ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ବୃଷ୍ଣିଗଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁଗତ ଥିବା ଦ୍ୱିଜଗଣଙ୍କୁ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, “ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବୁ” ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ମିଳିଲା ପରେ, ବୃଷ୍ଣିଗଣ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କଲେ। ସେମାନେ ଖାଇ ହେବା ପରେ, ମୃଦୁ ଛାୟା ଦେଉଥିବା ବୃକ୍ଷ ତଳେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବସିଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଅନେକ ରାଜା, ତାଙ୍କର ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ, କେରଳ ଆଦି ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏବଂ ରାଜନ୍, ଶତ-ଶତ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ବିପକ୍ଷୀ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘକାଳ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମ୍ମିଳନରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ଭଳି ଖିଲିଉଠିଲା, ଏକାପରକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ କରି, ଅଂକ ଦେଇ, ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ, ତ୍ବଚାରେ ଅନୁଭୂତି ହେଲା, ଗଳା ଚାପିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଅନନ୍ଦର ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ। ଜନାନୀମାନେ ଏକାପରକୁ ଦେଖି ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ହସି, ଅଂକ ଦେଇ, କୁଙ୍କୁମ ଲଗା ଅଂଶ ଦେଇ, ଅଂକ ଦେଇ, ଅଶ୍ରୁ ଭରି ନୟନରେ ପ୍ରେମ ଜଣାଇଲେ। ଏହାପରେ, ବୟସ୍କଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଦେଇ, କନିଶ୍ଠଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କରି, ଏକାପରକୁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଓ ଶୁଭକାମନା ଦେଇ, ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ପୃଥା ନିଜ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଦେବି ଓ ଦେବୀ, ଭାଇଙ୍କର ଜନାନୀ, ମୁକୁନ୍ଦକୁ ଦେଖି, ସମ୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, “ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ମନେ କରେ ଯେ ମୋର ଭାଗ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ ତୁମେ ମୋର ସ୍ମରଣ କରନାହାନ୍ତି। ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ, ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିଲେ ନିଜ ଜନକୁ ଅନ୍ୟଥା କରନ୍ତି।” ଶ୍ରୀ ବସୁଦେବ କହିଲେ, “ମାତା, ଏମାନେ ପ୍ରତି ବିରୋଧ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳନା। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, ସେ ନିଜେ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେଇଥାନ୍ତି। ଆମେ ସମସ୍ତେ କଂସର ଅତ୍ୟାଚାରରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲୁ, ଏବେ ଭାଗ୍ୟରେ ଆମେ ପୁନଃ ନିଜ ଅସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ।” ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ, “ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ଯଦୁଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, କୃପ, କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଳ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶିରାଜ, ଦାମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାରାଜ, ମଦ୍ର, କୈକୟ, ୟୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଅନୁଗତ, ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ରୂପ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥି ଆଦର ପାଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃଷ୍ଣିଗଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଓ ଭୋଜରାଜ, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ଦେଖୁଛ। ଯେଉଁଙ୍କର କୀର୍ତି ବେଦରେ ଗାଉଯାଏ, ଯେଉଁଙ୍କ ଶୁଦ୍ଧ କୀର୍ତି ପବିତ୍ର କରେ, ତାଙ୍କର ଚରଣାମୃତ, ବାଣୀ, ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ; ଏହି ପୃଥିବୀ ଯଦିଓ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀଚରଣ ସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲାଭ କରେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ, ଆଲୋଚନା, ସହ ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ, ଆତ୍ମୀୟତା—ଏହି ସମସ୍ତ ମାଧ୍ୟମରେ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱୟଂ, ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତୁମେ ସହଯାତ୍ରୀ ହୋଇଛନ୍ତି।” ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ, “ନନ୍ଦ, ଯଦୁମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ, ଗୋପମାନେ ସହିତ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏପରି ଆନନ୍ଦ ହେଲେ, ଯେଉଁପରି ଜୀବ ଦେହରେ ପୁନଃ ଆସିଲା। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଏକାପରକୁ ଦେଖି ଅଂକ ଦେଇ, ଦୀର୍ଘ ବିୟୋଗ ପରେ ମିଳନ ଲାଭ କଲେ। ବସୁଦେବ ଏକାପରକୁ ଅଂକ ଦେଇ, କଂସ ଦ୍ୱାରା ଦିଆ ଦୁଃଖ ଓ ଗୋକୁଳରେ ପୁଅକୁ ଭାଗିଦେଇଥିବା ଅନୁଭୂତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଅଂକ ଦେଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ଅଶ୍ରୁରେ ଗଳା ଚାପିଗଲା, କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ବସାଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ଅଂକ ଦେଇ, ଶୁଭ ଯଶୋଦା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ରୋହିଣୀ ଓ ଦେବକୀ ତାଙ୍କୁ ବ୍ରଜର ରାଣୀ କୁ ଅଂକ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ମିତ୍ରତାକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଗଳା ଚାପିଗଲା, କିଛି କହିଲେ—“ଓ ବ୍ରଜର ରାଣୀ, ତୁମର ଅଟୁଟ୍ ମିତ୍ରତା କେହି ବି ଭୁଲିପାରିବେ ନାହିଁ। ଇନ୍ଦ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଲାଭ କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମିତ୍ରତାର ପ୍ରତିଦାନ ଏହି ଜଗତରେ ନାହିଁ।” “ମୁଁ ଏତିକି ଦେଖିଛି—ତୁମର ପିତାମାତା ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ପୋଷି, ସୁରକ୍ଷିତ କରି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି। ଯେପରି ଚକୁକୁ ପେପା ରକ୍ଷା କରେ, ସେପରି ଧର୍ମୀମାନେ ଭୟ ରହନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗ ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ନୁହେଁ।” ଶୁକ କହିଲେ, “ଗୋପୀମାନେ ଶେଷରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ଚକୁର ପେପାକୁ ଶାପ ଦେଲେ, କାରଣ ତାହା ଦୃଷ୍ଟି ବାଧା ଦେଉଥିଲା। ନୟନ ଦ୍ୱାରା ଅଂକ ଦେଇ, ହୃଦୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୋଷିନେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଭକ୍ତି ଦୁର୍ଲଭ, ଯେଉଁମାନେ ସେଙ୍କ ସହ ସଦା ଏକତା ରଖନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକାନ୍ତରେ ଗୋପୀମାନେ ପାଖକୁ ଆସି, ଅଂକ ଦେଇ, ସୁସ୍ଥିତି ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ହସି, କିଛି କହିଲେ— “ତୁମେ ମାନେ ଆମ ମିତ୍ରତାକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛ? ଆମେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣରେ ଲିନ ହୋଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂର ରହିଲୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦଳ ନାଶ କରିବାରେ ଲିନ ଥିଲୁ। ତୁମେ ବି କିଛି ଦୁଷ୍ଟି ରଖିଥିଲ? ଭଗବାନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରନ୍ତି, ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି।