ଏହି ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ— ଶତ-ଶତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବନ୍ଧୁ, ଶତ୍ରୁ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଏହି ମିଳନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏକାଉଁଥିରେ ଏମିତି ଆନନ୍ଦ ଓ ହୃଦୟ ର ଉତ୍ସାହରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ହୃଦୟ ପଦ୍ମ ଭଳି ଫୁଲି ଉଠିଲା। ସେମାନେ ଏକାଉଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରାଇଲେ, ଚର୍ମ ରେ ଖୁସି ଲାଗିଲା, କଣ୍ଠ ଅଟକିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାଉଁ ମିଳନର ଶୁଭ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକାଉଁକୁ ଦୀର୍ଘ ସ୍ନେହ ଦେଖି, ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ହସି, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ରଙ୍ଗ ଲାଗିଥିବା ଅଂଶ ଏକାଉଁରେ ଚାପି, ଭୁଜା ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରେ ସ୍ନେହ ର ଲୁହ ଯାଉଥିଲା। ପରେ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଛୋଟମାନେଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସ୍ନେହ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ ଏକାଉଁର ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅ, ନିଜ ପିତାମାତା, ଭାଇମାନେଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ଏବଂ ମୁକୁନ୍ଦ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ— “ମୋର ଭାଗ୍ୟ ସଫଳ ନୁହେଁ, ହେ ଉତ୍ତମ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ଦୁଃଖ ସମୟରେ ଆପଣମାନେ ମୋର ଅବସ୍ଥାକୁ ଭୁଲି ଯାନ୍ତି।” ସେ କହିଲେ, “ମିତ୍ର, ବନ୍ଧୁ, ପୁଅ, ଭାଇ, ଦିନ, ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଆସିଲେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ଭୁଲି ଯାନ୍ତି।” ତାପରେ ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ— “ମା, ଏମିତି ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରତି ରୋଷ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ, ସେମାନେ ତ ଭାଗ୍ୟ ର ଚାଳିତ ଖେଳନା। ଏହି ଜଗତ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରେ ଅଛି, ଯିଏ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଥାଏ।” “ଆମେ ସମସ୍ତେ କଂସ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିକିରଣ ହୋଇଥିଲୁ, ଏବେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆମେ ପୁନଃ ନିଜ ଅସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଛୁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଵସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଅନୁଭବ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, କୃପା; କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶାଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶୀ ରାଜା; ଦାମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲା ରାଜା, ମଦ୍ର ଓ କେକୟ ରାଜା, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କର ଶ୍ରୀମୟ ଦେହ ଓ ତାଙ୍କର ଦେବୀମାନେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଚିତ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଗୁଣଗାନ କଲେ। “ହେ ଭୋଜ ରାଜା, ଆପଣ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୋଗୀମାନେ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଯେଉଁଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବେଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୀ ଯେଉଁମାନେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ଶବ୍ଦ, ଉପଦେଶ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି; ଏହି ଭୂମି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟ ଦେଖୁଛି, ଯଦିଓ ସମୟରେ ଶ୍ରୀ ରହିଛିନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ତାଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରିବା, ଆଲୋଚନା, ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ପରିବାର ଏକାଉଁରେ ମିଶି— ଯଦିଓ ନରକ ଯାଉଥିବା ଘର ରେ ରହୁଛନ୍ତି— ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ ଆପଣଙ୍କ ସାଥୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯିଏ ସ୍ଵର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ନନ୍ଦ, ଯଦୁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ରେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, ଗୋପମାନେ ନେଇ, ଉପହାର ନେଇ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଏମିତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଯେ, ମନେ ହେଲା ଜଣେ ଜୀବ ପୁନଃ ଦେହରେ ଫେରିଛି। ଦୀର୍ଘ ଅପେକ୍ଷା ପରେ ଏହି ମିଳନରେ ତାଙ୍କୁ ଗଢ଼ି ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବସୁଦେବ, ନନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କଂସ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗିଥିବା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଗୋକୁଳରେ ପୁଅକୁ ଏକାଉଁକୁ ଦେଇ ଯାଇଥିବା ଦୁଃଖକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପ୍ରଣାମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ନେହ ର ଲୁହ ଦ୍ୱାରା କଣ୍ଠ ଅଟକି ଯାଇଥିଲା, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଆସନ ରେ ବସାଇ, ଦୁଇ ଭୁଜା ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯଶୋଦା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ପୁଅଙ୍କ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଦେଲେ। ରୋହିଣୀ ଓ ଦେବକୀ, ବ୍ରଜ ରାଣୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା ଦେଖି ଗଳା ଅଟକି ଲୁହ ଝରାଇ କହିଲେ— “ହେ ବ୍ରଜ ରାଣୀ, ତୁମର ଅଟୁଟ ମିତ୍ରତାକୁ କେ ଭୁଲିପାରିବ? ଇନ୍ଦ୍ର ର ଶ୍ରୀ ମିଳି ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଜଗତରେ ତାହାର ପ୍ରତିଦାନ ନାହିଁ। ଯେତେ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଛି, ତୁମ ପିତାମାତା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ସୁସ୍ଥ, ନିରାପଦ ରଖି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି କପିଲା ଚକୁକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ଧର୍ମିକ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭୟ ନାହିଁ, କାରଣ ସ୍ଵର୍ଗ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ଗୋପୀମାନେ, ଅନ୍ତେ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ଚକୁକୁ ନିନ୍ଦା କଲେ, କାରଣ ଚକୁପାଟି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାରେ ବାଧା ଦେଉଥିଲା। ଆଖି ଦ୍ୱାରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୋଷି ନେଲେ, ଏବଂ ଏମିତି ଭକ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ, ଯାହା ସଦା ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତାରେ ଥିବା ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ଏକାନ୍ତରେ ଗୋପୀମାନେ ନିକଟକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ଜିଜ୍ଞାସା କରି, ହସି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ— “ତୁମେ ଆମର ମିତ୍ରତା ସ୍ମରଣ କରୁଛ? ଆମେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ବିଦାୟ ନେଇଥିଲୁ, ମନ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ରେ ଲିନ ଥିଲା। ତୁମେ କି ଆମକୁ ଉପେକ୍ଷା କରିଥିବା ଭାବି ରୋଷ ରଖିଥିଲ? ନିଶ୍ଚୟ, ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ଜନମାନେ ଏକାଉଁକୁ ମିଳାନ୍ତି ଓ ବିଚ୍ଛେଦ କରନ୍ତି।