ହେ ବରାହ ରୂପୀ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଜାଗୃତ ମହାନुभାବ! ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ପ୍ରକାଶ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜ୍ଞାନକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଅ। ଏହି କଥାଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଏକ ସଙ୍କଳ୍ପ ଆନନ୍ଦର ସହିତ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ଏହି ସଙ୍କଳ୍ପ ସପ୍ତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କଥାର ଅବିରତ ଶ୍ରବଣ ନିମିତ୍ତେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବା ଦରକାର, ଏବଂ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେମାନେ ଯାହା କରିବାକୁ ଉଚିତ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମୟରେ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, ଘର, ପୁଅ ପରି ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ କଥାରେ ମନ ଏକାଗ୍ର କରିଲେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିନର ତିନି ଓ ଅର୍ଧ ପ୍ରହର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କଥାକୁ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନିର୍ବିକ୍ଷେପ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ବିରାମ ଦେଇ, ଏହି ସମୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବେ। ଶରୀରର ଅଧିକାର ରଖିବାକୁ ହଳୁକା ଓ ପ୍ରସନ୍ନକର ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦରକାର; କଥାଶ୍ରବଣକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନକୁ ଏକଥର ହବିଷ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କ୍ଷମତା ଥାଏ, ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସ କରି ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଘୃତ କିମ୍ବା ଦୁଧ ପିଇ ଶ୍ରବଣ କରିବାରେ ଅସୁବିଧା ନ ହୁଏ। ଅନ୍ୟଥା ଫଳ ଖାଇ କିମ୍ବା ଦିନକୁ ଏକଥର ଭୋଜନ କରି ଶ୍ରବଣ କରିପାରିବେ; ଯାହା ସହଜ ହୁଏ, ତାହା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରବଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଅଧିକ ଉଚିତ; ଉପବାସ କରିଲେ ଯଦି କଥାରେ ବିଘ୍ନ ଆସେ, ତେବେ ଉପବାସ ସୁପାତ୍ର ନୁହେଁ। ହେ ନାରଦ! ସପ୍ତାହିକ ବ୍ରତ ନିମିତ୍ତେ ଯେଉଁ ନିୟମ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଦିକ୍ଷିତ ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣର ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଭୂମିରେ ଶୟନ, ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ, ଓ କଥା ଶେଷରେ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତୀ ନିତ୍ୟ ସ୍ପ୍ଲିଟ୍ ଡାଲ, ମଧୁ, ତେଲ, ଭାରି ଖାଦ୍ୟ, ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ବାସି ଖାଦ୍ୟରୁ ଦୂରେଇ ରହିବେ। କାମ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, ଢୋଙ୍ଗ, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ଭଳି ଦୁର୍ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରେଇ ରଖିବା ଦରକାର। ଏହି କଥା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦବିଦ୍, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗାଈ, ବ୍ରତୀ, ନାରୀ, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଋତୁମତୀ ନାରୀ, ଚଣ୍ଡାଳ, ବିଦେଶୀ, ପତିତ, ନାସ୍ତିକ, ଦ୍ୱିଜଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, କରୁଣା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା, ମନର ଦାନଶୀଳତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଗରିବ, କ୍ଷୀଣ, ରୋଗୀ, ଅପମୃଷ୍ଟ, ପାପ କରୁଥିବା, ସନ୍ତାନହୀନ, ମୋକ୍ଷ ଇଚ୍ଛୁକମାନେ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ନାରୀ ସନ୍ତାନ ଧାରଣ କରିପାରୁନାହାନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ, ବନ୍ଧ୍ୟା, ଗର୍ଭପାତ ଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କଥାକୁ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ନିୟମିତ ଶ୍ରବଣ କଲେ କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ବ୍ରତ ଶେଷ କରି, ଯେପରି ବ୍ରତୀ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ ଉପସମ୍ହାର କରନ୍ତି, ସେପରି ଏହି କଥା ବ୍ରତର ଉପସମ୍ହାର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଦରିଦ୍ର ହେଉଛନ୍ତି କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରତ ଉପସମ୍ହାର ଅନିବାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; କାରଣ ସେମାନେ ନିର୍ମୋହ ବୈଷ୍ଣବ ଥିବାରୁ କେବଳ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥା ଯଜ୍ଞ ଶେଷ ହେଲେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ବହୁତ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁସ୍ତକ ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ପରେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେଇ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଞ୍ଜର ସହିତ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ। ଯୟ ଧ୍ୱନି, ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ, ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ହେବା ଉଚିତ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକ୍ଷୁକମାନେ ଧନ ଓ ଭୋଜନ ଦାନ କରିବା ଦରକାର। ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ ହେଲେ, ପରେ ଦିନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଗୃହସ୍ଥ ହେଲେ କ୍ରିୟାଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଖିର, ମଧୁ, ଘୃତ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ, ବିଶେଷକରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ, ହୋମ କରିବା ଦରକାର। ବା ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ହୋମ କରିପାରିବେ, କାରଣ ପୁରାଣ ପରମତତ୍ତ୍ୱ ସମାନ ମୂଳ୍ୟବାନ। ଯଦି ହୋମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହାର ଦ୍ରବ୍ୟ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଇ ଫଳ ଲାଭ କରିପାରିବେ; ଏହିପରି କଲେ ବିଘ୍ନ, ଅଧିକ କିମ୍ବା ଅଳ୍ପତା ଦୂର ହୁଏ। ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭଗବାନଙ୍କ ଶହସ୍ରନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ, କାରଣ ଏଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଛି ନାହିଁ। ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖିର ଓ ମଧୁ ଖୁଆଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗାଈ ଦେଇ ବ୍ରତ ଉପସମ୍ହାର କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି କ୍ଷମତା ଥାଏ, ତେବେ ତିନି ପଳା ଓଜନର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହ ତିଆରି କରି, ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଲିପିରେ ଲିଖା ପୁସ୍ତକ ରଖିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟାନକାର ନିୟମିତ, ନିୟମାନୁସାରେ ପୂଜା ଓ ଦାନ, ଓଡ଼ନା, ଅଳଙ୍କାର, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବେ, ସେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହିପରି କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ସଂସାରରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଦେଉଥିବା ନିଶ୍ଚିତ ଉପାୟ; ଏହି ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ କୁମାରମାନେ କହିଲେ, “ଏହିପରି ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲୁ; ଆଉ କି ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ନିଜେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି।