ସୃଷ୍ଟିର ମହାର୍ଷିମାନେ ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନାନ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମ୍ର ହସରେ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱପତି, ତୁମର ଏହି ରାଜ୍ୟ ଏକତ୍ରିକରଣ ପାଇଁ ଅଟୁଟ ଉପାୟ। ହେ ସତ୍ୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାତା, ତୁମର ମାୟା ଏତେ ଅଦ୍ଭୁତ ଯେ ଆମେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଭ୍ରମିତ ହେଉଛୁ। ତୁମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ମହିମା ଗୋପନ ହୋଇଯାଏ—ଭଗବାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ତୁମେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ବିନା ସଂସାରକୁ ନାନା ଉପାୟରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ଲୟ କରୁଛ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ କେବେ ବନ୍ଧିତ ହୁଅନାହାଁ—ଏଠି ମାଟି ନାନା ରୂପ ଓ ନାମରେ ଦେଖାଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହେ। ତୁମର ଏହି ମହିମା ଏବଂ ଲୀଳା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ଯଥାଯଥ ସମୟରେ, ନିଜ ଜନଙ୍କ ରକ୍ଷା, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଦମନ ଓ ସନାତନ ବେଦମାର୍ଗ ପାଳନ ପାଇଁ, ହେ ପରମ ପୁରୁଷ, ତୁମେ ନିଜ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥାଅ; ତୁମେ ହେଉଛ ଭାରତୀୟ ଜୀବନର ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ପରିପାଳକ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ହୃଦୟ ପବିତ୍ର, ତପ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ସାଧିତ; ଏଠିରେ ସକଳ ପ୍ରକଟ, ଅପ୍ରକଟ ଓ ତାହାଠାରୁ ପରେ ଥିବା ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସମୁଦାୟକୁ ସମ୍ମାନ କର, ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିଜର ମୂଳ; ଏପରି ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହୁଅଛ। ଆଜି ଆମର ଜନ୍ମ, ଶିକ୍ଷା, ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହେଲା, କାରଣ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭାବେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛ; ଏହି ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ପରମ ଶ୍ରେୟସ୍ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛୁ। ସେଇ ଅଚ୍ୟୁତ, ଯାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅଚ୍ୟୁତ, ଯାଙ୍କର ମହିମା ନିଜର ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ଗୋପନ, ସେଇ ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହି କ୍ଷତ୍ରୀୟମାନେ ବା ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀମାନେ ଯେଉଁଠି କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ମାନେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି; ସେଇ ମାୟାର ପରଦାରେ ଆଚ୍ଛଦିତ କାଳ ଓ ଆତ୍ମାର ନାଥ। ଏଠି ମଣିଷ ଶୟନାସୀନ ହେବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜ ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରେନାହିଁ, ଯେଉଁଟି ନାମ ଓ ବିଷୟରୁ ପୃଥକ। ଏହିପରି, ମାୟାର ଭ୍ରମ ପାଇଁ ମନ ନାମ, ବିଷୟ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଆସକ୍ତି ହେଲେ, ସେ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରେନାହିଁ, ସ୍ମୃତିର ବିକ୍ଷେପ ଦ୍ୱାରା। ଆଜି ଆମେ ତୁମର ପାଦଦର୍ଶନ କରିଛୁ, ଯେଉଁପାଦ ପାପର ଦଳିକୁ ଦୂର କରେ, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳ, ଯୋଗମୟ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଯେଉଁପାଦକୁ ଭକ୍ତମାନେ ଅପାର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ କରି, ତୁମର ମାର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର। ଏପରି ଭାବେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ତାପରେ ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ), ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ମହାର୍ଷିମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ମନସ୍କୁ କଲେ। ସେମାନେ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ମହାନ୍ୟ ବସୁଦେବ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନିୟମିତ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ— “ମୁଁ ଆପଣମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଆପଣମାନେ ନମସ୍କାର କରେ। କୃପାକରି କହନ୍ତୁ, କିପରି କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ୱର କରାଯିବ?” ଏହିପରେ ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ ଯେ ବସୁଦେବ, ନିଜର ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ଭାବି, ଆମଠାରୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି। ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଉଁଠି, ନିକଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଅଧିକ ଅବହେଳା ହୁଏ—ଯେପରି ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ଜଳକୁ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଚାହିଁଥାଏ। ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ, ଅନ୍ୟ, ଦ୍ରବ୍ୟ, କାଳ, ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଅଳ୍ପ ହୁଏନାହିଁ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର। ଜେଉଁ ଭଗବାନ ଅଖଣ୍ଡ, ଦୁଃଖ, କର୍ମ, ଗୁଣ ଆଦିର ଧାରା ଦ୍ୱାରା ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଅନୁଭୂତି ରଖନ୍ତି, ତଥାପି ନିଜ ପ୍ରାଣ ଆଦି ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗୋପନ; ଏହିପରି, ମେଘ, କୁହୁଡି କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ ଦ୍ୱାରା ଝାପି ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମନେ କରାଯାଏ। ତାପରେ, ରାଜା, ମୁଁ କହୁଛି—ସେଇ ମହାର୍ଷିମାନେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଅଚ୍ୟୁତବଂଶୀ ଦ୍ୱୟଙ୍କ ଆଗରେ କହିଲେ— “କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନ ନାଶ ପାଇଁ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି—ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞ ଓ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମନସ୍ଥିତିର ଶାନ୍ତି, ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟି ସାହିତ୍ୟିକମାନେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଯୋଗମାର୍ଗ ସହଜ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଏହି ପବିତ୍ର ମାର୍ଗ ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଶୁଭ, ଯାହାକୁ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଉଚିତ ସମୟରେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଧନ, ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ଭାର୍ୟା-ସନ୍ତାନ, ଓ ସ୍ଵର୍ଗ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ଅନ୍ୱେଷଣରେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଗ୍ରାମୀଣ ଅଭିଲାଷା ତ୍ୟାଗ କରି, ଅଟୁଟ ଧ୍ୟାନରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତିନି ଋଣରେ ଜନ୍ମନେ; ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃଙ୍କୁ; ଯଜ୍ଞ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଶୋଧ କରନ୍ତି; ଯଦି ଶୋଧ ନକରି ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି। ଆଜି ତୁମେ ଦୁଇ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ, ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ଋଷି ଓ ପିତୃଙ୍କୁ; ଦେବତାଙ୍କ ଋଣ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶୋଧି, ଋଣମୁକ୍ତ ଓ ଆଶ୍ରୟହୀନ ହେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ହେ ବସୁଦେବ, ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ହରିଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକନାଥଙ୍କୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିଛ, ତେଣୁ ସେ ତୁମର ପୁଅ ଭାବରେ ଆସିଛନ୍ତି।” ଏପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ବସୁଦେବ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମନରେ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଋଷି ଓ ଋତ୍ବିଜ୍ମାନେ ଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେମାନେ ଙ୍କୁ ବାଛିଲେ। ସେଇ ବିଦ୍ୱାନ୍ମାନେ, ତାଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ନ୍ୟାୟଯୁକ୍ତ ଭାବେ ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ପଦ୍ମମାଳା, ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନ୍ୟାୟଭାବେ ଅଲଙ୍କୃତ ହେଲେ; ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଶୋଭା ପାଇଲେ।