ଏକ ପବିତ୍ର ଦିନର ଆରମ୍ଭରେ, ଉପକ୍ରମକାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ବ୍ରତର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦିନ ଉଦୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇବା ଉଚିତ୍। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସ୍ନାନ ଓ ଶୁଚିତା ପାଳନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ପ୍ରତିଦିନ, ନିଜର ସଂଧ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ନିଜ ନିୟମ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ କ୍ଷୁଦ୍ର ରୂପରେ କରି, ବ୍ୟବଧାନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ପିତୃପୂଜା କରି, ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ମଣ୍ଡଳ ରଚି, ତାହାରେ ହରିଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କ୍ରମିକ ରିତିରେ ପୂଜା କରି, ପରିକ୍ରମା ଓ ପ୍ରଣାମ କରି, ପୂଜାର ଶେଷରେ ସ୍ତୁତି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ, କରୁଣାର ସାଗର, ମୁଁ ଯିଏ କର୍ମର ମାୟାରେ ବାନ୍ଧିତ ଏବଂ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବି, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ପୂଜା ନିୟମାନୁସାରେ, ଏକାଗ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୂଜା ପରେ ଏକ ନଡିଆ ଧରି, ଶୁଭ ଚିତ୍ତରେ ନମସ୍କାର କରି, ସ୍ତୁତି କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତମ୍, ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅବତାର ଭାବରେ ପ୍ରକଟିତ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସଂସାର ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ମୋ ଆଶା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଏବଂ କୌଣସି ବ୍ୟବଧାନ ଛଡା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପାଦିତ ହେବା ଉଚିତ୍; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହେ କେଶବ। ଏପରି ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ କହି, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ କରି, "ହେ ବରାହ ଆକାର ଜାଗୃତ ଏବଂ ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞ, ଏହି ଗ୍ରନ୍ଥ ଉଦ୍ଘାଟନ କରି, ମୋ ଅଜ୍ଞାନକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ," ଭାବରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ପରେ, ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏକ ବ୍ରତ ଆନନ୍ଦରେ ନିୟମିତ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହା ସାତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ଦରକାର। ବ୍ୟାଖ୍ୟାନର ବ୍ୟବଧାନ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଚୟନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ କରିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କରି, ନିଜ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, ଘର, ଶିଶୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଚିନ୍ତା ଛାଡି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଏହି କଥାରେ ଲିନ ହେଲେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିନର ଡାଢ଼ା ଚାରି ଘଣ୍ଟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଶ୍ରୁତି ଓ ସ୍ଥିର ଶବ୍ଦରେ ଏହି କଥା ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦିନ ମଧ୍ୟାନରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ବିରତି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ, ଏବଂ ଏହି ସମୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତନ କରିବେ। ଶରୀରୀୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ସ୍ୱଲ୍ପ ଏବଂ ଶାନ୍ତିକର ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଶ୍ରୋତା ହବିଷ ଖାଦ୍ୟ ଏକବାର ଖାଇବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ସାତ ଦିନ ଉପବାସ କରି ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍; ନାହିଁ ହେଲେ ଘିଅ କିମ୍ବା ଦୁଧ ପିଇ ଶୁଣିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଅନ୍ୟଥା ଫଳ ଖାଇ କିମ୍ବା ଏକବାର ଖାଇ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍; ଯାହା ସହଜରେ ସମ୍ଭବ, ତାହିଁ କରିବା ଦରକାର। ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଇବା ଉତ୍ତମ, ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାଖ୍ୟାନରେ ବ୍ୟବଧାନ ଆସିଲେ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ। ହେ ନାରଦ, ଏହି ସାତ ଦିନର ବ୍ରତର ନିୟମ ଶୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଦୀକ୍ଷା ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାର ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦିନେ ଦିନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ପତ୍ରରେ ଖାଇବା ଓ କଥା ଶେଷ ପରେ ଖାଇବା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ତିରିଳ ଡାଲା, ମଧୁ, ତେଲ, ଭାରି ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ, ଅପରାଣ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦୂରେ ରଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। କାମ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, ଧୂର୍ତ୍ତତା, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ଦୂରେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ବ୍ରତୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦ ଜ୍ଞ, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗାଁ, ବ୍ରତୀ, ମହିଳା, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କୁଅଭିବାଦ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ବ୍ରତୀ ବ୍ୟକ୍ତି ମହିଳା ରଜସ୍ୱଳା, ଅନ୍ୟ ଜାତି, ପତିତ, ବେଦ ଅନୁପାଳକ, ଦ୍ୱିଜ ଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦ ବିରୋଧୀ ସହ କଥା ନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସତ୍ୟ, ଶୁଚିତା, କରୁଣା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା, ମନ ଦାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି କଥା ଶୁଣିବାର ଅଧିକାରୀ ଦରିଦ୍ର, କ୍ଷୀଣ, ରୋଗୀ, ଅଭାଗା, ପାପ କାରୀ, ନିର୍ସନ୍ତାନ, ମୁକ୍ତି ଚାହୁଥିବା ଲୋକମାନେ। ଯେଉଁ ମହିଳା ଗର୍ଭଧାରଣ କରିପାରିନାହିଁ, ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ, ବନ୍ଧ୍ୟା, ଶିଶୁ ହାରାଇଛି, କିମ୍ବା ଗର୍ଭପାତ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍। ଏପରି ନିୟମାନୁସାରେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଅଶ୍ରାନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ କଥା କୋଟି କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦିଏ। ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପରେ, ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନର ନିୟମରେ ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦରିଦ୍ର ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଶେଷ କାର୍ଯ୍ୟର ଅନୁସୂଚନା ନାହିଁ; ସେମାନେ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି, କାମନା ହୀନ ବୈଷ୍ଣବ ହେବାରୁ। କଥା ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ତାପରେ, ଶ୍ରୋତାମାନେ ତୁଳସୀ ମାଳା ଦେଇ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଝାଲର ଶବ୍ଦରେ ମଧୁର କୀର୍ତନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଜୟଧ୍୵ନି, ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ, ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭିକାରୀଙ୍କୁ ଧନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ଶ୍ରୋତା ବିରକ୍ତ, ତେବେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶୁଣିବା ଉଚିତ୍; ଘରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କର୍ମ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କରିବା ଦରକାର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପାଇଁ ନିୟମାନୁସାରେ ଖିର, ମଧୁ, ଘିଅ, ତିଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ ପାଇଁ ବିଶେଷ କରି। ଅନ୍ୟଥା, ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ୍, କାରଣ ପୁରାଣ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ।