ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ମାତୃଶ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମାଆ, ଏହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବେ ଭାବନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସେମାନେ ସମୟର ଖେଳନା ମାତ୍ର, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ। ଏହି ସଂସାର ମଧ୍ୟେ ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଧୀନ। କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତେ ବିରାଟ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛୁ, ଏଉଁ ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ଛିଟିଯାଇଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆଜି ପୁଣି ଆମେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିପାରିଛୁ।" ଏହିପରି ଭାବରେ ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ—ବାସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଏବଂ ଯଦୁମାନେ ଅତି ସମ୍ମାନରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେମାନଙ୍କ ଜଣାନୀମାନେ ସହିତ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ଵିଦୁର, କୃପାଚାର୍ୟ, କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ମହାନ ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶୀରାଜ, ଦମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାରାଜ, ମଦ୍ର ଓ କେକୟ ରାଜାମାନେ, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ପରେ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚିତ ସମ୍ମାନ ପାଇ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ଭୋଜରାଜ, ତୁମେ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଧନ୍ୟ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦେଖୁଛ, ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ ଅତି କଠିନ। ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ବେଦ ମଧ୍ୟ କରେ, ଯାଙ୍କର ପବିତ୍ର ମହିମା ଶୁଦ୍ଧିକରେ, ଯାଙ୍କ ଚରଣାମୃତ, ଶବ୍ଦ ଓ ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ; ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ, ଯଦିଓ ଶ୍ରୀହୀନ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ହୋଇଯାଏ।" "ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ପର୍ଶ କରି, ତାଙ୍କ ପଛେ ଚାଲି, କଥା ହୋଇ, ଏକଠି ଶୋଇ, ବସି, ଭୋଜନ କରି, ନିକଟତା ଓ ଆତ୍ମୀୟତା ରଖି—ଏପରି ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏବେ ବୈକୁଠ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।" ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀନନ୍ଦ, ଯଦୁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ସହିତ ଉତ୍ସାହରେ ଉପହାର ନେଇ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏମିତି ଖୁସି ହେଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଜୀବନ ପୁଣି ଫେରିଆସିଛି। ବହୁଦିନ ପରେ ଏହି ମିଳନ ହେଉଥିଲା, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଜଡି ଧରିଲେ। ବାସୁଦେବ, ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୟାରେ ପ୍ରେମେ ଭରିଯାଇ, କଂସ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଦୁଃଖ ଓ ନିଜ ପୁଅକୁ ଗୋକୁଳକୁ ଦେଇଥିବା ସ୍ମୃତି କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କର ମାତାପିତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପ୍ରଣାମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ଅଶ୍ରୁରେ ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଯଶୋଦା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ନିଜ ସ୍ୱସ୍ଥାନରେ ବସାଇ ଦୁଇହାତ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ବିସରିଗଲେ। ରୋହିଣୀ ଓ ଦେବକୀ, ବ୍ରଜରାଣୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା ସ୍ମରଣ କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରଜରାଜ୍ଞୀ, ତୁମର ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧବତା କେଉଁଠି ଭୁଲିପାରିବ? ଏହି ଜଗତରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଲାଭ କରି ପୁଣି ଛାଡିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ପାଇଁ ପ୍ରତିଦାନ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ତୁମ ଜନକଜନନୀମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ, ସମୃଦ୍ଧ, ପୋଷଣ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ କରି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ପାଉପିଲା ଚକୁକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ସଜ୍ଜନମାନେ ଭୟହୀନ, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗ ସେମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ।" ଏହି ସମୟରେ ଗୋପୀମାନେ, ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ଚକୁପଟିକୁ ଦୋଷ ଦେଲେ, କାରଣ ଏହି ପଟି ଦୃଷ୍ଟିକୁ ବାଧା ଦେଉଥିଲା। ଚକୁ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରି, ସେମାନେ ଏମିତି ଭକ୍ତିର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଯାହା ସଦା ଏକତ୍ୱରେ ଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ କଦାଚିତ୍ ପାଉନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗୋପନରେ ଯାଇ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ ଏବଂ ହସି କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସ୍ମରଣ କରୁଛ? ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟସିଧି ପାଇଁ ଦୁରେ ଯାଇଥିଲୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ନାଶ କରିବାରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲୁ। କି ତୁମେ ଆମ ପ୍ରତି କିଛି ଦ୍ୱେଷ ଧରିଛ? ଭଗବାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ଛିଡ଼ାନ୍ତି ମଧ୍ୟ।" "ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘ, ଘାସ, କପାସ, ଧୂଳିକୁ ଏକତ୍ର କରି ଛିଡ଼ାଇଦିଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି। ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅମରତ୍ୱ ଦିଏ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମର ପ୍ରେମ ମୋ ପ୍ରତି ଉପଜିଛି, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର କରିଛି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଦି, ଅନ୍ତ ଓ ଭିତର-ବାହାର ତତ୍ତ୍ୱ, ଯେପରି ଆକାଶ, ଜଳ, ପୃଥିବୀ, ବାୟୁ, ଆଲୋକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ଏହି ଭାବରେ ଜୀବମାନେ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି, ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ମାଧ୍ୟମରେ। ଯେଉଁମାନେ ଅବିନାଶୀକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଦୁଇକୁ ମୋ ଏବଂ ପରମ ରୂପରେ ଦେଖନ୍ତି।" ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ମୃତିରେ ଲୀନ ହୋଇ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଯୋଗୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ର ଖାଇଁରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନ ନିତ୍ୟ ଆମ ମନରେ ଉଦିତ ହୁଅନ୍ତୁ, ଯଦିଓ ଆମେ ଘରେ ରହିଛୁ।" ଏଭଳି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ 'ବୃଷ୍ଣି ଓ ଗୋପମାନଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ' ନାମକ ଏହି ବିରାଟ ଭାଗବତର ବିରାମ ହେଲା। ଏହିପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ।