ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ଭକ୍ତ ନିଜ ମନରେ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ—"ମୋତେ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ସେବା ମିଳୁ। ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଆସକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିଛି, କାରଣ ସେ ଗୁଣର ନିଧି।" ପରମେଶ୍ୱର ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଦୟା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀ, ରାଜ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବିବେକହୀନ, ତାଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ପଦ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଭଗବାନ ଜାଣନ୍ତି ଏହି ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଅହଂକାର ଓ ପତନର କାରଣ। ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗସୁଖ ମଧ୍ୟରେ ରହି ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ବିନା ଏହାକୁ ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଭଗବାନ ହରି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବ, ସେଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ; ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମୂଳ, ତାଠାରୁ ଉଚ୍ଚ କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ଭଗବାନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖିଥିଲେ, ଦେଖିଲେ ଯେ ଅଜୟ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ନିଜ ସେବକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହେଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମନ ଭଗବାନର ଧ୍ୟାନରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା, ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ପୁଣ୍ୟମାନଙ୍କ ପଥରେ ଭଗବତ୍ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଭକ୍ତିର କଥା ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଧ୍ୟାୟ—"ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା"—ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଏକାଶୀତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—"ଏକଥର, ଦ୍ୱାରକାରେ ବସୁଥିବା ବେଳେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମୟରେ, ଏକ ମହା ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ହୁଏ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକମାନେ ଶୁଭ ଲାଭ ପାଇଁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ଏଠାରେ, ଶ୍ରୀବଳରାମ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରି, ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତର ଧାରାରେ ବଡ଼ ଝିଲିକ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେଠି, କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ରୀବଳରାମ ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଏକଠା କଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ପାପ ହରିବା ପାଇଁ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ, ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଅକୃରା, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ପାପ ମୋଚନ ପାଇଁ ସେଠି ଯାଇଥିଲେ। ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ କୃତବର୍ମା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଦେବଚିହ୍ନ ଓ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ରଥରେ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମେଘ ଭଳି ଘଞ୍ଜନ କରୁଥିବା ହାତୀ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବତାମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ଧରି ରାସ୍ତାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଭାର୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ବିହରଣ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠି, ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଥିଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭେଟିଲେ; ଏବଂ ବଳରାମଙ୍କ ଝିଲିକରେ ନିୟମାନୁସାରେ ପୁନଃ ସ୍ନାନ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, "ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପାଉ" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ; ପରେ ଅନୁମତି ମିଳି, ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ। ଭୋଜନ ପରେ, ଶିତଳ ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିଲେ; ସେଠି ସେମାନେ ଆସିଥିବା ରାଜା, ବନ୍ଧୁ-ପରିଜନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଲ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଜନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଶତଶଃ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର-ଶତ୍ରୁ ଓ ଗୋପ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଷ ଧରି ଏ ଦିନ ଲାଗି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଥିଲେ। ପୁନର୍ମିଳନର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଖିଳିଉଠିଲା; ଏକାଉଁଠି ଅଞ୍ଚଳରେ ଲଗି, ଲୁହ ଝରୁଥିଲା, ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ, କଣ୍ଠ ଭାବେ ଅଟକିଯାଉଥିଲା, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦର ସାଗରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଁଠି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ, ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ହସୁଥିଲେ, ପ୍ରେମର ଲୁହ ଚକ୍ଷୁରେ ଭରିଯାଉଥିଲା, ଅନ୍ୟୋନ୍ୟର କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ଶୋଣିତ ଚେଷ୍ଟା ଏବଂ ହସି ସମ୍ବେଦନା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ। ପରେ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, କ୍ଷୁଦ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସମ୍ପ୍ରିତି, ଖୋଜଖବର ଓ କୃଷ୍ଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଲେ। ପୃଥା (କୁନ୍ତୀ) ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ପିତାମାତା, ଭାଇଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ବାଦ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, "ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟଶୂନ୍ୟ ବୋଧ କରେ, କାରଣ ସଂକଟବେଳେ ତୁମେ ମୋ ଦୁଃଖ ମନେ କରନ୍ଥାନି।" ସେଉଁଠି ଏହି କଥା କହିଲେ—"ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ, ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ବିପରୀତ ହେଲେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ମନେ କରନ୍ଥିନାହିଁ।" ତେବେ ବସୁଦେବ କହିଲେ—"ମା, ଏମିତି ମନ୍ତ୍ରଣା ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳନା, କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଘଟେ।" "ଆମେ ସମସ୍ତେ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଚଳିଯାଇଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଏବେ, ଭଗ୍ୟବଶତଃ, ପୁନଃ ନିଜ ଅବସ୍ଥାନ ପାଇଛୁ।" ଏଭଳି, ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଓ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଗାନ୍ଧାରୀ ସହ ପୁଅମାନେ, ପାଣ୍ଡବ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା, କୁନ୍ତୀ, ସଞ୍ଜୟ, ବିଦୁର, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, କୁନ୍ତୀଭୋଜ, ବିରାଟ, ଭୀଷ୍ମକ, ନଗ୍ନଜିତ, ପୁରୁଜିତ, ଦ୍ରୁପଦ, ଶଲ୍ୟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, କାଶୀରାଜ, ଦମଘୋଷ, ବିଶାଳାକ୍ଷ, ମିଥିଲାର ରାଜା, ମଦ୍ର, କୈକୟ, ଯୁଧାମନ୍ୟୁ, ସୁଶର୍ମା, ବାହ୍ଲିକପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜା ଏଠି ଥିଲେ।