ଏକ ଦିନ ଦ୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାନୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନ୍ୟ ଜନମାନେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାନୀମାନେ! ଆପଣମାନେ ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ? ସେ କିପରି ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଲୋକୀୟ ପଦ୍ଧତି ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ, “ମୋ ବିବାହ ସମୟରେ ଅନେକ ଯୋଦ୍ଧା ତୀର-ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ମୋତେ ଚେଦିରାଜାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଯେଉଁ ଧୂଳି ପଡ଼ିଥିଲା, ସେହି ପଦରେ ମୁଁ ମୋ ମାଥା ଧରିଥିଲି। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସିଂହ ସ୍ୱରୂପେ ଏସି, ଛୋଟ ଛାଗଳା ଝୁଣ୍ଡରୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ନେବା ପରି, ମୋତେ ହରଣ କରି ନେଇଗଲେ। ସେ ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ପବିତ୍ର ପଦପଦ୍ମକୁ ମୁଁ ସଦା ପୂଜିବାକୁ ଚାହେଁ।” ତାପରେ ଶ୍ରୀ ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ, “ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କ ଶାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇ ଏକ ମଣି ଆଣିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ମୋ ବାପାଙ୍କ ଭୟ ଲାଗିଥିଲା। ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ନିଜର କରି ନେଲେ।” ଏପରେ ଶ୍ରୀ ଜାମ୍ବବତୀ କହିଲେ, “ସିତାଙ୍କର ଭାର୍ତ୍ତା, ଶରୀର ନିର୍ମାତା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ସହ ୨୧ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ମୋ ବାପା ବୁଝିଲେ ଯେ ସେ ପରୀକ୍ଷା ହେଉଛନ୍ତି, ତେଣୁ ମୋତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ମଣି ଦେଇ ତାଙ୍କ ପଦକୁ ଧରି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଦାସୀ ହେଲି।” ଏହା ପରେ କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲି। ସେ ବନ୍ଧୁ ସ୍ୱରୂପେ ଆସି, ମୋ ହାତ ଧରି, ମୋତେ ଘର ସଫା କରିବା ପାଇଁ ନିଜର କଲେ।” ମିତ୍ରବିନ୍ଦା କହିଲେ, “ମୋ ସ୍ୱୟଂବରରେ, ପ୍ରଭୁ ଆସି ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇ, ମୋତେ ହାତୀ ତାଙ୍କ ମାତଙ୍କୁ ନେଇଯିବା ପରି, ନେଇ ଗଲେ। ମୋ ଭାଇମାନେ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ହଟାଇ ନିଜ ସହରକୁ ନେଇ ଗଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦସେବା ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ ଚାହେଁ।” ସତ୍ୟା କହିଲେ, “ମୋ ବାପା ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରାତି ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସାତଟି ଭୟଙ୍କର ଶର୍ଣ୍ଣା ବୃଷ ରଖିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ସହଜରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଶ କରି, ଛୁଆଁ ବଛା ଯେପରି ବାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ। ଏଭଳି ଶୌର୍ୟ ଦେଖି, ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଇଥିଲେ।” ଭଦ୍ରା କହିଲେ, “ମୋ ବାପା ମୋ ମାମାଙ୍କୁ ଡାକି, ମୋତେ ଅନେକ ସେବକ, ସେନା ସହିତ ଶ୍ୟାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ମୁଁ ଚାହେଁ ପ୍ରତି ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ପଦସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ, କାରଣ ଏହି ପଦସ୍ପର୍ଶ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।” ଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ, “ନାରଦଙ୍କ ପାଖରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ବାରମ୍ବାର ଶୁଣି, ମୋର ମନ ମୁକୁନ୍ଦ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହା ଜାଣି, ମୋ ବାପା ବଡ଼ ଦୟାଳୁ ବୃହତ୍ସେନ ଏକ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ। ମୋ ସ୍ୱୟଂବରରେ ପାଣ୍ଡବାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପରି ଏଠି ଏକ ମାଛ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ପାଣି ତଳେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଚିହ୍ନିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ। ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ ସହ ଆସିଥିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ମୋ ବାପା ସମ୍ମାନ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳିଲେ। କିଛି ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, କିଛି ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଣି ଲାଗି ବେହୋଷ ହେଲେ। ମଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦିରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ପରି ଶୂରମାନେ ଧନୁଷ ଚଢ଼ାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସଠିକ୍ କୌଶଳ ନ ଥିଲା। ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ମାଛର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପାଣିରେ ଦେଖି, ଶୁଧୁ ଛୁଇଁ ଦେଇ ତୀର ଚାଳିଲେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ହାରି ଚାଲିଗଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ସହଜରେ ତାଣି, ମାଛକୁ ଏକ ତୀରରେ ଆଘାତ କରି ଫେଲିଦେଲେ, ସମୟ ଥିଲା ଅଭିଜିତ୍ ନକ୍ଷତ୍ର। ତାପରେ ମୁଁ ନୂତନ ପାଟ ଶାଢ଼ି, ହାତରେ ହେମ ମାଳା ନେଇ, ମୃଦୁ ହସ ଓ ଫୁଲ ମାଳା ସହ, ଶ୍ରୀମୁଖ ଉଠାଇ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିଦେଇ, ମୋ ହୃଦୟ ମୁରାରିକୁ ସମର୍ପିତ କରି, ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଲି। ସମୟରେ ବାଜା, ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ତୁରୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ରବି ହେଲା, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ହେଲା। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋ ଚୟନ ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବର ପରି ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଜଳି ଉଠିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଚାରି ହସ୍ତ ଧାରଣ କରି, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁଷ ନେଇ, ଚାରି ଅଶ୍ୱ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ମୋତେ ବସାଇଲେ। ଦାରୁକ ରଥ ଚଳାଇଲେ, ରଥ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ହାତିଆର ନେଇ ରାସ୍ତାରେ ଅଟକେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷର ତୀର ରେ ତାଙ୍କ ହସ୍ତ, ପାଦ, ଗଳା କଟାଗଲା, କିଛି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଅନ୍ୟେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ଏପରେ ପ୍ରଭୁ ଯଦୁପତି ଶୂର୍ଯ୍ୟଛାୟା ପତାକା ଓ ଚିତ୍ରିତ ଦ୍ୱାର ଭିତରେ ଶୋଭିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ଜାହାଜ ନିଜ ବନ୍ଦରକୁ ପହଞ୍ଚେ। ମୋ ବାପା ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଓ ଅତିଥିମାନେକୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅନେକ ଦାସୀ, ଧନ, ସେନା, ରଥ, ଅଶ୍ୱ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ସମର୍ପଣ କଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କ ଘରର ଦାସୀ ହେଲୁ, ଏହା ଆମର ସତ୍ୟ ତପସ୍ୟା ଓ ବିରକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୋଇଛି, ଆମେ ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଛୁ।” ସମସ୍ତ ରାନୀମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଭୌମାସୁର ଓ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ବଧ କରି, ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଅର୍ଥାତ୍ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ତାଙ୍କ ଅରବିନ୍ଦ ପଦସ୍ମୃତି ରଖି, ଆମକୁ ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ଆମେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲୁ। ଆମେ କେବେ ରାଜ୍ୟ, ଶାସନ, ଏକାଧିପତ୍ୟ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ହରିଙ୍କ ଅନନ୍ତ ଧାମ ଚାହୁଁନାହିଁ। ଆମର ଏକମାତ୍ର ଇଚ୍ଛା—ତାଙ୍କ ମହିମାମୟ ପଦର ଧୂଳି, ଯାହା ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦାରିତ, ତାହା ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବା। ଭୃଜର ଗୋପୀମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦୀମାନେ, ତୃଣ, ଔଷଧ, ଗାଈ, ଓ ଗୋପମାନେ—ସମସ୍ତେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଅନୁରାଗୀ।