ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଏକ ଦିନ ଶୁକଦେବ ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ—ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭଉଣୀ ବିଷୟରେ; କିପରି ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଓ ସେ କିପରି ମୋର ଠାକୁରମା ହେଲେ?” ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ, “ଯେତେବେଳେ ଅର୍ଜୁନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ, ସେ ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରି ‘ପ୍ରଭାସ’ ଦେଖିଲେ, ଏଠାରେ ସେ ତାଙ୍କର ମାମାପୁଆ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ। କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ ରାମ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀକୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦେବେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିଥିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ତ୍ରିଡଣ୍ଡି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭଳି ଡ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ସମ୍ବ୍ରାନ୍ତ ନଗରବାସୀ ଓ ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଅବସରରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଚିହିନି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକ ଦିନ ରାମ ତାଙ୍କୁ ଘରେ ନେଇ ଅତିଥିରୂପେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ, ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଭୋଜନ ଦେଲେ, ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦାନ କରାଯାଇଥିବା ଭୋଜନ ଖାଇଲେ। ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଏକ ଦୀନାନୀ, ଯେଉଁଥିକି ରଣବୀରଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଭାବ ଓ ଫୁଲିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା। ସେ ଦୀନାନୀ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ହୃଦୟ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଲେ; ଲଜ୍ଜା ଭରା ହସ ଓ କୋଣା ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚିହାରିଲେ। ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଚାହୁଁଥିଲେ, ମନ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ—ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ବିକଳ ହେଉଥିଲେ। ଏକ ମହାଉତ୍ସବ ଦିନ, ଦୀନାନୀ ରଥରେ ବାହାରିବା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ମାତାପିତା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଚରିଅଟ୍ରେ ଦଣ୍ଡି ଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ହସ୍ତିନାପୁରର ସିଂହ ଭଳି ହଟାଇ ଦେଲେ। ଏହା ଶୁଣି ବଳରାମ ଚନ୍ଦ୍ରଦିନର ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଏବଂ ମିତ୍ରମାନେ ମିଶି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଲେ। ବଳରାମ ବିବାହରେ ଖୁସି ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ବହୁ ଉପହାର—ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ଏବଂ ଅନେକ ଧନ-ଦୌଲତ ପଠାଇଲେ। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ନାମ ଥିଲା ଶ୍ରୁତଦେବ; ସେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅନ୍ୟାସକ୍ତି ହିନ୍ନ। ମିଥିଳାରେ ଭିଡେହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥ ଭାବରେ ବସୁଥିଲେ, ଯାହା ଯଥାସମୟରେ ମିଳେ ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ସେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯାହା ମିଳେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରି, ଏହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହୁଥିଲେ, ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦେଶର ରାଜା ଥିଲେ ବହୁଳାଶ୍ୱ, ଏକ ମୈଥିଳ, ନମ୍ରତାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଦୁଇଜଣେ ଏକ୍ୟୁତ (କୃଷ୍ଣ)ଙ୍କର ପ୍ରିୟ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଦାରୁକା ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିବା ରଥରେ ଚଢି, ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଭିଡେହ ଦେଶକୁ ଗଲେ। ନାରଦ, ବାମଦେବ, ଅତ୍ରି, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ, ଅସିତ, ଅରୁଣି, ମୁଁ ନିଜେ, ବୃହସ୍ପତି, କଣ୍ଵ, ମୈତ୍ରେୟ, ଚ୍ୟବନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏଠି ଯେଉଁଠି ଯାଇଥିଲେ, ସେଠି ନଗରବାସୀ ଓ ଦେଶବାସୀ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ସହିତ ଉଦୟ ହେବା ପରି ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଆନର୍ତ, ଧନ୍ବ, କୁରୁ, ଜାଙ୍ଗଳ, କଙ୍କ, ମତ୍ସ୍ୟ, ପାଞ୍ଚାଳ, କୁନ୍ତି, ମଧୁ, କେକୟ, କୋଶଳ, ଅର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେଶର ଲୋକମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ, ମୃଦୁ ହସ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜନମାନେର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହେଲା, ତିନି ଲୋକର ଗୁରୁ ସେମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷା ଓ ନିଜ ଦେହ ଦେଖିବା ସୁଯୋଗ ଦେଲେ; ଦେବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଗାଇଥିବା ଗୁଣଗାନ ଶୁଣି, ଯାହା ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପ୍ରସାରିତ, ଶ୍ୱେତ ଆକାଶ ଭଳି, ଦୁଃଖ ନାଶ କରି, ବିଡେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏକ୍ୟୁତ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ନଗରବାସୀ ଓ ଦେଶବାସୀ ଖୁସିରେ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁଖ ଦେଖି, ହସେଇ, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ କେବଳ ଶୁଣିଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କଲେ। ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ନିଜ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ମିଥିଳାର ରାଜା ଓ ଶ୍ରୁତଦେବ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କର ପାଦପାଖାରେ ପଡିଗଲେ। ହାତ ଜୋଡି ଦୁଇଜଣେ ଏକ୍ୟୁତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଏକ ସମୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ, ଦୁଇ ଘରକୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଜାଇଲେ, ଏହି ବିଷୟ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜଣେ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ। ଜନକ ମହାମତି, ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ଅତିଥିମାନେ, ମଧ୍ୟ ନ ଲାଗିଥିବା ବ୍ୟବହାର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଘରେ ଆଣି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆସନରେ ବସାଇ ଦେଲେ, ଓ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରବଣ କଲେ। ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହିତ, ଚକ୍ଷୁରେ ଲୁଚୁଥିବା ଲୁହ, ପାଦପାଖାରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ପାଦ ଧୋଇ, ତାହାକୁ ଶିରରେ ଧରିଲେ, ଯାହା ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କରେ। ପରିବାର ସହିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ପାଦଧୋଇ ପାଣି ଧରି, ସୁଗନ୍ଧ, ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, ଧୂପ, ଦୀପ, ଉପହାର, ଗାଁ ଓ ବଳଦ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ, ଏଉଁଠି ବସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦ ଛୁଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ବହୁଳାଶ୍ୱ ରାଜା କହିଲେ, “ତୁମେ ନିଜରୂପେ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଦ୍ରଷ୍ଟା, ଏବଂ ଆମେ ତୁମର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଅନୁସ୍ମରଣ କରୁଥିଲୁ, ଆଜି ଆମ ପାଖରେ ଆସିଛ। ନିଜ କଥା ପୂରଣ କରିବାକୁ, ତୁମେ ଆମେ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା; କାରଣ ତୁମ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ତୁମର ଲକ୍ଷ୍ମୀ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। କିଏ ତୁମର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଛାଡିବ? ତୁମେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଇଥିବା ନିରାସକ୍ତ ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନେ ପ୍ରିୟ। ଯଦୁବଂଶରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି ଅବତରି, ତିନି ଲୋକର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ତୁମର ଯଶ ପ୍ରସାର କରିଛ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଅଚ୍ୟୁତ, ନାରାୟଣ, ଶାନ୍ତ ତପସ୍ଵୀ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଦୟାକରି ଏକାଦିନ ଘରେ ବସ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ; ନିମିବଂଶର ଲିନିଏଜ ପବିତ୍ର କର।