ଦୃପଦ ରାଜାଙ୍କ ସଭାରେ, ସେଠାରେ ଏସା ଆସିଥିଲେ, ମୋ ବାପା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ବର୍ଣ୍ଣ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ସଭାରେ ବଣ ଧରି, ତୀର ନେଇ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଅଂଶ ନେଲେ। କିଛି ରାଜା ବଣ ଉଠାଇ ତାହାକୁ ତଣାରେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ବଣ ଚାପିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ; ଆଉ କିଛି ଜଣେ ବଣ ତଣି, ବୁକୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ ଆସି, ତାହାର ଘାତରେ ଗଡ଼ି ପଡ଼ିଗଲେ। ମଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀର, ଭୀମ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଶୂରମାନେ ବଣ ଚାପିବାରେ ସକ୍ଷମ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପରୀକ୍ଷା ଏଠି କ’ଣ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ, ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ମାଛର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖି, ତାହାର ସ୍ଥିତି ବୁଝି, ସାବଧାନରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ; ତୀର ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ କାଟିଲା ନୁହେଁ, କେବଳ ଛୁଇଁଗଲା। ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ, ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସହଜରେ ବଣ ଉଠାଇ ଚାପିଲେ। ସେ ଏକମାତ୍ର ଥରେ ଜଳରେ ପଡ଼ିଥିବା ମାଛକୁ ଦେଖି, ତାହାକୁ ତୀରରେ କାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ, ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲା। ତାପରେ ମୁଁ ମଣିମାଳାରୁ ଜଳନ୍ତି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ହାତରେ ଧରି, ନୂତନ ପାଟଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି, ଲଜ୍ଜାମୟ ହସ ଓ ଫୁଲର ମାଳା ଶୋଭିତ କେଶ ନେଇ, ମୃଦୁ ପାଦସ୍ପନ୍ଦନ ସହିତ ବିବାହ ମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲି। ମୁଁ ମୋର ମୁହଁ ଉଠାଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ କଣ୍ତା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଗଣ୍ଡ ନେଇ, ସବୁ ରାଜାଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଅଭିମୁଖ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ମୁଁ ମୋର ହୃଦୟରେ ମୁରାରିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେଠି ତାଙ୍କ କାନ୍ଧରେ ମାଳା ପିଣ୍ଡିଲି। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ତୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନିତ ହେଲା; ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନା ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାୟିକାମାନେ ଗାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣ କଲି, ଯିଏ ମାୟାର ସ୍ୱାମୀ, ସେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଅସହିଷ୍ଣୁ ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଚାରି ଅତିଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବସାଇ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଚାରି ହସ୍ତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଦାରୁକ ଶୋଭାମୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଚଳାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ତାଙ୍କ ଶିକାରକୁ ନେଇଯାଏ। କିଛି ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଅବରୋଧ କରିବାକୁ ଧାଇଲେ, ଧନୁଷ୍ୟ ତଣି, ହରିଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ୍ୟର ତୀର ବର୍ଷାରେ, ତାଙ୍କ ହାତ, ପା, ଗଳା କାଟିଦିଆଯିବାରୁ କିଛି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ଯଦୁନାଥ ପ୍ରଭୁ ଶୂଭ୍ର ପତାକା ଓ ଚିତ୍ରିତ ଗୋପୁରରେ ଶୋଭିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଦେବ ଓ ମାନବ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯେପରି ଜାହାଜ ନିଜ ବନ୍ଦରକୁ ପହଞ୍ଚେ। ମୋ ବାପା ତାଙ୍କ ମିତ୍ର, ବାନ୍ଧବ, ସପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଦାସୀ, ଧନ, ସେନା, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କ ଗୃହର ଦାସୀମାନେ ଏହି ସବୁ ତ୍ୟାଗ ଓ ବୈରାଗ୍ୟର ଫଳରେ, ସ୍ୱୟଂପ୍ରସନ୍ନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲୁ। ପତିନୀମାନେ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ ଭୌମାସୁର ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ କରି, ଆମେ ଯେଉଁ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିତ ଥିଲୁ, ସେମାନେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରି, ତାଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ମନେ ପକାଇ, ଆମକୁ ବିବାହ କରି ଲୋକବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିଲେ। ଆମେ ରାଜ୍ୟ, ପତିତ୍ୱ, ସ୍ୱାମିତ୍ୱ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ବା ଅନନ୍ତ ହରିଧାମ ଚାହୁଁ ନାହିଁ। ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା କେବଳ ଏତିକି, ଯେ, ମାସ୍ତୁଳୀ ଅଙ୍ଗର ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିତ ତାଙ୍କ ଚରଣର ଧୂଳିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବାକୁ ପାଉ। ଗୋପୀ, ପୁଲିନ୍ଦୀ, ଘାସ-ଉଦ୍ଭିଦ, ଗାଈ ଓ ଗୋପବାଳକମାନେ, ସେ ପରମାତ୍ମା ଗୋଚରଣ କରିବା ବେଳେ ତାଙ୍କ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଗୋପୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲେ ଯେ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା, ସେମାନଙ୍କୁ କେତେ ଗଭୀର ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ପୁରୁଷମାନେ ପୁରୁଷମାନେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ସେଠାକୁ ମହାର୍ଷିମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବ୍ୟାସ, ନାରଦ, ଚ୍ୟବନ, ଦେବଳ, ଅସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଶତାନନ୍ଦ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ରାମ ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ବଶିଷ୍ଠ, ଗାଳବ, ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବୃହସ୍ପତି, ଦ୍ୱିତ, ତୃତ, ଏକତା, ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ରମାନେ, ଅଙ୍ଗିରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ବାମଦେବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଆସିବା ସହିତ, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ବସିଥିଲେ, ପାଣ୍ଡବ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସମେତ, ସମସ୍ତେ ଉଠି, ସେଇ ଲୋକପୂଜ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥିଲେ; ବଳରାମ ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ମଧୁର ବାଣୀ, ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ମାଳା, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଅପ୍ୟାୟନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଧର୍ମମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆସନ ଦେଇ ବସାଇ, ସମାବେଶ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଗମ୍ଭୀର କଥା ଶୁଣିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: ଆମେ ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ପାଇଛୁ—ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ—ସେହି ଯୋଗୀଶ୍ୱରମାନେ ଦର୍ଶନ କରିବା, ଏହା ଅମୂଲ୍ୟ। ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦେବପୂଜାରେ ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା, ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା, ପାଦସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଅଧିକ ଲାଭଦାୟକ। ତୀର୍ଥ, କ୍ଳେଶ, ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ଏତେ ଶୁଧ କରେନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ଦ୍ରଷ୍ଟି ମାତ୍ରେ ମହାପୁରୁଷ ଶୁଧ କରନ୍ତି।