ଏକଦିନ କୃଷ୍ଣ ଏକ ଗଭୀର ଜ୍ଞାନମୟ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—ଯେଉଁ ଲୋକ ତିନି ତତ୍ତ୍ୱର ଦେହକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରେ, ଜାୟା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ନିଜ ଭାବେ ଦେଖେ, ଭୂମିକୁ ପୂଜା କରେ, ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଜଳ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ କେବେ ଶୋଧନ କରେନି—ସେ ଗୋ ଓ ଗଧା ସମାନ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ଅପାର ଜ୍ଞାନର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ଚୁପ ହେଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଏହି ଗଭୀର ଉପଦେଶରେ ଅସ୍ତିର ହେଇପଡ଼ିଲା। ବହୁ ଚିନ୍ତା ପରେ, ମୁନିମାନେ ହସି ଲୋକନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—ତୁମର ଏହି ଶାସନ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକଠା କରିବା ପାଇଁ। ମୁନିମାନେ କହିଲେ—ହେ ଉତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ତୁମର ମାୟାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ, ଯେଉଁମାନେ ଜଗତର ରଚନାକାରୀ, ତୁମର ଶକ୍ତି ଏତେ ଗୁପ୍ତ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ତୁମେ ଚାହିଦା ନଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଜଗତକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଓ ଲୟ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ବନ୍ଧିତ ହେଉନାହିଁ—ଏହି ଭୂମି ଭଳି, ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଇ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ। ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁପ୍ତ। ଯଥା ସମୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ନିଜ ଲୀଳାରେ ବେଦର ନିତ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ଉତ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ—ତୁମେ ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ପରମପୁରୁଷ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ହୃଦୟ ଉତ୍କଳ, ତପ, ଅଧ୍ୟୟନ, ଓ ସଂଯମ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ—ଏଠାରେ ସ୍ଥିତ, ଅସ୍ଥିତ, ଓ ଦୁଇଠାରୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭୂତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମୂହକୁ ସମ୍ମାନ କର, ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ; ଏହିପରି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛ। ଆଜି, ଆମର ଜନ୍ମ, ଅଧ୍ୟୟନ, ତପସ୍ୟା, ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଫଳିଗଲା, କାରଣ ଆମେ ତୁମେ ଏହି ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଅଟୁଟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିଛୁ। ଏହି ଅଚ୍ୟୁତ ବୁଦ୍ଧି, ଯୋଗମାୟାରେ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ପରମ ଆତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ରାଜାମାନେ ଓ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏକା ଭାବେ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ—ସେ ମାୟାର ପରଦାରେ ଗୁପ୍ତ ଅଟୁଟ କାଳ ଓ ଆତ୍ମା। ଏକ ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକ ଭଳି, ଯେଉଁମାନେ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଗୁଣ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ନାମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପାଦାନରୁ ଅଲଗା। ଏହିପରି, ମାୟାର ଭ୍ରମରେ, ମନ ନାମ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆସକ୍ତିରେ ଭ୍ରମିତ, ତୁମେ ଜାଣନ୍ତିନାହିଁ, ସ୍ମୃତିର ଅସ୍ଥିରତା ଦ୍ୱାରା। ଆଜି, ଆମେ ତୁମର ଚରଣ ଦେଖିଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୂର୍ବଳ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୋଗୀ ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଭକ୍ତମାନେ ଅନୁଭୂତିରେ ତୁମର ପଥ ଲାଭ କରନ୍ତି—ତୁମେ ଦୟା କର। ଏପରି, ଶୁକ ମୁନି କହିଲେ—ମୁନିମାନେ ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ), ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ମନ ଲଗାଇଲେ। ସେମାନେ ଦେଖି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବସୁଦେବ ଆଗକୁ ଆସି, ବନ୍ଦନା କରି, ସମ୍ମାନ କରି, ନିୟମିତ ବାକ୍ୟ କହିଲେ। ବସୁଦେବ କହିଲେ—ହେ ମୁନିମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦେବତା ସମ, ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରୁଛି। କୃପା କରି କହନ୍ତୁ, କିପରି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କର୍ମ-ବନ୍ଧନ ନଶ୍ଟ କରିହେବ? ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବସୁଦେବ କୃଷ୍ଣକୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଦେଖି, ନିଜ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆମଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିକଟତା ଅବହେଳା ଆଣେ, ଏକ ଲୋକ ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଜଳ ଶୋଧନ କରିବା ଭଳି। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକର ଅନୁଭୂତି ସମୟ, ସୃଷ୍ଟି, ଲୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କେବେ କମିନାହିଁ—ନିଜେ, ଅନ୍ୟେ, ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା କେଉଁଠୁ ମଧ୍ୟ। ଏହି ଅଟୁଟ ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ, କର୍ମ, ଗୁଣ ଅଟଙ୍କ କରିପାରେନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗୁପ୍ତ—ମେଘ, କୁହୁଡ଼ି, ଗ୍ରହଣରେ ଢାକିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଲୋକ ଭ୍ରମିତ ହୁଏ। ତାପରେ, ରାଜା, ମୁନିମାନେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭି (ବସୁଦେବ)ଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଅଚ୍ୟୁତର ଦୁଇ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କହିଲେ—କର୍ମର ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ବିଶ୍ୱାସ ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ନାୟକ, ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ମନର ଶାନ୍ତି, କବିମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଯୋଗର ମାର୍ଗ ସହଜ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଶୁଭ ମାର୍ଗ, ଶୁଦ୍ଧ ଉପାୟ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ସହିତ, ନିଜ ଉପାର୍ଜିତ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଚାହିଦା, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଦ୍ୱାରା ଜାୟା-ସନ୍ତାନ ଚାହିଦା, ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ଚାହିଦା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁମାନେ ଗ୍ରାମର ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ତପସ୍ୟାର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦ୍ୱିଜ ତିନି ଋଣରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି—ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ; ଯଜ୍ଞ, ଅଧ୍ୟୟନ, ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହା ଶୋଧିବା ଉଚିତ; ଶୋଧିବା ବିନା ଯିଏ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ସେ ଅଧୋଗତି ହୁଏ। ତୁମେ ଆଜି ଦୁଇ ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ, ଋଷି ଓ ପିତୃ; ଦେବତାର ଋଣ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଶୋଧିଛ; ଏବେ ଋଣମୁକ୍ତ ଓ ଆଶ୍ରୟ ବିନା ହେଉ। ହେ ବସୁଦେବ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହରି, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଛ; ସେ ନିଜେ ତୁମର ପୁତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି। ଶୁକ କହିଲେ—ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବସୁଦେବ ମହାମନା, ମୁନି ଓ ପୂଜାରୀମାନେ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେମାନେ ଚୟନ କଲେ। ରାଜା, ତାଙ୍କ ଚୟିତ ମୁନିମାନେ ନ୍ୟାୟରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଧିରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ।