ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ନିଜ ଦାସୀ, ବିବିଧ ଧନ-ଦୌଲତ, ସେନା, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିଥିଲେ। ଆମେ, ତାଙ୍କ ଗୃହର ଦାସୀମାନେ, ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୈରାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ଅନୁଭବ କରିଥିଲୁ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଶୁଶୂଷା କରୁଥିଲୁ। ରାଣୀମାନେ କହିଲେ: "ବୌମାସୁର ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ ହେଲେ, ଆମେ — ସେସବୁ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଥିଲୁ — ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁକ୍ତ ହେଲୁ। ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମେଁକୁ ବିବାହ କରି ଏହି ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ।" "ଆମେ କେବେ ରାଜ୍ୟ, ଶାସନ, ଅଧିପତ୍ୟ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଚାହାଁନାହିଁ, ଏହି ହରିଙ୍କ ଅପରିମିତ ଧାମ ମଧ୍ୟ ଆମେ ଚାହାଁନାହିଁ। ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଏତିକି, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ପଦର ଧୂଳି, ଯାହା ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧରେ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଏହି ଗଦାଧରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦର ଧୂଳି ଆମେ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିବାକୁ ପାଉଁ।" "ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଗୋପାଳଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦା ଜନନୀମାନେ, ଘାସ ଓ ଔଷଧି, ଗାଈ, ଓ ଗୋପବାଳକମାନେ ସମେତ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି।" ଏହିପରି ଭାବରେ ରାଣୀମାନେ ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ଆପଣାପଣି ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ଏଉଁ ସମୟରେ କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଓ ନିଜ ଗୋପୀମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ତାଙ୍କ ପ୍ରତି କେତେ ଗଭୀର ସ୍ନେହ ରଖନ୍ତି। ଏହା ଶୁଣି ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ପୁରୁଷମାନେ ନିଜେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, ଏଉଁ ସମୟରେ ମହାର୍ଷିମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ ବ୍ୟାସ, ନାରଦ, ଚ୍ୟବନ, ଦେବଳ, ଅସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଶତାନନ୍ଦ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ ଆସିଥିଲେ। ଏହା ଛଡ଼ା, ବଳରାମ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହ, ପୂଜ୍ୟ ବଶିଷ୍ଠ, ଗାଲବ, ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଦ୍ୱିତ, ତୃତ, ଏକତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ପୂର୍ବରୁ ବସିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସହିତ, ଉଠି ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସମସ୍ତେ ମୁନିମାନେଂକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଦର କଲେ। ବଳରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ, ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ମାଳ୍ୟ, ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ମହାର୍ଷିମାନେଂକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଧୁର ଓ ଗମ୍ଭୀର କଥା କହିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ହୃଦୟରେ ଶୁଣିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: "ଆମେ ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ଫଳ ପାଇଛୁ, ସେଠାରେ ଏପରି ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ଦର୍ଶନ ଦିଅନ୍ତି, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃସାଧ୍ୟ ଭାବେ ଆଶା କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ସତ୍ୱେ, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରି, ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ, ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ପାଦପ୍ରଣାମ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି—ସେମାନେ କେତେ ଧନ୍ୟ।" "ପବିତ୍ର ନଦୀ, କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତିମାନ୍ ଦେବତାମାନେ ଏପରି ପବିତ୍ର କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କେବଳ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେ ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ବାଣୀ, ମନ—ଏହି ସବୁକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ପୂଜିଲେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏକ କ୍ଷଣ ନିଜର ଶୁଧ୍ଧ ବୃଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂର ହୁଏ।" "ଯେଉଁଜଣ ଏହି ତିନି ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶ୍ରିତ ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ଭାବିଥାଏ, ଜନ୍ମଜାତ ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁତ୍ର-ବାନ୍ଧବକୁ ନିଜ ଭାବେ ମାନେ, ପୃଥିବୀକୁ ପୂଜିବା ଜନ୍ୟ ମାନେ, ତୀର୍ଥକୁ କେବଳ ଜଳ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏବଂ ମୁନିମାନେଂକୁ ଖୋଜି ନାହିଁ—ସେ ଗାଈ କିମ୍ବା ଗଧା ସମାନ।" ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: "ଏହିପରି ଅପାର ଜ୍ଞାନ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ମୌନ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଭୀର ଉପଦେଶରେ ବିମୂଢ୍ ହୋଇଗଲା।" ବହୁ ଚିନ୍ତାବିଲାସ ପରେ, ସମସ୍ତ ଋଷି ମସ୍କରା ହସି ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମର ଏହି ଅଧିପତ୍ୟ ଲୋକମାନେଂକୁ ଏକତ୍ର କରିବା ପାଇଁ।" ଋଷିମାନେ କହିଲେ: "ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ହେ ପରମ ସତ୍ୟବିଦ୍, ଆମେ ମଧ୍ୟ ବିମୂଢ୍ ହୋଇଯାଉଛୁ। ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ଏହି ଶାସନ ଗୁପ୍ତ ରହିଛି—ପ୍ରଭୁଙ୍କ କ୍ରୀଡ଼ା କେତେ ଚମତ୍କାର।" "ତୁମେ ଅଚାହିଦା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଲୟ କର, ତଥାପି ବନ୍ଧିତ ହେଉନାହାଁ। ଯେପରି ଭୂମି ନାମ ଓ ରୂପ ଭିନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ।" "ଏହି ଭୂମିରେ ତୁମ ନିଜ ଜନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେଂକୁ ଦମନ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଚିରଯୁଗୀ ବେଦମାର୍ଗକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଧାରଣ କର। ତୁମେ ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଧର୍ମର ଆତ୍ମା।" "ତୁମ ହୃଦୟ ଶୁଧ୍ଧ, ତପସ୍ୟା, ଅଧ୍ୟୟନ, ଦମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ; ସେଠି ଅବିକଳ୍ପ, ବିକଳ୍ପ ଓ ତାହାଠାରୁ ପରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଅନୁଭୂତି ହୁଏ।" "ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ସମ୍ମାନ କର, ଯାହା ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ତୁମର ମୂଳ; ଏହିପରି କରି ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠମାନେଂକୁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହେଉଛ।" "ଆଜି ଆମର ଜନ୍ମ, ଅଧ୍ୟୟନ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସଫଳ ହେଲା, କାରଣ ଏହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଆମେ ଚରମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଛୁ।" "ଯେଉଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଅଚ୍ୟୁତ, ଯାହାଙ୍କ ମହିମା ନିଜ ଯୋଗମାୟାରେ ଗୁପ୍ତ, ସେହି ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।