ପ୍ରଥମେ, ଶ୍ରୀହରି, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ନାୟକ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଭଗବାନଙ୍କର ମିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁ ଅଜୟ ଭଗବାନ ନିଜ ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜ ଚିତ୍ତକୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି ନିବେଶ କରି, ଶୀଘ୍ର ଭାଗବତ ମାର୍ଗରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଉପାସନା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଆଙ୍ଗର ପ୍ରଥୁଙ୍କ କଥା ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଏକାଶୀ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକ ସମୟରେ, ଦ୍ୱାରକାରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବସିଥିବା ବେଳେ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେଉଁପରି ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ରାଜା, ଲୋକମାନେ ଅନେକ ଦିଗରୁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବା ଆଶାରେ ଯାଇଲେ। ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ତରେ ବଡ଼ ଝିଲି ତିଆରି କଲେ। ସେଠାରେ, ଭଗବାନ ରାମ କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଯେପରି କରନ୍ତି, ସେପରି। ଏହି ବଡ଼ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ, ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣି, ଏବଂ ଅକୃରା, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ଗଦା, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ ଓ ସାରଣ ସହିତ, ନିଜ ଦୋଷ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, କୃତବର୍ମା ନେତୃତ୍ୱ କଲେ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ରଥ ଚାଳି ବିଭା ହେଲେ। ମେଘ ଭଳି ଉପ୍ରାଣ ଦେଇଥିବା ହାତୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି ରାସ୍ତାରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବମାନେ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ନିସ୍ପାପ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ କରି, ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଗାଁ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଉପହାର ଦେଲେ; ତାପରେ, ରାମଙ୍କ ଝିଲିରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବିଧିମତ୍ ରୀତିରେ ଆଉ ଏକଥର ସ୍ନାନ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେଇ, "ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପାଉ" ବୋଲି ଅନୁମତି ନେଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଖାଇଲେ। ଖାଇ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ଇଚ୍ଛାମত ଉଠିବସିଲେ; ଏଠାରେ ସେମାନେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ, ନିଜ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକେୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଜନମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏବଂ, ରାଜା, ଶତାଧିକ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ପ୍ରତିପକ୍ଷୀ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର, ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଆଶା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଆସିଥିଲେ। ପ୍ରତିକ୍ଷାର ଉତ୍ସାହରେ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ନେକ ଦେଖି ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଭଳି ଖିଳିଉଠିଲା; ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରି, ଚର୍ମ କମ୍ପି, କଣ୍ଠ ଅଟକି, ଅନ୍ନେକ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏକାଉଁ ଦେଖି ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହସି, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ରଙ୍ଗ ଲଗା ଅଂଶ ଚାପି, ଅଂକରେ ଧରି, ଆଖିରେ ପ୍ରେମର ଅଶ୍ରୁ ଭରିଗଲା। ଏପରେ, ବଡ଼ମାନେକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଛୋଟମାନେ ସ୍ବାଗତ କରି, ସେମାନେ ଏକାଉଁ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରଶ୍ନ କରି, କୃଷ୍ଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆଲୋଚନା କଲେ। ପୃଥା ନିଜ ଭାଇ, ବୋନ, ପୁଅମାନେ, ମାତାପିତା, ଭାଇର ଜନାନୀମାନେ ଓ ମୁକୁନ୍ଦ କୁ ଦେଖି, ସାଂଵାଦ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: "ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ନିଜକୁ ଅଭାଗି ମନେ କରେ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଭାବିନାହାନ୍ତି।" "ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ, ମାତାପିତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବ ଆସିଲେ ନିଜ ଜନକୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି।" ଶ୍ରୀବସୁଦେବ କହିଲେ: "ମାତା, ଏମିତି ମନେ କରନ୍ତୁନାହିଁ; ଏମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈବର ଖେଳନା; ଏହି ଜଗତ ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, ସେ କାରଣ ଓ ନିମିତ୍ତ ଦେଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ କଂସ ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟରେ, ଭଉଣୀ, ପୁନି ନିଜ ଅସ୍ଥାନ ପାଇଲୁ।" ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲା ରାଜାମାନେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସହିତ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, କୃପ— କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ମହାନ ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶୀ ରାଜା— ଦମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଳା ରାଜା, ମଦ୍ର ଓ କୈକେୟ ରାଜା, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକ ପୁଅମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ— ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ଶୌରିଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ସେମାନେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ, ଉଲ୍ଲାସରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ହଁ, ବୋଜ ରାଜା, ଆପଣ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ଆପଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁକି ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ।" "ଯେଉଁଠାରେ ବେଦ ତାଙ୍କର ଯଶ ଗାଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର କୀର୍ତି ଶୁଧ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କର ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ବାଣୀ ଓ ଉପଦେଶ ପବିତ୍ର କରେ; ଏହି ପୃଥିବୀ, ଯଦିଓ ଦୂର୍ଭାଗ୍ୟରେ ଶ୍ରୀହୀନ, ତାଙ୍କର ପଦସ୍ପର୍ଶରେ ଶୁଭାଶୀଷ ମିଳିଛି।