ଶ୍ରୀଭଦ୍ରା କହିଲେ, “ମୋ ପିତା ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମୋତେ ଏବଂ ଏକ ସେନା ସହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ—ସେ ଅନ୍ଧକାରବର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ସ୍ୱୟଂ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର। ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ପାଦସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଆଶା କରେ, କାରଣ ଏହି ପାଦସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା କର୍ମର ଚକ୍ରରେ ଘୁରୁଥିବା ଜୀବ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇଥାଏ।” ଏବେ ଶ୍ରୀଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ, “ନାରଦଙ୍କଠାରୁ ରାଜାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କୌଶଳର କାହାଣୀ ପୁନିପୁନି ଶୁଣି, ମୋ ମନ ମୁକୁନ୍ଦ, ପଦ୍ମହସ୍ତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପରେ ଏମିତି ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା ଯେ, ଜଗତର ରକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅପରିଗ୍ରହ କରିଦେଲି। ମୋର ଏହି ମନୋଭାବ ଜାଣି, ମୋ ପିତା ବୃହତ୍ସେନା ମୋ ବିବାହ ପାଇଁ ଏକ ବୈଶିଷ୍ଟ୍ୟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏଠାରେ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ପରି, ଏକ ମାଛକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସଜାଯାଇଥିଲା—ଏହା ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା, ଏଠାରେ ମାଛଟି ବାହାରେ ଲୁଚିଥିଲା କିନ୍ତୁ ତଳେ ପାଣିରେ ତାହାକୁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ପ୍ରସଙ୍ଗ ଶୁଣି, ଚାରିଦିଗରୁ ହଜାର ହଜାର ରାଜା, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଥିଲେ। ମୋ ପିତା ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ବିବାହ କରିବାକୁ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେମାନେ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଧରି ସଭାରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। କିଛି ଧନୁଷ ଉଠାଇ ତାହାକୁ ଟାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ; କିଛି ଧନୁଷ ଟାଣି ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଲେ, କିନ୍ତୁ ଧନୁଷର ଆଘାତରେ ଚୁଆଁ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର—ମଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦିର ରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ—ଧନୁଷ ଟାଣିବାରେ ସମର୍ଥ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ଜଳରେ ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାଛକୁ ଦେଖି, ତାହାର ସ୍ଥିତି ବୁଝି, ସାବଧାନରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ—ସେ ବାଣ ମାଛକୁ କାଟିଲା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମାତ୍ର ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ସମସ୍ତ ରାଜା ହାରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ, ତାହା ପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ସହଜରେ ଟାଣିଲେ। ସେ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଳରେ ମାଛକୁ ଦେଖି, ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ମାଛକୁ କାଟି ଫେଲିଲେ, ସମୟ ଥିଲା ଅଭିଜିତ୍ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ। ତାପରେ ମୁଁ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କଲି, ପାୟଲ ଝଙ୍କାରି ଉଠିଲା, ହାତରେ ରତ୍ନଖଚିତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଧରି, ନୂତନ ପାଟବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ମାଳା ଲଗାଇ। ମୁଁ ମୁହଁ ଉଠାଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ କନ୍ତା ଝଲମଲ କରୁଥିଲା, ଗାଲ ଅଳୋକିତ, ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ଭରା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ରାଜାମାନେ ଦିଗରେ ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟ ମୁରାରିଙ୍କୁ ନିବେଦିତ କରି, ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲି। ସେ ସମୟରେ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ତୁରୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଉଚ୍ଚ୍ସ୍ୱରରେ ବଜିଲା; ନୃତ୍ୟକାରୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗାୟକମାନେ ଗାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବରିଲି, ସେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭଳି, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତାରେ ଜଳିଉଠି, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କଲେ। ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ଚାରିଟି ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ାଯୁକ୍ତ ରଥରେ ବସାଇ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଷ ଧରି, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଚାରିଭୁଜା ରୂପରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ଦାରୁକ ଶୋଭାମାନ ରଥ ଚଳାଇଲେ, ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଆପଣ ଶିକାରକୁ ନେଇଯାଏ। କିଛି ରାଜା ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ରାସ୍ତାରେ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଯେପରି ଗ୍ରାମର ସିଂହମାନେ ହରିଙ୍କୁ ଧାଉଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷର ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହାତ, ପା, ଗଳା କଟାଯାଇ, କିଛି ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ପଳାଇଗଲେ। ଏପରେ ଯଦୁନାଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶୋଭାମୟ ଧ୍ୱଜ ଓ ଚିତ୍ରିତ ଦ୍ୱାର ଥିବା ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଜାହାଜ ନିଜ ବନ୍ଦରକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ। ମୋ ପିତା ତାଙ୍କର ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦାସୀ, ଧନ, ସେନା, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ଅସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କ ଗୃହର ଦାସୀମାନେ, ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ପାଇଛୁ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂପ୍ରସନ୍ନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୁଶୂଷା କରୁଛୁ। ଅନ୍ୟ ରାନୀମାନେ କହିଲେ, “ଭୌମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି, କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ—ଆମେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ଓ ବନ୍ଧିନୀ ଥିଲୁ। ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଆମକୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ଆମକୁ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଲେ।” “ଆମେ ରାଜ୍ୟ, ଶାସନ, ସ୍ୱାମିତ୍ୱ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦବୀ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ଅନନ୍ତ ଧାମ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଆମେ କେବଳ ତାଙ୍କର ମହାନ୍ତ ପାଦର ଧୂଳି, ଯାହା ତାଙ୍କ ସଂଗିନୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଗନ୍ଧରେ ସୁଗନ୍ଧିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବାକୁ ଆଶା କରୁଛୁ। ବ୍ରଜର ଗୋପୀ, ପୁଲିନ୍ଦାନୀ, ଘାସ, ଔଷଧି, ଗୋବଂଶ, ଗୋପବାଳକ—ସମସ୍ତେ ଏହି ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ଆଶା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଗୋବଂଶ ଚରାଉଛନ୍ତି।” ଏହିପରି ଅନୁଭୂତି ଓ କଥାମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା, ତେବେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୋପୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅପାର ସ୍ନେହ ଶୁଣି, ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ନିଜେ ନିଜେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ପୁରୁଷମାନେ ନିଜେ ନିଜେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ମହାର୍ଷିମାନେ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ବ୍ୟାସ, ନାରଦ, ଚ୍ୟବନ, ଦେବଳ, ଅସିତ, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ଶତାନନ୍ଦ, ଭୃଗୁ, ଗୌତମ ଆସିଲେ। ରାମ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ମହାମୁନି ବଶିଷ୍ଠ, ଗାଳବ, ଭୃଗୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କଶ୍ୟପ, ଅତ୍ରି, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।