ଏହି ସମୟରେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଏବଂ ପରିଜନମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ । ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଏବଂ ମୁହଁ କମଳପୁଷ୍ପ ପରି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ହେଲା । ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଜଡି ଧରି, ଅଶ୍ରୁ ପାତି, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଉଥିବା ଅନୁଭବ କରି, କଣ୍ଠ ଭାରି ହେଉଥିଲା । ଏହି ମିଳନରେ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ । ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖି ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହସି, ସ୍ନେହରେ ଜଡି ଧରିଲେ । ସେମାନଙ୍କ କୁଙ୍କୁମ ଲଗା ଛାତି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଛୁଇଁଲା, ଅଂକଳ ଦ୍ୱାରା ଚାପି ଧରିଲେ, ଆଉ ଚକ୍ଷୁରେ ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଭରିଯାଇଥିଲା । ଏପରେ, ବଡ଼ମାନେ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି, ଛୋଟମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସ୍ନେହ ଗ୍ରହଣ କରି, ସମସ୍ତେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରିଲେ, ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେଇ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲେ । ପୃଥା, ତାଙ୍କର ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ପିତାମାତା, ଭାଇଙ୍କର ଜଣାନୀ ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ଭୁଲି ଗଲେ । କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, “ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ଆଜି ମନେ କରେ ଯେ ମୋ ଭାଗ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇନାହିଁ, କାରଣ ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କଷ୍ଟରେ ଥିଲି, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିନଥିଲେ ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ବନ୍ଧୁ, ପରିଜନ, ପୁଅ, ଭାଇ, ଏମିତି କି ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ ।” ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ, “ମାତା, ଏହି ପୁରୁଷମାନଙ୍କପ୍ରତି ଦୁଃଖ ଧରି ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳନା । ଏହି ସଂସାର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି, ସେଇ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ଓ ପ୍ରେରକ ।” “ଆମେ ସମସ୍ତେ କଂସଙ୍କ ଉତ୍ପୀଡନରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଚଳିଗଲୁ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏବେ ପୁଣି ଆମେ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଆସିଛୁ ।” ଏବେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଯେତେବେଳେ ରାଜାମାନେ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରସନ୍ନତା ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ । ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, ଏବଂ କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ମହାନ ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶୀରାଜ, ଦମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାରାଜ, ମଦ୍ର ଓ କେକୟ ରାଜା, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେମାନେ ସ୍ରୀଶୌରିଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ । ଏପରେ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଭୋଜରାଜ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦେଖୁଛ, ଯିଏଁକି ବଡ଼ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ।” “ଯାହାଙ୍କ କୀର୍ତି ବେଦରେ ଗାଉଯାଏ, ଯାଙ୍କର ଶୁଭ ଗୁଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଯାଙ୍କର ପାଦପାଦ୍ୟ ଜଳ ଓ ଉପଦେଶ ଶୁଭ କରେ, ଏହି ଭୂମି ମଧ୍ୟ, ଯଦ୍ୟପି କାଳରେ ଶ୍ରୀହୀନ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ସଉଭାଗ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରୁଛି ।” “ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା, ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ, କଥାବାର୍ତ୍ତା, ଏକିଠା ଶୋଇବା, ବସିବା, ଭୋଜନ କରିବା, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ପରିବାର ଆଶ୍ରୟ— ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା, ଯଦ୍ୟପି ଘରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ତୁମର ସଙ୍ଗୀ ହୋଇଛନ୍ତି ।” ଏହି ସମୟରେ, ନନ୍ଦ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ସହିତ ଉପହାର ନେଇ ବିଶେଷ ଉତ୍ସାହରେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ, ଯେପରି ନିଜ ପ୍ରାଣ ପୁଣି ଦେହକୁ ଫେରିଆସିଛି । ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ମିଳି, ସେମାନେ ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଜଡି ଧରିଲେ । ବସୁଦେବ ଭଲପାଇ ତାଙ୍କୁ ଅଂକ ଦେଲେ ଏବଂ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା କଷ୍ଟ ଓ ଗୋକୁଳରେ ପୁଅକୁ ଆପଣାଇ ଦେଇଥିବା ଦିନକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅଂକ ଦେଲେ ଓ ପ୍ରଣାମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା କଣ୍ଠ ଭାରି ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ । ଯଶୋଦା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନରେ ବସାଇ, ଦୁଇହାତରେ ଅଂକ ଦେଇ, ପୁଅମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ । ରୋହିଣୀ ଓ ଦେବକୀ, ବ୍ରଜରାଜ୍ଞୀଙ୍କୁ ଅଂକ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ସ୍ମରଣ କରି, ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: “ହେ ବ୍ରଜରାଜ୍ଞୀ, ତୁମ ଅଚଳ ସ୍ନେହକୁ କିଏ ଭୁଲିପାରିବ? ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ମିଳି ଛାଡି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାର ପ୍ରତିଦାନ ଏ ଭୂମିରେ କେହି ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ ।” “ମୁଁ ଏହିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖିଛି, ତୁମ ପିତାମାତା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ପୋଷଣ କରି, ରକ୍ଷା କରି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି । ପଳକ ଯେପରି ଆଖିକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ଏପରି ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ ।” ଗୋପୀମାନେ, ଅନ୍ତେ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ନିଜର ପଳକକୁ ଦୁଃଖିତ କଲେ, କାରଣ ପଳକ ଝପଟି ଦୃଷ୍ଟିରେ ବାଧା ଦେଉଥିଲା । ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଂକ ଦେଇ, ହୃଦୟରେ ନିବେଶ କରି, ଏମିତି ଭକ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ, ଯାହା ସଦା ସଙ୍ଗୀ ଥିବା ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ । ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଏକାକୀ ଯାଇ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଏବଂ ହସି କହିଲେ: “ତୁମେ ଆମ ସ୍ନେହକୁ ମନେ ପକାଅଛ? ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୂରେ ରହିଲୁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନରେ ଲାଗିଛୁ ।” “ତୁମେ କି ଆମ ପ୍ରତି ଅସନ୍ତୋଷ ଧରିଛ? ଆମେ ଅକୃତଜ୍ଞ ଭାବିଛ? ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି କରନ୍ତି, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି ।” “ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘ, ଘାସ, ପଟ, ଧୁଳିକୁ ଏକଠି କରି ପୁଣି ଛଡ଼ିଦିଏ, ସେପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି କରନ୍ତି ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି ।” “ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଅମରତ୍ୱକୁ ଦିଏ ।