ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥାର ଶ୍ରବଣ ଓ ପାଠ କ୍ରମରେ, ପ୍ରଥମେ ପାଠର ବିଘ୍ନ ନ ହେବା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ପାଠ ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ବନ୍ଦନା କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ପରେ ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦରକାର। ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କାଳରେ ଧନ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଘର, ସନ୍ତାନ ଆଦିର ଚିନ୍ତା ଛାଡି ଦେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ମନକୁ କଥାରେ ଏକାଗ୍ର କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ମିଳେ। ପାଠ ରବିଉଦୟ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିନର ତିନି ଆଧା ଘଣ୍ଟା ଯାଏଁ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନିର୍ବିକଳଙ୍ଗ ଶବ୍ଦରେ ଏହି କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଦିନ ମଧ୍ୟାନରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ପାଇଁ ବିରତି ନେବା ଦରକାର, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତନ କରିବେ। ଶରୀର ଉପର ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ହାଲୁକା ଓ ସୁଖଦ ଖାଦ୍ୟ ନେବା ଉପଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ଶ୍ରବଣ କାମନା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନକୁ ଏକଥର ହବିଷ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ସାତ ରାତି ଉପବାସ କରି ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ; ନହେଲେ ଘୃତ କିମ୍ବା ଦୁଧ ପାନ କରି ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ। ବା ପ୍ରାକୃତିକ ଫଳ କିମ୍ବା ଏକଥର ଖାଇ ଶ୍ରବଣ କରିପାରିବେ; ଯାହା ସହଜରେ ସମ୍ଭବ, ତାହା ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ଶ୍ରବଣ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଇବା ଉତ୍ତମ; ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା କଥାରେ ବିଘ୍ନ ଆସିଲେ ତାହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ହେ ନାରଦ, ଏହି ସାତ ଦିନିଆ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ନିୟମ ଶୁଣ; ବିଷ୍ଣୁ ଦୀକ୍ଷା ନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଅନୁମତି ନାହିଁ। ଏହାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ଦିନେ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଭୂମିରେ ଶୟନ, ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ, ଏବଂ କଥା ଶେଷ ହେଲା ପରେ ଖାଇବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ତେଣୁ ତୁଟି ଡାଲ, ମଧୁ, ତେଲ, ଭାରୀ ଖାଦ୍ୟ, ଅଶୁଦ୍ଧ ଓ ପୁରୁଣା ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତୀ ଲୋକ ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ଅଭିମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, ଚାଳାକି, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ଦୂରେ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହି କଥା ପାଠ କରୁଥିବା ବ୍ରତୀ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗାଉ, ବ୍ରତୀ, ନାରୀ, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷ ଆଦିଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କୁଅଭିବାଦ କରିବା ନୁହେଁ। ତାପରି ରଜସ୍ୱଳା ନାରୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ଦେଶୀ, ପତିତ, ବେଦବାହିର, ଦ୍ୱିଜଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦବିରୋଧୀ ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରତୀ ଲୋକ ସତ୍ୟ, ଶୁଚିତା, ଦୟା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା, ମନର ଦାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦରିଦ୍ର, କ୍ଷୀଣ, ରୋଗୀ, ଦୁଃଖୀ, ପାପୀ, ନିଷ୍ପୁତ୍ର, ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉପଯୁକ୍ତ। ଯେ ନାରୀ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିପାରିନାହିଁ, ଯେଁ ନାରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ଅନ୍ନାପ୍ରାପ୍ତା, ପୁତ୍ର ହରାଇଥିବା, କିମ୍ବା ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଥିବା ନାରୀମାନେ ଏହି କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଲୋକମାନେ ଯଦି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ଅବିନାଶୀୟ ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ନିକଟେ ନିକଟେ କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଭଳି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଉପସମ୍ପତ୍ତି କରନ୍ତି, ସେପରି ଉପସମ୍ପତ୍ତି କରିବା ଉଚିତ। ଦରିଦ୍ର କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଉପସମ୍ପତ୍ତି ଅନୁବାଦ ନାହିଁ; କାରଣ ସେମାନେ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଅପେକ୍ଷା ରହି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି କଥା ଯଜ୍ଞ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ପାଠକୁ ଅତି ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ପରେ ଶ୍ରୋତାମାନେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେଇ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜ ଉପକରଣରେ ମଧୁର କୀର୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ବିଜୟ ନାଦ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାକ୍ୟ, ଶଂଖ ନାଦ ଉପସ୍ଥାପନ କରିବା ଦରକାର; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଉପକରଣରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ, ତେବେ କର୍ମ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଖିର, ମଧୁ, ଘୃତ, ତିଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ରେ। ବା ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ହୋମ କରିପାରିବେ; କାରଣ ପୁରାଣ ଏହି ପରମତତ୍ୱ ର ସାର। ଯଦି ହୋମ କରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଏହି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ଫଳ ଉପଲବ୍ଧ କରିପାରିବେ, ଭିନ୍ନ ଅନ୍ତରାୟ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣତା କିମ୍ବା ଅତିରିକ୍ତ ଦୂର କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ତ୍ରୁଟି ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶହସ୍ର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର; ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ ହୋଇଯାଏ, କାରଣ ଏଠାରେ ଅଧିକ କିଛି ନାହିଁ। ପରେ ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ଦେଇ ଭୋଜନ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ପାଇଁ ସୁନା ଓ ଗାଉ ଦେଇବା ଉଚିତ। ସମ୍ଭବ ହେଲେ ତିନି ପଳା ଭାରର ସୁନା ରେ ଏକ ସିଂହ ତିଆରି କରି, ସେଠି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଉପହାର, ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଧି, ପୋଷାକ, ଭୂଷଣ, ଗନ୍ଧ ଆଦିରେ ନିୟମିତ ଦେଇ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଗୁରୁକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଉପହାର ଯଦି ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଗୁରୁକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ; ଏହି ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରିତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁରାଣ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳଦାୟି; ଏହା ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଉପାୟ—ଏହି ବିଷୟରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହାପରେ କୁମାରମାନେ କହିଲେ: ଆମେ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲୁ; ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାରଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ସୂତ ରେ କହିଲେ: ଏପରି କହି, ସେ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ପୁଣ୍ୟଦାୟି, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରଦାନ କରେ।