ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ— "ମୁଁ ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ପୁନିପୁନି ମହାରାଜଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ଶୁଣି, ମୋ ମନ ପ୍ରଭୁ ମୁକୁନ୍ଦ, କମଳ-ହସ୍ତୀ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଗଭୀର ଭାବରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା, ଏପରି ଯେ ଜଗତର ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷାର ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଗଲେ। ମୋ ମନର ଏହି ଭାବକୁ ଜାଣି, ମୋ ପିତା ବୃହତ୍ସେନ, ମୋ ଦୟାଳୁ ପିତା, ମୋ ବିବାହ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ଯେପରି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ମାଛ ଲକ୍ଷ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏଠି ମଧ୍ୟ ଏକ ମାଛକୁ ଜଳ ତଳେ ଦେଖାଯିବା ପାଇଁ ଚାଲାକିରେ ଲୁଚାଯାଇଥିଲା। ଏହି ସ୍ୱୟଂବରର ବିଶେଷ ନିୟମ ଶୁଣି, ଚାରିପଟରୁ ହଜାର-ହଜାର ରାଜା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ମୋ ପିତାଙ୍କ ନଗରକୁ ଆସିଥିଲେ। ପିତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ବୟସ୍ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। ଯେମାନେ ମୋତେ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି, ସଭାରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନିମିତ୍ତେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। କେହି ଧନୁଷ ଉଠାଇ ବନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ; କେହି ଧନୁଷ ତାଣି ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣି, ତାହାର ଚାପରେ ପଡି ଭୂମିରେ ଢେଉଁ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନେକ ବୀର, ମଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦିର ରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଧନୁଷ ବନ୍ଧିଦେଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରଶ୍ନ କ’ଣ ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଉଁ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ, ଜଳ ତଳେ ପଡିଥିବା ମାଛର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ଦେଖି, ତାହାର ସ୍ଥିତି ବୁଝି, ସାବଧାନରେ ବାଣ ଛାଡିଲେ; ସେହି ବାଣ ମାଛକୁ କଟିଲା ନାହିଁ, କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ରାଜାମାନେ ନିରାଶ ହୋଇ ଫେରିଗଲେ, ତେବେ ପ୍ରଭୁ ଧନୁଷ ଧରି, ସହଜରେ ତାହାକୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ତିନି ଚାରି ହାତରେ ଧନୁଷ ଧରି, ଏକମାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ମାଛକୁ ଦେଖି, ଅଭିଜିତ୍ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବେଳେ, ତାଙ୍କ ବାଣ ମାଛକୁ କାଟି ନିମ୍ନେ ପଡିଦେଲେ। ତାପରେ ମୁଁ ନୂତନ ପାଟ ଶାଢ଼ି, ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ମାଳା, ହସ୍ତରେ ଅଳୋକିକ ମଣିମାଳା ଧରି, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ ହସ ସହ ମଞ୍ଚରେ ଆସିଲି। ମୋ ମୁହଁ ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲା, ଲମ୍ବା କଣ୍ଠାଳି ଚମକୁଥିଲା, ଗଲ୍ପର ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି ଛାଡି, ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟର ପ୍ରେମ ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଇ, ମାଳା ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ପିଣ୍ଡାଇଦେଲି।