ଭଗବତ୍ ଗୁରୁତ୍ୱ ଏବଂ ଶାନ୍ତିର ସାଙ୍ଗରେ ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥର ଉପକ୍ରମ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିର ଆଶାରେ କିଛି ଅନୁସୃତି ଦେଖାଯାଏ। ପାଣ୍ଡବ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ କହୁଛନ୍ତି, "ଆମେ କେବଳ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚରଣ ଧୂଳିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀମତୀଙ୍କର ଅଙ୍ଗରାଗର ସୁଗନ୍ଧରେ ବିଭୂଷିତ। ତିନି ଗଦାଧରୀ।" ଏହି ଚରଣ ଧୂଳି ପ୍ରତି ମାତ୍ର କୌଶଳ ନୁହେଁ, ବ୍ରଜର ଗୋପିମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦା ନାରୀମାନେ, ତ୍ରିଣ ଓ ଔଷଧି, ଗୋମାନେ, ଓ ଗୋପବାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଚରଣର ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋମାନେ ଚରାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଏହି ଅନୁଭୂତିର ଖବର ଯେତେବେଳେ କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜମହିଳାମାନେ ଓ ଗୋପିମାନେ ଶୁଣିଲେ, ତାଙ୍କର ନୟନ ଲୁହାରେ ପୂରିଗଲା। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାରୀମାନେ ନାରୀମାନେ ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ପୁରୁଷମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଋଷିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଗଲେ। ଏହାରେ ବ୍ୟାସ, ନାରଦ, ଚ୍ୟବନ, ଦେବଳ, ଅସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଶତାନନ୍ଦ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ବଳରାମ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ, ବସିଷ୍ଠ, ଗାଳବ, ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଦ୍ୱିତ, ତ୍ରିତ, ଏକତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଯୋଗ ଦେଲେ। ଏହି ଋଷିମାନେ ଆସିବା ସମୟରେ, ରାଜାମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଏହି ଲୋକପୂଜ୍ୟ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ଏହି ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପୂର୍ବକ ପୂଜା କଲେ, ରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ଉପଚାର, ଆସନ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ଅର୍ପଣ, ମାଳା, ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହିପରେ ଭଗବାନ ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି, ଋଷିମାନେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତି ପୂର୍ବକ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ଆମେ ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ବଡ଼ ଫଳ ପାଇଛୁ, ଯାହା ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇବାରେ ଅସମର୍ଥ—ଏହି ଯୋଗୀଶ୍ବର ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଅବସର।" "ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିବା ସମୟରେ ଏହି ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା, ଚରଣରେ ନମସ୍କାର କରିବା ଅବସର ପାଇଥିବାରେ କିଛି ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ।" "ପବିତ୍ର ଜଳ, କଳିମା ଦେବ, ମୂର୍ତ୍ତିମାନ ଦେବମାନେ ଏହିପରି ପବିତ୍ର କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଏହି ଋଷିମାନେ ଦେଖିବାରେ ମାତ୍ର ମନୁଷ୍ୟର ପାପ ଦୂର ହେଉଛି।" "ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ବାଣୀ, ମନ ଆଦିକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ପୂଜିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହେଉନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସେବା କିଛି ମହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହେଉଛି।" "ଯେଉଁଠି ଜୀବ ତିନି ଉପାଦାନ ଦେହକୁ ଆପଣା ଭାବେ ଦେଖେ, ପତ୍ନୀ ଓ ବନ୍ଧୁକୁ ନିଜ ଭାବେ ଦେଖେ, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର ଭୂମି ଭାବେ ପୂଜେ, ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଜଳ ଭାବେ ଦେଖେ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନ ଖୋଜେ—ସେ ଗାଁ ଗୋ ଓ ଗଧା ପରି।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି ଗଭୀର ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ଶାନ୍ତ ହେଇ ଚିନ୍ତା ମନନ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ପରେ, ଏହି ଋଷିମାନେ ହସି ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମର ରାଜସ୍ୱ ବିଶ୍ୱକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ।" "ତୁମ ମାୟାରେ, ହେ ସତ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତା, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ; ତୁମର ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ଶାସନ ଲୁଚିଯାଇଛି।" "ତୁମେ ଚାହିଁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତକୁ ନିର୍ମାଣ, ପାଳନ, ଲୟ କରୁଛ; ଯେପରି ଭୂମି ଅନେକ ନାମ ଓ ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ନିଜରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ।" "ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରିବା ଓ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ସତ୍ବ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥାଉ। ଏହିପରି ତୁମେ ବେଦର ନିତ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ଉପରେ ରଖୁଛ।" "ତୁମର ହୃଦୟ ଶୁଦ୍ଧ, ତପ, ଅଧ୍ୟୟନ, ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ; ତାହାରେ ସଫଳ, ଅସଫଳ ଓ ତାହା ପରେ ଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।" "ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥାଉ; ଏହିପରି ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମଣ-ଭକ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଆଜି ଆମର ଜନ୍ମ, ଅଧ୍ୟୟନ, ତପ, ଦୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହେଲା; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ, ତୁମ ସମ୍ମିଳନରେ ଆମେ ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଛୁ।" "ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ତାଙ୍କର ମନ ଅବିକଳ, ଯୋଗମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ମହିମା, ତିନି ପରମ ଆତ୍ମା।" "ଏହି ରାଜାମାନେ, ଭଳି ଭାବେ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିନାହିଁ; ତିନି ସମୟର ନାଥ ଓ ଆତ୍ମା, ମାୟାର ପର୍ଦ୍ଦାରେ ଲୁଚିଥିବା।" "ଏକ ନିଦ୍ରାଶୟୀ ପୁରୁଷ ଦେଖିବାରେ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଗୁଣ ଅନୁଭବ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିନାହିଁ, ଯାହା ନାମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପାଦାନ ଠାରୁ ଅଲଗା।" "ମାୟାର ଭ୍ରମରେ, ମନ ନାମ, ଦ୍ରବ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆଦିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ସ୍ମୃତିର ବିକ୍ଷୋଭରେ ତୁମକୁ ଜାଣିନାହିଁ।" "ଆଜି ଆମେ ତୁମର ଚରଣ ଦେଖିଛୁ, ଯାହା ଅନେକ ପାପ ଦୂର କରେ, ଯାହା ତୀର୍ଥମାନେର ଆଶ୍ରୟ, ଯୋଗୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି; ଭକ୍ତମାନେ ଅନୁଭୂତିରେ ଅନ୍ତର ଅବରଣ ଭେଦି ତୁମର ପଥକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଦୟା କର।" ଏପରି ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଋଷିମାନେ ଦାଶାର୍ହ (କୃଷ୍ଣ), ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହି ଦେଖି ଶ୍ରୀବସୁଦେବ ଏଗିଯାଇ ନମସ୍କାର କରି ଉଚିତ ଭାବରେ ଏହି ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ, "ହେ ଋଷିମାନେ, ମୁଁ ତୁମେ ଦେବମାନେ; କୃପା କରି କହିଦିଅ, କେମିତି କର୍ମର ବନ୍ଧନ କାର୍ମ କରି ଦୂର କରାଯାଏ?" ନାରଦ କହିଲେ, "ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ଯେବେ ବସୁଦେବ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଦେଖି, ଉତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି।" "ଏଠି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନିକଟତାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅବହେଳା କରନ୍ତି, ଯେପରି କେହି ଗଙ୍ଗା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଜଳରେ ପବିତ୍ରତା ଖୋଜିଥାଏ।