ଏହି ଗଢ଼ିଆ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେଉଁଠି ଅର୍ଜୁନ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ମାଛର ପ୍ରତିବିମ୍ବକୁ ଦେଖି, ତାହାର ସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝି, ବଡ଼ ସାବଧାନୀ ସହିତ ତାଙ୍କର ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ; ସେହି ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ କାଟିଲା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମାତ୍ର ଛୁଇଁଗଲା। ଏହା ଦେଖି ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲା ଓ ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହଜରେ ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇ, ତାହାକୁ ତାଣିଲେ। ସେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଳରେ ମାଛକୁ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ ଓ ତାଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମାଛକୁ କାଟି ଫେଲିଦେଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ମୁଁ ଦୃୱପଦୀ, ନୂତନ ରେଶମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ରତ୍ନଖଚିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଧରି, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ହାସ୍ୟ ସହିତ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲି। ମୋ କେଶ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଗୋଟିଏ ମୃଦୁ ରୂପରେ ମୋ ଅଳଙ୍କାର ଝଙ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ମୁଁ ମୋର ମୁଁହ ଉପରକୁ ଉଠାଇ, ମୋ ବଡ଼ କନ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ଗାଲ ଉପରେ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଚମକୁଥିଲା, ଧୀରେ ଧୀରେ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ମୋର ହୃଦୟ ମୁରାରିଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କରି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ମାଳା ତାଙ୍କର କାନ୍ଧ ଉପରେ ପିଣ୍ଡେଇଦେଲି। ଏହି ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ତୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ରବିତ ହେଲା; ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାୟିକାମାନେ ଗାଇଲେ। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବରଣ କଲି, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃପଦୀଙ୍କୁ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅଭିଲାଷାରେ ଦହିଗଲେ ଓ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଚାରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିତ ରଥରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କର ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁ ଧରି, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଚାରି ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଦାରୁକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କୃତ ରଥ ଚଲାଇଲେ, ଯେପରି ରାଜା ସିଂହ ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ଆଗରୁ ତାଙ୍କର ଶିକାରକୁ ନେଇଯାଏ। କିଛି ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଅବରୋଧ କରିବାକୁ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରାମସିଂହମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଧାଉଥିବା ପରି। କିନ୍ତୁ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁର ଅନେକ ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହାତ, ପା, ଗଳା କାଟିଯାଉଥିଲା; କିଛି ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଯଦୁନାଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟଛାୟା ପତାକା ଓ ଚିତ୍ରିତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ସ୍ୱନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ମୋ ପିତା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ଓ ନିଜ ଜନମାନେଂକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଦାସୀ, ବିଭିନ୍ନ ଧନ, ସେନା, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପହାର ଦେଲେ। ଆମେ, ତାଙ୍କର ଗୃହସ୍ଥ ଦାସୀମାନେ, ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୈରାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛୁ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂତୃପ୍ତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛୁ। ରାଣୀମାନେ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଭୌମ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେଂକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି, ଆମେ ଯେଉଁ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହୋଇଥିଲୁ, ସେମାନେଂକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ମନେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ। ଆମେ କେବେ ରାଜ୍ୟ, ଆଧିପତ୍ୟ, ଶାସନ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ଅନନ୍ତ ଧାମକୁ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଆମ ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା, ତାଙ୍କର ମହିମାମୟ ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି, ଯେଉଁଥିରେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗରାଗର ଗନ୍ଧ ରହିଛି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବା। ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦୀ ମହିଳାମାନେ, ଘାସ ଓ ଔଷଧ, ଗାଈ ଓ ଗୋପବାଳକମାନେ—ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଗୋଚରଣ କରିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗୋପୀମାନେ, ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଆନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହିଭଳି ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଥିଲା, ଏହି ସମୟରେ ମୁନିମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଏଠିକୁ ଆସିଥିଲେ ବ୍ୟାସ, ନାରଦ, ଚ୍ୟବନ, ଦେବଳ, ଅସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଶତାନନ୍ଦ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଔ ଗୌତମ। ବଳରାମ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ପୂଜ୍ୟ ବଶିଷ୍ଠ, ଗାଳବ, ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଦ୍ୱିତ, ତ୍ରିତ, ଏକତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆସିବା ସହିତ, ଏଠାରେ ବସିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ, ରାଜାମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତେ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରଣାମ ଓ ଆଦର କଲେ; ବଳରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧ୍ୟ ଉପଚାର, ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମାଳ୍ୟ, ଧୂପ, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ପ୍ରଭୁ, ଧର୍ମର ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବୃହତ୍ ସଭା ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: ଆହା, ଏହି ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ପାଇଛୁ, ଯେଉଁଥିକି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଉନାହାନ୍ତି—ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ। ଅତି ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରି, ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ଓ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି। ପବିତ୍ର ଜଳ, କ୍ଳେଶ ଓ ପାଥରର ଦେବତା, ଏପରି ପବିତ୍ର କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପାପ ଦୂର ହୁଏ।