ଏକ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରିତ ଉତ୍କଳ ଭାଷାରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଏଭଳି ଚାଲିଛି— ଏକ ସମୟରେ, ମହାସଭାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅତି ଗଭୀର ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହିଲେ, “ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଭାଷା କିମ୍ବା ମନ—ଏମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ପୂଜିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପକୁ ଦୂର କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସେବା କ୍ଷଣମାତ୍ର କଲେ ମଧ୍ୟ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନୁଷ୍ୟ ପାପକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଶ୍ଚୟ କରିପାରିବେ।” ଯେଉଁ ଲୋକ ତିନି ତତ୍ତ୍ୱର ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ବୁଝିଥାନ୍ତି, ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରିବାରକୁ ନିଜର ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପୂଜା ସ୍ଥଳୀ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଜଳ ଭାବେ ମନନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେମାନେ ଗାଁ ବା ଗଧା ପରି ଅବୁଦ୍ଧି ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏହି ଅତି ଗଭୀର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ନିର୍ବାକ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଏହି ଜ୍ଞାନର ଗଭୀରତାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇପଡିଲା। ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ପରେ, ଋଷିମାନେ ହସି ମୁହଁରେ ବିଶ୍ୱର ନାୟକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ଏହି ଶାସନ ଲୋକମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ। ହେ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ତୁମର ମାୟାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହେଇଯାଉଛୁ, ତୁମର ଶକ୍ତି ତୁମେ ନିଜେ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିବା—ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ!” “ତୁମେ ଚାହା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରୁଛ, ତଥାପି କିଛିରେ ବନ୍ଧି ନାହିଁ—ପୃଥିବୀ ଅନେକ ରୂପ ଓ ନାମରେ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ!” “ଯଥାଯଥ ସମୟରେ, ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଧାରଣ କର, ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ବିନାଶ କର, ଏବଂ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଶାଶ୍ୱତ ବେଦ ମାର୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କର, ହେ ପରମପୁରୁଷ, ତୁମେ ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ରମର ଆତ୍ମା।” “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ହୃଦୟ ଶୁଦ୍ଧ, ତପ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ନିଗ୍ରହରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହି ହୃଦୟରେ ପ୍ରକଟ, ଅପ୍ରକଟ ଓ ତାହାଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁଭବ ହୋଇଥାଏ।” “ଏହି ଦିନ ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିଜର ଉତ୍ସ, ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କର, ଏହିପରି ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଇଯାଉଛୁ।” “ଆଜି ଆମର ଜନ୍ମ, ଅଧ୍ୟୟନ, ତପଃ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଫଳବତୀ ହୋଇଛି, କାରଣ ତୁମେ, ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ଆମେ ଦେଖି ପାରିଛୁ, ଏବଂ ପରମ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିଛୁ।” “ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅବିନାଶୀ, ତାଙ୍କର ମହାନତା ନିଜ ଯୋଗମାୟାରେ ଲୁଚାଇ ରହିଛି, ତାଙ୍କୁ ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ନମନ।” “ଏହି ରାଜାମାନେ ଓ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ—ତିନି ହେଉଛନ୍ତି କାଳ ଓ ଆତ୍ମାର ନାୟକ, ମାୟାର ପରଦାରେ ଲୁଚିଥିବା।” “ଏକ ଜଣ ଜଣେ ଘୁମେଇଥିବା ବେଳେ, ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଗୁଣ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହା ନାମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଅଲଗା।” “ଏହିପରି, ମାୟାର ଭ୍ରାନ୍ତିରେ, ମନ ନାମ, ବସ୍ତୁ, ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ତୁମକୁ ଜଣାନ୍ତି ନାହିଁ; ଶ୍ରତି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥାଏ।” “ଆଜି ଆମେ ତୁମର ଚରଣ ଦେଖିଛୁ, ଯେଉଁ ଚରଣ ପାପର ଭାରକୁ ଦୂର କରେ, ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ଯୋଗରେ ପରିପକ୍କ ଲୋକମାନେ ହୃଦୟରେ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି; ଭକ୍ତମାନେ ଅତି ଭକ୍ତିରେ ନିଜର ଅନ୍ତର ଅବରଣ ଭେଦି ତୁମର ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ତୁମେ ଦୟା କର।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଦିବ୍ୟ କଥା କହି ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ), ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଋଷିମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ମନ କଲେ। ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ପ୍ରଶସ୍ତିଶାଳୀ ବସୁଦେବା ନିକଟକୁ ଗଲେ, ନମସ୍କାର କରି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଅତି ସଂୟମିତ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—“ହେ ଋଷିମାନେ, ଆମେ ଆପଣମାନେକୁ ଦେବତା ଭାବେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, କୃପା କରି କହନ୍ତୁ, କିପରି କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କର୍ମର ବନ୍ଧନ କୁ ନିଶ୍ଚୟ କରାଯାଏ?” ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ, “ଏହି ଅପୂର୍ବ ନୁହେଁ ଯେ ବସୁଦେବା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଭାବି, ନିଜର ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆମଠାରେ ପ୍ରସ୍ନ କରୁଛନ୍ତି। ଏଠାରେ, ମାନବମାନେ ନିକଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜଣେ ଗଙ୍ଗା ଛାଡି ଅନ୍ୟ ଜଳ ଖୋଜନ୍ତି।" “ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମହାନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର, କାଳ ଓ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଅନୁଭବ କେବେ ହ୍ରାସ ହୋଇନଥାଏ।" “ତିନି ଅଖଣ୍ଡ, ତାଙ୍କର ଅନୁଭବ ଦୁଃଖ, କର୍ମ ଓ ଗୁଣର ଧାରାରେ ଅବରୋଧିତ ହୋଇନଥାଏ, ତଥାପି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୁଚିଥାନ୍ତି—ଏହା ଏକ ମେଘ, କୁହୁଡି କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଭୁଲିଯିବା ହୁଏ।" ତାପରେ, ରାଜା, ଋଷିମାନେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଅଚ୍ୟୁତର ଦୁଇ ନବୀନ ନନ୍ଦନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ— “କର୍ମର ବିନାଶ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି: ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ନାୟକ, ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।" "ମନର ଶାନ୍ତି ଏହିପରି କବିମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଇଛନ୍ତି; ଯୋଗର ମାର୍ଗ ସହଜ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।" "ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ଶୁଭ ମାର୍ଗ, ଯେଉଁ ମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଉପାୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ, ନିଜର ଅର୍ଜିତ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ, ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।" "ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଧନ ଅନ୍ୱେଷଣ, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ସ୍ତ୍ରୀ ପୁତ୍ର ଅନ୍ୱେଷଣ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକରେ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୱେଷଣ—ଏହାକୁ ସମୟରେ ଛାଡି ଦେବା ଉଚିତ; ଗ୍ରାମରେ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୱେଷଣ ଛାଡି ତପସ୍ୟାର ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ସ୍ଥିର ଭାବରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।" "ହେ ଦ୍ୱିଜ, ତୁମେ ଦେବ, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନେ ପ୍ରତି ତିନି ଋଣରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛ; ଯଜ୍ଞ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ଚୁକାଇବା ଉଚିତ; ଯଦି ଚୁକାଇନାହିଁ, ତୁମେ ପତିତ ହେବ।