ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିନ ରେ, ଦ୍ୱାରକାର ରାଜଭବନରେ ଅନ୍ଧକ ଓ କୌରବ କୁଳର ରାଣୀମାନେ ଏକଠା ହେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମହାପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମହିମା ଉପରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରି, ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ କଥାଗୁଡିକୁ ଏକାପରେ ଏକା ଗାଇବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ। ଏହି କଥା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ଶ୍ରୀ ଦ୍ରୌପଦୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଭଦ୍ରା, ଜାମ୍ବବତୀ, କୌଶଳା, ସତ୍ୟଭାମା, କାଳିନ୍ଦୀ, ଶୈବ୍ୟା, ରୋହିଣୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣପତ୍ନୀମାନେ କେମିତି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୋକର ରୀତି ଅନୁସାରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ସେ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଁଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀ ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ— ଯେତେବେଳେ ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ତୀର-ଧନୁ ନେଇ ମୋତେ ଚେଦି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଶିଂହ ପରି ମୋତେ ହେଁଡାରୁ ଉଠାଇ ନେଇଗଲେ। ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ମୋର ପୂଜ୍ୟ। ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ— ମୋ ସହପତ୍ନୀଙ୍କର ଶାପକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣ ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଜୟ କରି ମଣି ଆଣିଥିଲେ, ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ସେ ମୋତେ ନିଜର କଲେ। ଜାମ୍ବବତୀ କହିଲେ— କୃଷ୍ଣ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଏକୁଇ ଦିନ ଯୋଧ୍ୟା କରିଥିଲେ। ମୋ ପିତା ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରି, ମୋତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ମଣି ଦେଇ ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ। କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ— ମୁଁ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଉପବାସ କରୁଥିଲି, ସେ ମୋତେ ବନ୍ଧୁ ପରି ଆସି, ମୋ ହାତ ଧରି, ମୋତେ ଘରର ସ୍ଵୀପର କଲେ। ମିତ୍ରବିନ୍ଦା କହିଲେ— କୃଷ୍ଣ ମୋ ସ୍ଵୟଂବରରେ ଆସି, ରାଜାମାନେକୁ ଜୟ କରି, ହାତୀ ପରି ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଇ, ମୋ ଭାଇମାନେକୁ ଦୂର କରି, ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସେବା ମୋର ଅଧିକାର ହେଉ। ସତ୍ୟା କହିଲେ— ମୋ ପିତା ରାଜାମାନେର ପ୍ରତାପ ଜାଣିବା ପାଇଁ ସାତଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଂଗ ଥିବା ବଳଦ ବାନ୍ଧିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସେମାନେକୁ ଶିଶୁ ପରି ବାନ୍ଧି, ମୋତେ ରାଜାମାନେକୁ ଜୟ କରି ନେଇଗଲେ। ଭଦ୍ରା କହିଲେ— ମୋ ପିତା ମାମାଙ୍କୁ ଡାକି, ଏକ ଦଳ ଏବଂ ସାଥୀମାନେ ସହ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ମୋର ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ମନ ଅଟୁଟ ଥିଲା। ମୁଁ ଚାହେଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ପର୍ଶ ମିଳୁ, କାରଣ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ— ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ କଥା ଶୁଣି ମୋ ମନ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ହେଲା। ମୋ ପିତା ବୃହତ୍ସେନ ମୋର ମନ ଜାଣି, ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଵୟଂବର ଆୟୋଜନ କଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ମାଛ ପାଣିରେ ଲୁଚିଥିଲା, ଯାହାକୁ ବାହାରୁ ଦେଖି ଶର ନିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରାଜାମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଜଣେ ଜଣେ ଆସି, ଧନୁ ଉଠାଇ, ଶର ନିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଅନେକେ ଧନୁ ବାନ୍ଧି ପାରିଲେ ନାହିଁ, କିଛି ଧନୁ ଟାଣି ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରି ବୃତ୍ତି ହେଇ ଫେଲିଗଲେ। କିଛି ମାଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦି ରାଜା, ଭୀମ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁ ବାନ୍ଧି ପାରିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଚୟନର ମୂଳ ଅର୍ଥ ବୁଝି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ମାଛର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ପାଣିରେ ଦେଖି, ଶର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଶର ମାଛକୁ କଟିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ତାପରେ ରାଜାମାନେ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ପଛେଇଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ଧନୁ ଉଠାଇ, ସହଜରେ ବାନ୍ଧି, ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଛକୁ ଶର ଦେଇ କଟି ଫେଲିଲେ। ସମୟ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲା। ମୁଁ ନୂତନ ପାଟ ଅନ୍ତ୍ବାସ ପିନ୍ଧି, ମୁହଁରେ ମୃଦୁ ହାସ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଫୁଲର ମାଳା ଶୋଭିତ, ହାତରେ ମଣିମୟ ହାର ନେଇ, ମୋ ପଦ୍ମାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର ନିର୍ମଳ ଚେହେରା ଦେଖାଇ, ଦୃଷ୍ଟି ମୃଦୁ ହାସ ଦେଇ ରାଜାମାନେକୁ ଦେଖି, ମୋ ମନ ମୁରାରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ମୋ ମାଳା ତାଙ୍କର କନ୍ଧରେ ପ୍ରଦାନ କଲି। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଢୋଲ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ତୁରୀ, ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବାଦ୍ୟ ଚଳି, ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ହେଲା। ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାଧୀଶ ମାଧବଙ୍କୁ ଚୟନ କରିବା ସମୟରେ, ରାଜାମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଚୟନ ଭଳି ଏହି ନିର୍ବାଚନକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଆପସରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଚାରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡା ଯୋଗାଇ ରଥରେ ମୋତେ ବସାଇ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ ଉଠାଇ, ଚାରି ଭୁଜାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦାରୁକ ରଥ ଚଲାଇ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ରାଜାମାନେ ଦେଖି ରହିଗଲେ, ଶିଂହ ପରି ନିଜ ଶିକାର ଉଠାଇ ନେଇଗଲା। କିଛି ରାଜା ଧନୁ ଉଠାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁର ଶର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ହାତ, ପା, ଗଳା କଟି, କିଛି ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡିଗଲେ, ଅନ୍ୟେ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡି ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ଯାଦବ ନାୟକ କୃଷ୍ଣ ଶୋଭାମୟ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସୂର୍ୟ ଛାୟା ଅଳଙ୍କାର ଓ ରଙ୍ଗିନ ଗେଟ୍ସହ ଶୋଭିତ, ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ନାଉ ନିଜ ହାରବରକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ମୋ ପିତା ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗ, ଆତ୍ମୀୟ, ନିଜ ମନ୍ଦିରର ମହିଳାମାନେ, ଧନ, ଶସ୍ତ୍ର, ରଥ, ଘୋଡା ଦେଇ ମହାଦାନ କଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଘରର ଦାସୀ ହେଲି, ଏହା ଏକ ଶୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟା ଓ ବିରକ୍ତିର ଫଳ। ଏହି ସମୟରେ ରାଣୀମାନେ କହିଲେ— କୃଷ୍ଣ ଭୌମ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀଙ୍କୁ ବଧ କରି, ଆମେ ଯେଉଁ ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜୟ ହୋଇଥିଲୁ, ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ମରଣ କରି, ବିବାହରେ ଗୃହୀତ ହେଲୁ, ଏହା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା। ଆମେ ରାଜ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ବ୍ରହ୍ମା ପଦ, କିମ୍ବା ଅନନ୍ତ ବାସର ଚାହିଦା କରୁନାହିଁ। ଆମେ ଚାହେଁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି, ଯାହା ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀ ପତ୍ନୀର ଅଙ୍ଗର ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବାକୁ। ବ୍ରଜର ଗୋପୀମାନେ, ପୁଲିନ୍ଦା ନାରୀମାନେ, ଘାସ, ଔଷଧି, ଗୋମାନେ, ଗୋପମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇଁ ଅଭିଲାଷ କରନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ଗୋମାନେକୁ ଚରାଇଥିଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀ, ସୁଭଦ୍ରା, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମାଧବୀ, ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଓ ଗୋପୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଜାଣି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ଭରିଗଲା।