ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରଭୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବିବେକ ହୀନ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଏହି ଦାନ ଦେଇନାହିଁ; କାରଣ, ପ୍ରଭୁ ଜଣାନ୍ତି ଯେ ଧନୀଙ୍କର ଅହଂକାର ଓ ପତନ ସେ ନିଜେ ହେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ ନିଶ୍ଚିତ ମନ ରଖି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ ଭୋଗର ମଧ୍ୟରେ ରହି ବି ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ରହିବା ଛାଡି ଭୋଗ କରିଥିଲେ। ହରି, ଯଜ୍ଞର ନାୟକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଯାହାର ମୂଳ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣ; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମିତ୍ର ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜେୟ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ମନକୁ ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ଧ୍ୟାନରେ ବାନ୍ଧି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନିବାସ, ଧର୍ମର ମାର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଦେବତା ପ୍ରତି ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ଲାଗି ପାରିବେ, ସେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଏହିପରି ଅଠାଉଁ ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟ, "ପ୍ରିଥୁଙ୍କ ରୋଷର କଥା", ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧ, ମହାପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ଦିନ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି କଳ୍ପ ଶେଷରେ ହୁଏ। ରାଜା, ଲୋକମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୁଭ ଲାଭ ଆଶା କରି ଯାଇଥିଲେ। ରାମ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ କରି, ରାଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଧାରାରେ ବଡ଼ ଝିଲି ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଭଗବାନ ରାମ କର୍ମରେ ଅସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ନିଜ ପାପ ନିମ୍ନ କରିବାକୁ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ବଡ଼ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ, ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣି, ଏବଂ ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ଗଦା, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାରତବଂଶୀ ନିଜ ପାପ ଶୋଧିବା ଆଶାରେ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତ ରହିଥିଲେ, କୃତବର୍ମା ମଧ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ କଲେ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ। ଘଣ୍ଡା ମେଘ ଭଳି ଗଜର ଗର୍ଜନ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ରାସ୍ତାରେ ଶୋଭା ପାଇଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଜନାନୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚାଲିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭଳି ଦେଖାଗଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଉପବାସ କଲେ, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଗାଁ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ଦାନ କଲେ; ରାମଙ୍କ ଝିଲିରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କଲେ। ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେଇ, "ଆମେ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିବା" ଭାବେ କହି, ଅନୁମତି ନେଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ। ଖାଇ ହେବା ପରେ, ସେମାନେ ଶିତଳ ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ବସିଲେ; ସେଠାରେ ଆସିଥିବା ରାଜା, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେଖିଲେ। ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ଵିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ଦେଖିଲେ। ଏ ରାଜାମାନେ ସହିତ ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବହୁ ଦିନ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ। ଏକାଉଁ ଦେଖିବାର ଆନନ୍ଦରେ, ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ଭଳି ଫୁଲିଗଲା; ଏକାଉଁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅଶ୍ରୁ ପ୍ରବାହ, ଚର୍ମରେ ରୋମାଞ୍ଚ, ଶବ୍ଦ ଅଟକିଗଲା, ସମସ୍ତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଖ ଲାଭ କଲେ। ଜନାନୀମାନେ ଏକାଉଁ ଦେଖି, ଶୁଦ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହସି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ନିଜ ଶୋଣିତରେ ରଙ୍ଗା ରହିଥିବା ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଏକାଉଁ ଚାପି, ଅଂକ ଦେଇ, ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲେ। ଏପରି, ବଡ଼ମାନେ ପ୍ରଣାମ କରି, ଛୋଟମାନେ ଅଭିବାଦନ କରି, ସମ୍ବାଦ ଓ କୃଷ୍ଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଜନନୀ-ପିତା, ଭାଇମାନଙ୍କର ଜନାନୀ ଓ ମୁକୁନ୍ଦକୁ ଦେଖି, ସମ୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଛାଡିଦେଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ: "ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ଏଯାଁ ନିଜକୁ ଅଶୀର୍ବାଦ ଶୂନ୍ୟ ଭାବୁଛି, କାରଣ, ଦୁଃଖ ସମୟରେ ତୁମେ ମୋ ଦୁଃଖ ମନେ କରୁନାହାଁ।" ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ, ଜନନୀ-ପିତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜନକୁ ଭାଗ୍ୟ ବିପରୀତ ହେଲେ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଶ୍ରୀ ବସୁଦେବ କହିଲେ: "ମାତା, ଏମିତି ପୁରୁଷମାନେ ପ୍ରତି ରୋଷ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳନା; ଏହି ଜଗତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, ସେ କାରଣ ଓ କ୍ରିୟାରେ ଅନୁବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।" "ସମସ୍ତେ କଂସର ଦ୍ୱାରା ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଏକାଉଁ ଦିଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇଥିଲୁ, ଏବେ, ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ପୁନଃ ନିଜ ସ୍ଥାନ ପାଇଛୁ।" ଶ୍ରୀ ଶୁକ କହିଲେ: ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ, ବଂଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, କୃପ— କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ମହାନ ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶିର ରାଜା— ଦାମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାର ରାଜା, ମଦ୍ର ଓ କୈକୟ ରାଜାମାନେ, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ରମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ— ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପ୍ରତି ଭକ୍ତ, ଶୌରିଙ୍କ ଶ୍ରୀମୟ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କ ଜନାନୀମାନେ ସହିତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯଥ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। "ଅହଁ, ବୋଜ ରାଜା, ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୁମେ ଆବାର ଆବାର ଦେଖିପାରୁଛ।