ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ— ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କର ଶିକ୍ଷକ ଓ ଆଶ୍ରୟ ହୋଇ, ପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କର ସଂଗୀ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଖବର ନେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, କାରଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପଦାବଳୀ ଦର୍ଶନ କରି ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ— ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି, ଆପଣଙ୍କର ଚରଣର ଅମୃତ ଓ ମୂଖରୁ ବିସ୍ତାରିତ ଜ୍ଞାନ କେବେ ଅଶୁଭ ହୋଇପାରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ କଣ ଦ୍ୱାରା ପିଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେହ ଭିତ୍ତିକ ବନ୍ଧନ ଓ ଭ୍ରମକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଥାନ୍ତି। ଆମେ ଏହି ତ୍ରିପ୍ରକାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଛାଡି, ଶୁଦ୍ଧ କର୍ମ ରହିତ ହୋଇ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଉପଲବ୍ଧ କରିଛୁ। ଶାସ୍ତ୍ର ଓ କାଳ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ କରି, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାମୟ ଦେହକୁ ପରମହଂସମାନେ ବନ୍ଦନା କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଅନ୍ଧକ ଓ କୌରବ କୁଳର ରାଣୀମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଏକାଉଁ କଥା ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କର ଗାଥା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଏକାଉଁ ଗାଇଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ରୁକ୍ମିଣୀ, ଭଦ୍ରା, ଜାମ୍ବବତୀ, କୌଶଳା, ସତ୍ୟଭାମା, କାଳିନ୍ଦୀ, ଶୈବ୍ୟା, ରୋହିଣୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ— ଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ରାଣୀମାନେ, ଆମକୁ କହିବା— ପ୍ରଭୁ କେମିତି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୋକୀୟ ରୀତି ଅନୁସାରେ ତୁମମାନେ ସହ ବିବାହ କରିଥିଲେ? ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ— ମୋତେ ରାଜା ଚେଦିଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ବହୁ ବୀର ଧନୁଷ ତାଣି ଥିଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସିଂହ ପରି ମୋତେ ଗୋଟିଏ ମେଁଡା ଗୁଛରୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ଚରଣକୁ ପୂଜିବାକୁ ଚାହେଁ। ସତ୍ୟଭାମା କହିଲେ— ମୋ ଉପରେ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କର ଶାପ ନିବାରଣ ପାଇଁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭୂପତିଙ୍କୁ ଜିତି ମଣି ଆଣିଲେ, ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲି ବି, ସେ ମୋତେ ନେଲେ। ଜାମ୍ବବତୀ କହିଲେ— ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଶରୀର ନିର୍ମାତା ଓ ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପତି, ମୋ ପିତା ସହ ୨୧ ଦିନ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରି, ମୋ ପିତା ମୋତେ ଦେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦ ଧରି ଦାସୀ ହୋଇଗଲି। କାଳିନ୍ଦୀ କହିଲେ— ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦ ଛୁଇବା ଆଶାରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋ ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଆସି, ମୋ ହାତ ଧରି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଘର ଝାଡ଼ୁ ଦେବାର ଅଧିକାର ପାଇଲି। ମିତ୍ରବିନ୍ଦା କହିଲେ— ମୋ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସି, ରାଜାମାନେ ଜିତି, ହାତୀ ପରି ମୋତେ ଉଠାଇ ନେଲେ, ମୋ ଭାଇମାନେ ଦୂର କରି, ମୋତେ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଦକୁ ସେବା କରିବା ଅଧିକାର ଚାହେଁ। ସତ୍ୟା କହିଲେ— ମୋ ପିତା ରାଜାମାନେର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ସାତଟି ଭୟଙ୍କର ଶିଙ୍ଗଧାରୀ ବୃଷ ରଖିଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନେକୁ ସହଜରେ ବଶ କରି, ଶିଶୁ ପରି ବାନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ମୋତେ ଶୂରତାର ଦାମରେ ଜିତି, ମୋ ଦାସୀମାନେ, ସେନା ଓ ରାଜାମାନେକୁ ଜିତି, ମୋତେ ନେଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ଦାସୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ। ଭଦ୍ରା କହିଲେ— ମୋ ପିତା ମାମାଙ୍କୁ ଡାକି, ମୋତେ ଶ୍ୟାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ, ସେନା ଓ ସାଙ୍ଗମାନେ ସହ। ମୁଁ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଛୁଇବା ଅଧିକାର ଚାହେଁ, କାରଣ ଏହି ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶରେ ଜୀବ କର୍ମ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଲକ୍ଷ୍ମଣା କହିଲେ— ନାରଦଙ୍କଠୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି ମୋ ମନ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ଏହି ଜାଣି, ମୋ ପିତା ବୃହତ୍ସେନା ଏକ ଉପାୟ ଖୋଜିଲେ। ମୋ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଏକ ମାଛକୁ ଜଳ ତଳେ ରଖି, ଅନ୍ୟ ଦିଗରେ ଲୁଚାଇ ଦେଲେ, ଯେପରି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଥିଲା। ଏହି ଶୁଣି, ଚାରିଦିଗରୁ ହଜାର ରାଜା ଓ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଆସିଲେ। ମୋ ପିତା ସେମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଓ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଯେମାନେ ମୋତେ ଚାହିଲେ, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କିଛି ଧନୁଷ ଉଠାଇ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ; କିଛି ଧନୁଷ ତାଣି ଚେଷ୍ଟା କରି, ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଘାୟଲ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ମାଗଧ, ଅମ୍ବଷ୍ଠ, ଚେଦି ଓ ଭୀମ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଧନୁଷ ତାଣିଲେ, କିନ୍ତୁ ମୁଖ୍ୟ ପରୀକ୍ଷା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଅର୍ଜୁନ ଜଳରେ ମାଛର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖି, ଭଲରେ ନିଶାନା ଲଗାଇ, ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ; ଏହି ବାଣ ମାଛକୁ କାଟିନାହିଁ, ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ରାଜାମାନେ ହତାଶ ହୋଇ ନିକଟ ଚାଲିଗଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ସହଜରେ ତାଣିଲେ। ଏକ ଦିନ ଅଭିଜିତ ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ମାଛକୁ ଜଳରେ ଦେଖି ଏକ ଆଘାତରେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କାଟି ଫେଲିଦେଲେ। ମୁଁ ନୂତନ ପାଟ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି, ହାତରେ ଅପୂର୍ବ ମଣି ମାଳା ନେଇ, ଲଜ୍ଜା ହସରେ, ମୁଁ ଅରେନାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି; ମୋ ଚୁଡ଼ା ଫୁଲର ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମୁଁ ମୁହଁ ଉଠାଇ, ରାଜାମାନେକୁ ହସି ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ମୋ ହୃଦୟ ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଇ, ମାଳା ତାଙ୍କ ଘାଡ଼ରେ ପକାଇଲି। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ, ଶଂଖ, ତୁରୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ବଜିଉଥିଲା; ନୃତ୍ୟକାରୀ ନୃତ୍ୟ କରି, ଗାୟକ ଗାଇଥିଲେ। ମୁଁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବାଛିଲିବା ପରେ, ରାଜାମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ପରି ଅସହ୍ୟ ହୋଇ, ଏକାଉଁ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଇଥିବା ରଥରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ନେଇ, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଚାରି ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦାରୁକ ରଥ ଚଳାଇଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ରାଜାମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ସିଂହ ପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶିକାରକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। କିଛି ରାଜା ରାସ୍ତାରେ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ଧନୁଷ ତାଣି, ହରିଙ୍କୁ ଗ୍ରାମ ସିଂହ ପରି ଧାଇଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷର ବାଣରେ, କିଛି ରାଜାଙ୍କର ହାତ, ପା, ଗଳା ଚିରିଗଲା; କିଛି ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଭଗିଗଲେ। ଏପରି, ଯଦୁପତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଛାୟା ଓ ଚିତ୍ରିତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନୌକା ପରି ନିଜ ତୀରକୁ ଯାଇଲେ। ମୋ ପିତା ତାଙ୍କ ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ, ନାତି, ଦାସୀମାନେ, ଧନ, ଶସ୍ତ୍ର, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଶୟନ, ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।