କିଛି ଲୋକ କହିଲେ ଯେ ରାମ ଶ୍ୟମାଙ୍କୁ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ ଦେଇଦେବେ, ଆଉ କିଛି ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ; ଶ୍ୟମାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷ କରି, ଅର୍ଜୁନ ତିନି ଦଣ୍ଡ ନିଅରେ ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବେ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ କିଛି ମାସ ରହିଲେ; ସେଠାରେ ଜନମାନେ ଓ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଘରକୁ ନେଇ ଆସି, ଅତିଥି ଭାବେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ; ଆସ୍ଥାରେ ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଭିକ୍ଷାରେ ଆସିଥିବା ଭୋଜନ ଖାଇଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଜଣେ ବଡ଼ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ରଣବୀରମାନେ ପାଇଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ; ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ମମତା ଓ ଫୁଲିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲା। ସେ କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ; ଲଜ୍ଜା ଭରା ତିର୍ଯ୍ୟକ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହାସ୍ୟ ସହିତ ହୃଦୟ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଉପରେ ଚିତ୍ତ ଦେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ନିତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭାବି, ଅଭିଲାଷ କରି, ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଦୁର୍ବଳ ଦେହପ୍ରେମରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହେଲା। ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଦିନ, ସେ କନ୍ୟା ରଥରେ ବସି କିଲ୍ଲା ଛାଡ଼ିଲେ; ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ଅଭିଭାବକ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମ୍ମତିରେ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ। ରଥରେ ଦଣ୍ଡ ଧରି, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଥିବା ବୀରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ନିଜ ଜନମାନେ ଦୀଅଙ୍କୁ ସିଂହ ଯେପରି ଚାଷ ଭାଗିଦିଏ, ସେପରି ତିଆରି କଲେ। ଏହା ଶୁଣି ରାମ ଚନ୍ଦ୍ର ଦୀଅ ଚାଲିଥିବା ସମୁଦ୍ର ପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି, ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ଶାନ୍ତ କଲେ। ବଳରାମ ବିବାହରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ବହୁତ ଉପହାର ପଠାଇଲେ—ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ଏବଂ ବହୁ ଧନସମ୍ପଦ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନାମ ଶ୍ରୁତଦେବ; ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତ ଭାବରେ ଭଜୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଲିପ୍ତ। ସେ ମିଥିଲାରେ ଘରେ ରହୁଥିଲେ, ଯାହା ଯାହା ଦିଆଯାଇଥିଲା ସେ ନେଇ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଦିନକୁ ଦିନ ସେ କେବଳ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯାହା ମିଳୁଥିଲା ନେଇ, ତାହାରେ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ, ଉଚିତ କ୍ରିୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ଦେଶର ରଜା ବହୁଲାଶ୍ୱ ମଧ୍ୟ ମୈଥିଳ ଓ ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଦୁଇଜଣ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଦୁଇଜଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ପ୍ରଭୁ ଦାରୁକା ଆଣିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ମିଥିଲାକୁ ଗଲେ। ନାରଦ, ବାମଦେବ, ଅତ୍ରି, କୃଷ୍ଣ, ରାମ, ଅସିତ, ଅରୁଣି, ମୁଁ, ବୃହସ୍ପତି, କଣ୍ବ, ମୈତ୍ରେୟ, ଚ୍ୟବନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ—ହେ ରାଜା, ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଗଲେ, ସେଠି ସେଠି ଜନମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ଉଦୟ ହେବାପରି ନମସ୍କାର କଲେ। ଆନର୍ତ, ଧନ୍ବ, କୁରୁ, ଜାଙ୍ଗଲ, କଙ୍କ, ମତ୍ସ୍ୟ, ପାଞ୍ଚାଳ, କୁନ୍ତି, ମଧୁ, କେକୟ, କୋଶଳ, ଅର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଲୋକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁକୁ, ଦୟାଳୁ ଚକ୍ଷୁ ଓ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଦେଖି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଲେ। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ନିରାପଦ ହେଲେ; ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଗାଇଥିବା ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଯାହା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ବିକ୍ରମାନ୍ତି, ଶ୍ୱେତ ଆକାଶ ପରି ଅଶୁଭ ଦୂର କରେ, ପ୍ରଭୁ ଶୀଘ୍ର ମିଥିଲାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଜନମାନେ ଉପହାର ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁହଁ ଫୁଲି ଲଗିଲା; ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ। ଦୁଇଜଣ—ମିଥିଲାର ରଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ—ଭାବିଲେ ଯେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ ନିଜ ଦୟା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି; ଦୁଇଜଣ ପାଦେ ପଡ଼ିଲେ। ଦୁଇଜଣ ହାତ ଜୋଡି, ଦାଶାର୍ହ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ସମୟରେ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଭବି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦୁଇ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏକା ଅନ୍ୟ ଜଣ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ଜନକ, ବଡ଼ ମନ ବାଲି, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଅସଦାଚାରୀ ମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଘରକୁ ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କୁ ଶୁଣିଲେ। ଭକ୍ତି ଭରି, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଲୁହାରେ, ପାଦେ ପଡ଼ି, ପାଦ ଧୋଇ, ସେ ଜଳ ନେଇ ଶୁଧ୍ଧି କଲେ। ପରିବାର ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଜଳ ଧରି, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକ, ଧୂପ, ଦୀପ, ଉପହାର, ଗାଈ ଓ ବଳଦ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଅତିଥିମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଏଯାଁ ବସିଛନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତୃପ୍ତି ନହେବା ପୂର୍ବରୁ, ଆନନ୍ଦରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ବହୁଲାଶ୍ୱ କହିଲେ: "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ନିଜେ ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଦ୍ରଷ୍ଟା ଓ ସାକ୍ଷୀ; ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ, ଆପଣ ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ନିଜ ଶବ୍ଦ ପୂରଣ ପାଇଁ ଆପଣ ଦେଖାଗଲେ; ଆପଣ କହିଥିଲେ ଯେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବ୍ରହ୍ମାଠୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। କିଏ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦ ଛାଡିବେ, ଏକାନ୍ତ ତ୍ୟାଗୀ ଶାନ୍ତ ଋଷିମାନେ ପାଇଁ ଆପଣ ଆତ୍ମ ଦାନ କରିଥିବା? ଆପଣ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ବିକ୍ରମାନ୍ତି, ତିନି ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି। ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଅବ୍ୟୟ ଜ୍ଞାନର ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ନାରାୟଣ, ଶାନ୍ତ ତପସ୍ୱୀ। ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କରି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ କିଛି ଦିନ ଘରେ ରୁହନ୍ତୁ; ନିମି ଋଷିଙ୍କ ବଂଶକୁ ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ଧୂଳି ଶୁଧ୍ଧ କରନ୍ତୁ।" ରଜାଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣରେ ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମିଥିଲାର ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଆଣି, ଘରେ ରହିଲେ। ଶ୍ରୁତଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ, ଜନକ ପରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଘରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଋଷିମାନେ ପାଦେ ପଡ଼ି, ପୋଷାକ ହଲେଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ତୃଣ ଓ ବୃଷ ଚର୍ମରେ ବସାଇ, ପତ୍ନୀ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପାଦ ଧୋଇ, ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କଲେ।