ଯେତେବେଳେ ସେହି ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ମଞ୍ଚ ଛାଡ଼ି ଚଲିଗଲେ, ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହଜରେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ତାହାକୁ ତଣିଲେ। ସେ ତାଳ ମାଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, କେବଳ ଜଳରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖି, ଏକ ତୀରରେ ସେହି ମାଛକୁ କାଟି ତଳେ ପକାଇଲେ; ସେ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ମଞ୍ଚକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି; ମୋର ପାଦ ଗହଣା ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା, ହାତରେ ରତ୍ନରେ ମଣିକା ମାଳା ଧରିଥିଲି, ନୂତନ ପାଟବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା ମୃଦୁ ହାସି ସହିତ, ମୋ ଚୁଲି ଫୁଲ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଉଠାଇ, ବଡ଼ କଣ୍ଠା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଗାଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ମୃଦୁ ହାସି ସହ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଧୀରେ ଧୀରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି। ମୋର ହୃଦୟ ମୁରାରିଙ୍କୁ ନିବେଦିତ ଥିଲା, ଏବଂ ମୁଁ ମାଳାଟିକୁ ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ପିଣ୍ଧାଇଲି।