ଏକ ଦିନ, ମହାପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋତେ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡା ଯୋଗାଇଥିବା ରଥରେ ବସାଇଲେ। ସେ ସାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, କୂଟୁ ଖଡ଼ି ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ଚାରି ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଦାରୁକ ଏହି ରଥକୁ ଚଳାଇ ନେଲେ, ଯାହା ସୁବৰ্ণ ଅଳଙ୍କାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ଏହା ଏପରି ଥିଲା ଯେ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ସିଂହ ତାଙ୍କର ଶିକାରକୁ ଉଠାଇ ନେଉଛନ୍ତି। କିଛି ରାଜା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ରଥକୁ ଅଟକାଇବା ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଏପରି ଥିଲା ଯେ ଗ୍ରାମର ସିଂହମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଧାଡ଼ି ଆସୁଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷର ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ ହେବାରୁ, ତାଙ୍କର ହାତ, ପା, ଗଳା ବିଛିଯାଇ, କିଛି ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଭାଗିଗଲେ। ଏପରେ, ଯଦୁଙ୍କ ନାୟକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଛାୟା ନିମିତ୍ତ ବ୍ୟାନର, ରଙ୍ଗିନ ଦ୍ୱାର, ଦିବ୍ୟ ଶୋଭାରେ ସଜିତ ଥିଲା। ଏହି ନଗର ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା, ଏପରି ଥିଲା ଯେ ଏକ ଜାହାଜ ନିଜ ହାରବରକୁ ପହଞ୍ଚିଯାଏ। ମୋର ପିତା ତାଙ୍କର ମିତ୍ର, ସଜନ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଶୟ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ସେ ଦାସୀ, ଧନ, ସେନା, ରଥ, ଘୋଡା ଦେଇ, ଭକ୍ତି ଭାବରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର ଭି ଦେଇଥିଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କର ଗୃହର ଦାସୀମାନେ ତାପସ୍ୟା ଓ ନିର୍ମୋହତାର ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଥିଲୁ, ଏବଂ ନିଜେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲୁ। ରାନୀମାନେ କହିଲେ: "ବୌମ ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ, ଏହା ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆମେ ଅନ୍ୟ ରାଜାଂକ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଥିଲୁ, ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ଆମକୁ ବିବାହ କରି ଏହି ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।" "ଆମେ ରାଜ୍ୟ, ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ, ଶାସନ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ, କିମ୍ବା ଅନନ୍ତ ହରି ଧାମ କୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।" "ଆମେ ମାତ୍ର ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀପଦ ଧୂଳି, ଯାହା ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଉନ୍ଗ୍ୱେଣ୍ଟର ସୁଗନ୍ଧରେ ମହକିଯାଇଛି, ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ।" "ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦା ନାରୀମାନେ, ଘାସ, ଔଷଧି, ଗୋମାନେ, ଗୋପବାଳକମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ଯେଉଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୋମାନେ ଚରାଇବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ।" ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ: କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜନୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୋପୀମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଶୁଣି, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା। ଏପରି ଯେବେ ନାରୀମାନେ ନାରୀମାନେ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ପୁରୁଷମାନେ କଥା କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ବହୁତ ଋଷିମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ବ୍ୟାସ, ନାରଦ, ଚ୍ୟବନ, ଦେବଳ, ଅସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଶତାନନ୍ଦ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ ଆସିଲେ। ବଳରାମ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହ, ସମ୍ମାନିତ ବସିଷ୍ଠ, ଗାଳବ, ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବୃହସ୍ପତି ଆସିଲେ। ଦ୍ୱିତ, ତୃତ, ଏକତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ଏହି ଋଷିମାନେ ଦେଖି, ପୂର୍ବରୁ ବସିଥିବା ରାଜାମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସମସ୍ତେ ଉଠି, ସମ୍ମାନ ଜଣାଇଲେ। ସମସ୍ତେ ଋଷିମାନେ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ବଳରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧୁର ଶବ୍ଦ, ଆସନ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ, ଉପହାର, ମାଳା, ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଧର୍ମର ଅବତାର ଏହି ଋଷିମାନେ ଉପରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ ନିଜ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୋତା ଚୁପ୍ଚାପ ଶୁଣିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: "ଆମେ ଏହି ଜଗତରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଏବଂ ଏହି ମହାଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଛୁ, ଯାହା ଦେବମାନେ ଭି ଦୁର୍ଲଭ ମନେ କରନ୍ତି। ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ପୂଜାରେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା, ଚରଣରେ ନମନ କରିବା ଅବସର ପାଇଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।" "ପବିତ୍ର ଜଳ, ମୂର୍ତିମାନ ଦେବମାନେ ଏପରି ପବିତ୍ର କରିନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ପବିତ୍ର ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ ମାତ୍ର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।" "ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଆକାଶ, ବାୟୁ, ଶବ୍ଦ, ମନ—ଏକାକା ଭାବରେ ପୂଜିଲେ ମାତ୍ର ପାପ ଦୂର କରିନାହିଁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସେବା କରିଲେ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତି।" "ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ତିନି ତତ୍ତ୍ୱର ଦେହ ଭାବେ ଦେଖେ, ଜନ୍ୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ନିଜର ଭାବେ ଦେଖେ, ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର ଭୂମି ଭାବେ ପୂଜେ, ତୀର୍ଥକୁ ମାତ୍ର ଜଳ ଭାବେ ଦେଖେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଚାହେନାହିଁ—ସେ ଗାଁ ଗାଈ କିମ୍ବା ଗଧା ପରି।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଗଭୀର ଜ୍ଞାନ ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ଚୁପ୍ଚାପ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦର ଗଭୀରତାରେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲା। ଦୀର୍ଘ ଚିନ୍ତନ ପରେ, ଋଷିମାନେ ମିଶ୍ର ହସି ସହ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମର ସ୍ୱାମୀତ୍ୱ ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ପାଇଁ।" "ତୁମର ମାୟାରେ, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଆମେ ଭି ଭ୍ରମିତ ହେଉଛୁ; ତୁମର ଶକ୍ତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରହସ୍ୟ।" "ଚାହିଦା ନଥିଲେ ଭି, ତୁମେ ଜଗତକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ନିମନ୍ତ୍ରଣ କର; କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀ ପରି ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ନାମରେ ଥିଲେ ଭି ତୁମେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ।" "ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୟରେ, ତୁମେ ନିଜ ଜନମାନେ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବ ଗ୍ରହଣ କର, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦମନ କର, ଏବଂ ନିଜ ଲୀଳାରେ ନିତ୍ୟ ବେଦ ଧର୍ମକୁ ଉତ୍ଥାପିତ କର, ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଯେଉଁ ଆଶ୍ରମଧର୍ମର ଆତ୍ମା।