ଆପଣ ନିଜ କଥା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; କାରଣ ଆପଣ କହିଥିଲେ, ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ଏହି ପ୍ରେମ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବା ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ। କିଏ ଆପଣଙ୍କ କମଳ ପାଦ ଛାଡ଼ିପାରିବ, ଯେଉଁଠାରେ ତ୍ୟାଗୀ ଓ ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆପଣ ନିଜକୁ ଦାନ କରନ୍ତି? ଆପଣ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରଣ କରି, ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳରେ ଘୁରୁଥିବା ଜନମାନେ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ତ୍ରିଲୋକର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ନିଜ କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି। ହେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଅବିନାଶୀ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ନାରାୟଣ, ଶାନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଋଷି, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମୋର ଅନୁରୋଧ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ କିଛି ଦିନ ଆମ ଘରେ ବସନ୍ତୁ, ନିମି ବଂଶକୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ରାଜାଙ୍କ ଏହି ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସେଠାରେ ରହି, ମିଥିଲାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଉପରେ ମଙ୍ଗଳ ବର୍ଷାଇଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଜନକଙ୍କ ପରି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଘରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ନୃତ୍ୟ କରି, ନିଜ ଚୋଲା ହଲାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଘାସ ଓ ବୃଷ ଚର୍ମ ଆସନ ଦେଇ, ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କଲେ ଏବଂ ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳରେ ନିଜେ, ପରିବାର ଓ ଘରବାସୀ ନିହାତି ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଫଳ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମୂଳ, ପବିତ୍ର ଜଳ, ମାଟି, ଗୋ-ଉତ୍ପାଦ, ତୁଳସୀ, କୁଶ ଓ ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୁତଦେବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟମରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଯାହା ଶୁଭ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବଢ଼ାଏ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରେ। ତାଙ୍କ ମନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା—"ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ଅନ୍ଧ ବେଳିକୁ ଆମେ କିପରି ଛାଡ଼ି, ଏହି ମହାଭାଗ୍ୟର ସମ୍ମିଳନ ଲାଭ କଲୁ? କୃଷ୍ଣ ନିଜେ, ଯାଙ୍କର ପାଦଧୂଳି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ଆଧାର, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହାଙ୍କ ଘର ହେଉଛନ୍ତି।" ଅତିଥିମାନେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଶ୍ରୁତଦେବ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ପିଲାମାନେ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ।