ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଘଟଣାକୁ ଅନୁସୃତ କରି ଏକ ଉତ୍ତମ ଓଡ଼ିଆ କଥାରୂପରେ ଏହି ପରମ ପୂନ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଏଭଳି ଦେଖାଯାଏ: ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱିତା, ତୃତା, ଏକତା, ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯାଜ୍ଞଭଲ୍କ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ମହାସଭାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଉଚ୍ଚ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପୂର୍ବରୁ ବସିଥିବା ରାଜାମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସମେତ, ସମ୍ମାନରେ ଉଠି ଏହି ଜଗତରେ ପୂଜ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ; ରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧୁର ଶବ୍ଦ, ଆସନ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଅର୍ପଣ, ମାଳା, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରମ ଧର୍ମମୂର୍ତ୍ତି ପ୍ରଭୁ ସେମାନେ ସୁବିଧାରେ ବସିଥିବାବେଳେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ; ମହାସଭା ଅନ୍ତର୍ଗତ ମନେ ଶାନ୍ତିରେ ତାଙ୍କର ଗମ୍ଭୀର ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ: “ଓ ଋଷିମାନେ, ଆମେ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଦେବତାମାନେପି ଯେଉଁ ଫଳ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ଏହି ଯୋଗୀଶ୍ବରମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଅନୁଗ୍ରହ ଆମେ ପାଇଛୁ। ଦେବତାମାନେ ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ସୁଯୋଗ ପାନ୍ତି—ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା, ଏବଂ ଚରଣରେ ନମସ୍କାର କରିବା—ତାହାର ଉପରେ ଆଉ କଣ କହିବି? ପବିତ୍ର ଜଳ, କଳା ଓ ପଥରର ଦେବତାମାନେ ଏପରି ପବିତ୍ରତା ଦେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାରେ ମାତ୍ର କ୍ଷଣିକ ଅନୁଭୂତିରେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଶବ୍ଦ, ମନ—ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାସ୍ୟ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୋଇନଥାଏ; ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେବା କରିବାରେ, କ୍ଷଣିକ ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଜଣେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଏହି ତିନି ଦ୍ରବ୍ୟର ଶରୀର ସହିତ ଏକାତ୍ମ କରେ, ପତ୍ନୀ ଓ ପରିବାରକୁ ନିଜର ଭାବେ ଦେଖେ, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର ଭୂମି ଭାବେ ପୂଜା କରେ, ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଜଳ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ମହାପୁରୁଷମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେନାହିଁ—ସେ ଗାଁ ଓ ଗଧା ସମାନ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଗମ୍ଭୀର ଓ ଅପାର ଜ୍ଞାନର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଋଷିମାନେ ନି:ଶବ୍ଦ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦର ଗମ୍ଭୀରତାରେ ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ବିଚାର ପରେ, ଋଷିମାନେ ସମ୍ବିତ୍ସ୍ମିତ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱର ନାଥକୁ କହିଲେ: ତୁମର ଏହି ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କରିବା ପାଇଁ। ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ହେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ତୁମର ମାୟାରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଯାତ୍ରାକାରୀ ମାନ୍ୟଙ୍କ ସମାନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଉଛୁ; ତୁମ ଶକ୍ତି ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ହୋଇ ଲୁଚି ରହିଛି—ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ତୁମେ ଚାହିଦା ବିନା ବିଶ୍ୱକୁ ନିର୍ମାଣ, ରକ୍ଷା ଓ ଲୟ କରିଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧିତ ନୁହଁ; ଯେପରି ଭୂମି ଅନେକ ରୂପ ଓ ନାମରେ ଦେଖାଯାଏ, ତଥାପି ତାହା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅପୂର୍ବ! ଯଥାସମୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ଜନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶୁଭ ଗୁଣ ଧାରଣ କରି, ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାରେ ଦେବତାଙ୍କ ନୀତିକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥାଅ; ତୁମେ ଏହି ଦ୍ୱାରା ସନାତନ ବେଦମାର୍ଗକୁ ଉତ୍ଥାପନ କରିଥାଅ, ଏହି ରଣାଶ୍ରମର ଆତ୍ମା ହେଉଛି। ତୁମର ହୃଦୟ ଶୁଦ୍ଧ, ତାପ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ; ଏହି ହୃଦୟରେ ପ୍ରତିତ୍ୟ, ଅପ୍ରତିତ୍ୟ ଓ ତାହାରୁ ଉପରି ଅନୁଭୂତି ଅଛି। ଏହିପରି, ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମାଜକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥାଅ, ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର ମୂଳ; ତୁମେ ପରମ ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତର ମୁଖ୍ୟ ହେଉଛି। ଆଜି ଆମର ଜନ୍ମ, ଅଧ୍ୟୟନ, ତାପସ୍ୟା ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଫଳିଛି; ଏହି ପରମ ଗତି ତୁମେ ଦେଖିବାରେ ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଛୁ। ଏହି ଅବିନାଶୀ ଚିତ୍ତ, ଯୋଗମାୟା ଦ୍ୱାରା ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ରାଜାମାନେ ଓ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଅଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିନାହିଁ—ସେ ହେଉଛି କାଳ ଓ ଆତ୍ମାର ନାଥ, ମାୟାର ଅବରଣରେ ଲୁଚିଥିବା। ଏକ ଜଣେ ନିଦ୍ରାଗତ ମନୁଷ୍ୟ, ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଗୁଣ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ନାମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଅଲଗା ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ମାୟାର ଭ୍ରମରେ, ନାମ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଆସକ୍ତ ମନ ତୁମକୁ ଜାଣିପାରେ ନାହିଁ, ସ୍ମୃତି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଥିବାରୁ। ଆଜି ଆମେ ତୁମର ଚରଣ ଦେଖିଛୁ, ଯେଉଁ ପାପର ଭାର ଦୂର କରିଥାଏ, ତୀର୍ଥର ଆଶ୍ରୟ, ଯୋଗୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଅବସ୍ଥିତ କରନ୍ତି; ଭକ୍ତମାନେ ତୁମର କୃପା ପାଇ ତୁମର ପଥକୁ ଅଧିକ ଭାବରେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦୟା କର। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ), ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ରାଜା ଋଷି ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ବସୁଦେବ ଏହି ଉତ୍ତମ ମନ୍ଦିର ଦେଖି, ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ମୂଳ୍ୟବାନ ଶବ୍ଦ କହିଲେ। ଶ୍ରୀ ବସୁଦେବ କହିଲେ: “ଓ ଋଷିମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। କୃପାକରି କହନ୍ତୁ, କେମିତି କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୋଇପାରିବ?” ଶ୍ରୀ ନାରଦ କହିଲେ: “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବସୁଦେବ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଲକୁ ଜାଣିବାର ଉତ୍ସୁକତାରେ ଆମେଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ପୁଅ ଭାବେ ଦେଖିଥିବା ପାଇଁ। ଏଠାରେ ମାନବମାନେ ନିକଟ ସମ୍ପର୍କରେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଯେପରି ଏକା ଜଣେ ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଜଳକୁ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରେ। ଯେଉଁ ଲୋକ ତାଙ୍କର ଅନୁଭୂତି କାଳ, ସୃଷ୍ଟି, ଲୟ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ କେବେ ଅପହୃତ ହୋଇନଥାଏ, ସେ ନିଜର, ଅନ୍ୟର, ଗୁଣର ଦ୍ୱାରା କେବେ ଅପହୃତ ହୋଇନଥାଏ।