ଭାରତବର୍ଷରେ ଏହି ମହାତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ଭାରତବଂଶୀମାନେ, ନିଜ ଅପରାଧର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଏଠିରେ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ କୃତବର୍ମା ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ରଥରେ ବସି ଚମକୁଥିଲେ। ମହାନ୍ତ ହାତୀମାନେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ, ମାନବମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟପ୍ରଭାଶାଳୀ ଵିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବତାମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି ମାର୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜନାନୀମାନେ ସହ ବିମାନରେ ଚଳନ୍ତି ଦେବତାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଉପବାସ କଲେ ଓ ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଏହା ପରେ ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁନା ଭେଟିଲେ। ପଛରେ ରାମସରୋବରରେ ବ୍ରତାନୁସାରେ ପୁଣି ସ୍ନାନ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, "ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିପାରିବା" ବୋଲି କହିଲେ, ଓ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଖାଇଲେ। ଖାଇ ସାରି, ସେମାନେ ଛାୟାମୟ ଗଛ ତଳେ ଆରାମରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ, ବନ୍ଧୁ-ପରିଜନମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଜନମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏହା ସହିତ ଶତ-ଶତ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର-ଶତ୍ରୁ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବହୁଦିନ ଧରି ଏହି ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ଖିଲିଉଠିଲା। ସେମାନେ ଏକାଉଁଠି ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହାଇ, ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, କଣ୍ଠ ଭାବରେ ଅଟକିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁଠି ଦେଖି, ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ସହ ହସି, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସେମାନେ ନିଜ ଅଙ୍ଗ ଗଢ଼ାଇ, କୁଙ୍କୁମ ଲିପ୍ତ ଅଂଶକୁ ଏକାଉଁଠି ଚାପି, ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଆଖିରେ ଆଣିଲେ। ଏହା ପରେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଛୋଟମାନେ ଭଲପାଇଲେ, ସେମାନେ ସ୍ନେହ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ପୃଥା ନିଜ ଭାଇ-ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ-ପୁଅଣୀ, ମାତାପିତା, ଭାଉଣୀମାନେ ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଲୋଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ମୋ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ମୋର ଭାଗ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ମନେ କରେନି, କାରଣ, ସମୟ ଖରାପ ହେଲେ ତୁମେ ମୋ ଦୁଃଖକୁ ମନେ ରଖନାହା। ମିତ୍ର, ପରିଜନ, ପୁଅ, ଭାଇ, ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସିଲେ ନିଜ ଜନକୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି।" ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ, "ମା, ଏହି ପୁରୁଷମାନେପ୍ରତି ତୁମେ ରୋଷ ରଖନାହ, କାରଣ ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟର ହାତରେ ଖେଳନା। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରାନ୍ତି ଓ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି। କଂସ ଦ୍ଵାରା ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚିତିକରା ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଭଗ୍ୟବଶତଃ ପୁଣି ଆମର ନିଜ ନିବାସ ପାଇଛୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ସେମାନେ ଅତିଶୟ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ସହ ପୁଅମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀମାନେ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, କୃପା, କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶୀରାଜ, ଦମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାରାଜ, ମଦ୍ର ଓ କୈକୟ ରାଜା, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟେ ଅନେକ ରାଜା, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହା ପରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। "ହେ ଭୋଜରାଜ, ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ପୁନଃପୁନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରୁଛ। ଯାହାଙ୍କ ମହିମା ବେଦରେ ଗୀତିତ, ଯାହାଙ୍କ ପବିତ୍ର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଧ୍ଧିକର, ଯାହାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ପାନି, ଉପଦେଶ, ଏହି ଭୂମିକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା, ତାଙ୍କ ପାଦଚିହ୍ନରେ ଚାଲିବା, ସାଙ୍ଗ ହେବା, ଖଟ, ଆସନ, ଭୋଜନ, ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଓ ପରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କରେ ଯୋଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସଂସାରରେ ବସୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ହୋଇଥିଲେ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏହି ସମୟରେ ନନ୍ଦ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଗୋପମାନେ ସହ ଉତ୍ସାହରେ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ଉପହାର ନେଇ ଆସିଲେ। ବୃଷ୍ଣିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁଦିନ ପରେ ଜଣେ ଜୀବନ ଫେରି ଆସିଲା ପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅତି ଭାବାକୁଳ ହେଇ, କଂସ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା କଷ୍ଟ ଓ ପୁଅକୁ ଗୋକୁଳରେ ରଖିବା ଦିନ ସ୍ମରଣ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଓ ପ୍ରଣାମ କଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବାଣୀ ଅଟକିଗଲା। ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ବସାଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯଶୋଦା ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ରୋହିଣୀ ଓ ଦେବକୀ ତାପରେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱରୀ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କର ସ୍ନେହ ସ୍ମରଣ କରି, ଅଶ୍ରୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, "ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱରୀ, ତୁମର ଅଟୁଟ ସ୍ନେହକୁ କିଏ ଭୁଲିପାରିବ? ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ମିଳି ହରାଇଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ପ୍ରତିଦାନ ଏହି ଜଗତରେ କେବେ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।