ଏହି କଥାରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏହି ସମସ୍ତ ସଉଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ ବସ୍ ଏହି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଦୟା ଅଟୁଟ ରହିଛି। ମୁଁ ତ ଦୁଃଖୀ ଏବଂ ଦରିଦ୍ର, ଏହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ସେ ରାଜା ଅତି ଦାନଶୀଳ, ଅନୁରୋଧ କଲେ ବେଶି କିଛି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏକ ମେଘ ଭଳି ସେ ଦୟାର ଝରଣା ଝରାନ୍ତି, ମୋ ବନ୍ଧୁ ଦଶାର୍ହମୁଖ୍ୟ। ସେ ଯେତେକି ଦାନ କରନ୍ତି, ତାହା କେବଳ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ବୋଧରେ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଇ ଥୋଡ଼ା ଚିଡ଼େଇ ଭଜା ଦେଇଥିଲି, ସେ ମହାଦାନୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାହା ଗୃହଣ କରିଥିଲେ। ଏ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଏବଂ ସେବା ମୋତେ ପ୍ରତିଜନ୍ମରେ ମିଳୁ, ଏ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହି ମୋର ମନ ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚଳ ଭାବେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଅପୂର୍ବ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଏବଂ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି; କାରଣ, ଧନୀଙ୍କ ଅଭିମାନ ଏବଂ ପତନ ଦେଖି ସେ ଦୟା କରନ୍ତିନାହିଁ। ଏଭଳି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଥିବା ଜନାର୍ଦନ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅତିରିକ୍ତ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞପତି ହରିଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ରୋତ୍ସ୍ୱରୂପ; ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ। ଏଭଳି ଭାବରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଦାସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ମନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଧରି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ପାବନ ଗତି କୁ ଅପ୍ଲବ୍ଧ କଲେ। ଏହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତିର କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହା ‘ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଏକଉଅଠି ଅଧ୍ୟାୟ, ମହାପୁରାଣ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମହଂସଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର। ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକଥର, ରାମ ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ବଡ଼ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ହୁଏ। ରାଜନ୍, ଏହି କଥା ଜାଣି ସମସ୍ତେ ଶୁଭ ଲାଭ ପାଇଁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଯାଇଲେ। ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ଏହି ଭୂମିକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଏଠି, କର୍ମରେ ଅଲିପ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ୍ ରାମ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଲୋକମାନେ ପାପ ମୁଚ୍ଛିବା ପାଇଁ ଯେପରି କରନ୍ତି, ସେପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକଠା କଲେ। ଏହି ମହାତୀର୍ଥରେ ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣି, ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୂକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣଙ୍କ ସହିତ, ନିଜ ଦୋଷ ଶୋଧିବାକୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, କୃତବର୍ମା ମଧ୍ୟ ନେତୃତ୍ୱ କଲେ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଗଲେ। ମେଘର ଗର୍ଜନା ଭଳି ହାତୀ, ମଣିଷ, ଵିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବମାନେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି ରାସ୍ତାରେ ଅପୂର୍ବ ଚମକ ଦେଖାଇଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ପିନ୍ଧି, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳନ୍ତା ଦେବତାମାନେ ପରି ଦେଖାଗଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ତା’ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭେଟିଲେ; ରାମଙ୍କ ହ୍ରଦରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କଲେ। ତା’ପରେ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁ ଦେଇ, “କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ମିଳୁ” ବୋଲି କହି, ଅନୁମତି ନେଇ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ। ଭୋଜନ ସେଷରେ, ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିଲେ; ସେଠାରେ ଆସିଥିବା ରାଜା, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟମାନେ କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଶତାଧିକ ରାଜାମାନେ, ବନ୍ଧୁ-ଶତ୍ରୁ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଷକାଳ ଧରି ଆଶା କରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦେଖିବାର ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଖିଲିଉଠିଲା; ବହୁତ ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହିଲା, ଚର୍ମ କଟକଟିଲା, କଣ୍ଠ ଅଟକିଗଲା, ସେମାନେ ସଉଭାଗ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟିରେ ମୁସ୍କୁରାଇ, ଏକାଉଁକ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; କୁଙ୍କୁମ ଲିପ୍ତ ଅଂଗ ଛୁଇଁ, ଅଂଶୁ ଦେଇ ଅଶ୍ରୁ ଝରାଇଲେ। ତା’ପରେ ବଡ଼ମାନେ କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ଛୋଟମାନେ କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସମ୍ବାଦ ଓ ଶୁଭେଚ୍ଛା ବିନିମୟ କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କରିଲେ। ପୃଥା ତାଙ୍କ ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ପିତାମାତା, ଭାଇଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଲୋଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରିୟ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସଉଭାଗ୍ୟବତୀ ମନେ କରେ, ଯେହେତୁ କଷ୍ଟରେ ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ରଖିନାହ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ। ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ, ପିତାମାତା ମଧ୍ୟ ସଉଭାଗ୍ୟ ହଟିଲେ ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ମନେ ରଖିନାହାନ୍ତି।” ଏପରିବେଳେ, ଶ୍ରୀ ବସୁଦେବ କହିଲେ, “ମା, ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ଉପରେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଧରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ତ ଭାଗ୍ୟର ଖେଳନା; ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ, ସେଉଁଥିରୁ କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ। ଆମେ ସମସ୍ତେ କଂସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ତକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଚାରିଦିଗକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଥିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆଜି ପୁଣି ଆମେ ନିଜ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛୁ।” ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ବସୁଦେବ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଯଦୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ପାଇ, ରାଜାମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ।