ଏହି ଉତ୍କଳ ଭାବରେ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି: ଦେବୀ ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ, “ଯିଏ ମୋତେ, ମୋ ଦାସୀମାନେ ଓ ଏକ ସେନା ସହିତ, ପ୍ରତିପକ୍ଷ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରି ଶୌର୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ଭାବରେ ଜିତିଲେ, ସେ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଲେ। ମୁଁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ।” ଭଦ୍ରା କହିଲେ, “ମୋର ବାପା ମାମୁଅଁକୁ ଡାକି ମୋତେ, ଏକ ସେନା ଓ ସାଥୀମାନେ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲାଗିଥିଲା। ମୁଁ ଚାହେଁ, ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ ମିଳୁ। ଏହା ଦ୍ୱାରା କର୍ମର ଚକ୍ରରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଜୀବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଥାଏ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ, “ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ରାଜାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଓ କୃତ୍ୟ ଶୁଣି-ଶୁଣି, ମୋର ମନ ମୁକୁନ୍ଦ, ପଦ୍ମ-ହସ୍ତୀ, ପ୍ରତି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଇଗଲା; ଏହି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ମୁଁ ଦିଗପାଳମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲି। ମୋର ମନ ଜାଣି, ମୋର ପ୍ରେମମୟ ବାପା ବୃହତ୍ସେନ ମୋ ପାଇଁ ବିବାହର ଉପାୟ ଚିନ୍ତିଲେ।” ସ୍ୱୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଏକ ମାଛକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଥିଲା; ଏଠି ମାଛକୁ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅପରେ ଚୁପି ରଖାଯାଇଥିଲା। ଏହି ଖବର ସୁନି, ଚାରିପାଖରୁ ରାଜାମାନେ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇବାରେ ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କର ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ହଜାରେ ମୋର ବାପାଙ୍କର ସହରକୁ ଆସିଲେ। ବାପା ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ଆଦର କଲେ। ଯେମାନେ ମୋତେ ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ଧନୁର୍ବାଣ ଧରି ମଣ୍ଡପରେ ନିଶାନା ଲାଗିଲେ।