ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ବାଣୀରେ କହିଲେ, “ଆହା! ଆମେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚ ଫଳ ପାଇଛୁ, ସେଠାରେ ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହେବା—ଏହା ଦେବତାମାନେ ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଫଳ। ଦେବତାମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବା ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୱୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ, ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ପଦାବନ୍ଦନାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିବା ଦୁର୍ଲଭ ଉପଲବ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି। ପବିତ୍ର ଜଳ, କଳା ଓ ପାଥରର ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ପରିଶୁଧ୍ଧି ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମହାପୁରୁଷମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦର୍ଶନରେ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ପବନ, ବାଣୀ କିମ୍ବା ଚିତ୍ତ—ଏହି ସବୁକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ପୂଜା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହେଉନାହିଁ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରିସ୍କୃତ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସେବା କରି ଏହାକୁ ନାଶ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ତିନି ତତ୍ତ୍ୱର ଦେହକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ଭାବେ ଭାବନ୍ତି, ପତ୍ନୀ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ନିଜର ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର ଭୂମି ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି, ତୀର୍ଥକୁ ମାତ୍ର ଜଳ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେମାନେ ଗାଁ ବା ଗଧା ପରି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅପାର ଜ୍ଞାନର ବାଣୀ ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ଚୁପ ହେଇଗଲେ; ତାଙ୍କର ମନ ଏତେ ଗଭୀର ଉପଦେଶରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଇପଡିଲା। ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ପରେ, ଋଷିମାନେ ହସି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଶାସନ ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱବିଦ୍, ତୁମର ମାୟାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଉଛୁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଏତେ ଗୁପ୍ତ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଚାହିଦା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନାଶ କରିଥିବାରେ ବନ୍ଧିତ ନୁହଁ; ପୃଥିବୀ ଯେପରି ନାମ ଓ ରୂପରେ ବଦଳି ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଅବିକଳ ରହେ। ତୁମର କ୍ରୀଡା ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗୁପ୍ତ। ଯଥା ଯଥା ସମୟରେ, ତୁମେ ତୁମ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦମନ କରିଥିବା, ଏବଂ ନିଜ କ୍ରୀଡାରେ ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ଵେଦମାର୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିବା; ତୁମେ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଧର୍ମର ଆତ୍ମା। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମର ହୃଦୟ ଏତେ ପବିତ୍ର, ତପ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ନିଗ୍ରହରେ ଉପଲବ୍ଧ; ଏହି ହୃଦୟରେ ବ୍ୟକ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଦୁଇଁରୁ ପରେ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏହିପରି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସମୂହକୁ ମାନ୍ୟ କରିଥିବା, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତୁମ ନିଜର ଉତ୍ସ; ଏହିପରି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହେଇଛ। ଆଜି, ଆମର ଜନ୍ମ, ଅଧ୍ୟୟନ, ତପ, ଦୃଷ୍ଟି ଫଳଦାୟକ ହୋଇଛି; କାରଣ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତୁମ ସାକ୍ଷାତ୍କାରରେ ଆମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଛୁ। ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅଚ୍ୟୁତ, ତାଙ୍କର ମହିମା ନିଜ ଯୋଗମାୟାରେ ଗୁପ୍ତ, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିପରି, ରାଜାମାନେ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ; କୃଷ୍ଣ ହେଉଛନ୍ତି କାଳ ଓ ଆତ୍ମାର ନାଥ, ମାୟାର ପରଦାରେ ଗୁପ୍ତ। ଯେପରି ଜଣେ ଶୁଅ ଶୁଅ ଥିବା ଲୋକ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଗୁଣ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିନାହିଁ, ତେଣୁ ନାମ, ବସ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆସକ୍ତିରେ ମନ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରିନାହିଁ, ସ୍ମୃତିର ଅସ୍ଥିରତାରେ। ଆଜି, ଆମେ ତୁମର ପଦ ଦର୍ଶନ କରିଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ତୀର୍ଥମାନେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯୋଗୀମାନେ ଏହି ପଦକୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ, ଅଭିମାନକୁ ଭେଦି ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତୁମର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି—ଦୟା କର, ତୁମ ଦୟା ଦିଅ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ), ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶୁଭ ଅନୁମତି ଦେଇ, ଋଷିମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ ଦେଖି, ପ୍ରଶସ୍ତ ବସୁଦେବ ଏଠାକୁ ଆସି, ନମସ୍କାର କରି, ମାନ୍ୟ କରି, ସମ୍ୟକ୍ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ। ବସୁଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଋଷିମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦେବତା; କୃପା କରି କହନ୍ତୁ, କିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ବନ୍ଧନ ନାଶ ହେବ?” ନାରଦ କହିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବସୁଦେବ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଆମକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହଁ; କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅ ଭାବେ ଭାବି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି। ଏଠି ମାନବମାନେ ନିକଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଜଣେ ଗଙ୍ଗାକୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ଜଳ ଖୋଜନ୍ତି। ଯେଉଁ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ କାଳ, ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରଳୟ ଆଦିରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ନିଜ, ଅନ୍ୟ, କିମ୍ବା ଗୁଣରେ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରଭୁ ଅଖଣ୍ଡ, ଦୁଃଖ, କର୍ମ, ଗୁଣର ପ୍ରବାହରେ ଅନୁଭୂତି ବିଘ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗୁପ୍ତ; ଜଣେ ଜଣେ ମେଘ, କୁହୁଡ଼ି କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣରେ ଆଛାଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଭୁଲିଯାଏ।” ତାପରେ, ଋଷିମାନେ ଅନକଦୁନ୍ଦୁଭି (ବସୁଦେବ)ଙ୍କୁ ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଅଚ୍ୟୁତର ଦୁଇଁ ସନ୍ତାନର ସମ୍ମୁଖରେ କହିଲେ, “କର୍ମର ବିନାଶ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏପରି ସ୍ଥାପିତ—ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ନାଥ, ଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହି ଚିତ୍ତର ଶାନ୍ତି କବିମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଛନ୍ତି; ଯୋଗମାର୍ଗ ସହଜ ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ। ଦ୍ୱିଜ ଗୃହସ୍ଥର ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭ ମାର୍ଗ, ଯେଉଁ ଶୁଧ୍ଧ ଉପାୟ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନିଜ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଧନର ଚେଷ୍ଟା, ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନର ଚେଷ୍ଟା, ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଚେଷ୍ଟାକୁ ଦେବଲୋକରେ ଛାଡିବା ଉଚିତ; ଗ୍ରାମରେ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ଛାଡି, ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାରେ ତପୋବନକୁ ଗଲେ। ଦ୍ୱିଜ ଜନ୍ମରେ ତିନି ଋଣ ରହିଥାଏ—ଦେବତା, ଋଷି, ପିତୃ; ଯଜ୍ଞ, ଅଧ୍ୟୟନ, ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଏହା ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଅପୂରଣ ରଖି ଚାଲିଗଲେ, ଉପଚୟ ହୁଏ।