ଭକ୍ତିମତୀ ଜନାପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମ ଓ ଆଶାରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ନୟନରେ, ଚିତ୍ତ ଓ ମନରେ ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗାଳି ଦେଲେ। ସେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀମାନେ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଗଳାରେ ମାଳା ନଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଅଲଗା ଲାଗୁଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ଅନୁଭବ କରି, ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ମାନ୍ଦିର ଭିତରେ, ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି ଶୋଭିତ ପାଳିସରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ଦୁଧର ଫେଣା ପରି ନରମ ଓ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ବିଛାନା, ସୁନା ରେଳିଂ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ଚଉକି, ଯକ୍ତୂର ଚାମର ଓ ଏକାଧିକ ଶୀତଳ ପଙ୍ଖା ଥିଲା। ସୁନାର ଆସନ ଉପରେ ନରମ ତକିଆ, ମୁକ୍ତାମାଳା ଝୁଲିଥିବା ଛତା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆବରଣ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସ୍ପଷ୍ଟ କ୍ରିଷ୍ଟାଲର ଦେଉଳ ଓ ମହାପ୍ରମାଣ ଏମେରାଲ୍ଡ ତଳାରେ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦୀପ ଜଳୁଥିଲା, ଏବଂ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଭୂଷିତ ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଏଭଳି ସମ୍ପଦ ଦେଖି, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଅନ୍ୟଥା ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଧନାଗମନ ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ମୋ ପାଇଁ ଏହି ସମ୍ପଦର କାରଣ ଏହି ମହାନ ୟାଦବ ଛଡ଼ି ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ। ସେ ଦୟାଳୁ ରାଜା, ଅନୁରୋଧକୁ ଅନେକ ଦେଇଥାଏ, ମେଘ ପରି ଦେଖି ଦାନ କରେ, ମୋ ବନ୍ଧୁ ଦାଶାର୍ହମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ। ସେ ମହାଦାନୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋର ଭାବନାରେ ଦିଆ ମୁଠି ଭର ଚିଡ଼ା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା, ସଙ୍ଗତି ଓ ସେବା ମୋତେ ମିଳୁ। ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମୋର ଆସକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହେ। ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରଭୁ ଅପୂର୍ବ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଦେଉନାହାନ୍ତି; କାରଣ, ସ୍ୱୟଂ ଧନୀଙ୍କ ଅଭିମାନ ଓ ପତନ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ବିନା ଉପଭୋଗ କଲେ। କାରଣ, ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର ହରି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ମୂଳ; ତାଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜୟ ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଜିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଚିତ୍ତ ଧ୍ୟାନରେ ବନ୍ଧା ଥିଲା, ଶୀଘ୍ରେ ପୁଣ୍ୟମାନଙ୍କ ପଥରେ ତାଙ୍କର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଭକ୍ତ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିଭଳି, 'ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା' ନାମକ ଏକାଉଁଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ, ଦ୍ୱିତୀୟାର୍ଧ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଶେଷକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା। ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକଥର, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବାସ କରୁଥିବାବେଳେ, ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେଉଁପରି କଳ୍ପାନ୍ତରେ ହୁଏ। ରାଜନ୍, ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୁଭ ଲାଭ ପାଇଁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ବଳରାମ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, ଭୂମିକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଥିଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଳରାମ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପାପ ମୋଚନ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ମହାତୀର୍ଥରେ, ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣି, ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାରତବଂଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ପାପ ମୋଚନ ପାଇଁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, କୃତବର୍ମା ମୁଖ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଥିବା ରଥରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ହାତୀମାନେ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ମଣିଷମାନେ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ସୁନାର ମାଳା ଧାରଣ କରି ରାସ୍ତାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ପିନ୍ଧି, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବତାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁନାର ଭୂଷଣ ଦେଲେ; ଏଵଂ ବଳରାମଙ୍କ ହ୍ରଦରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ନାନ କଲେ। ତାପରେ, ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଇ, “ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପାଉ” ବୋଲି କହି, ଅନୁମତି ପାଇ ନିଜେ ଭୋଜନ କଲେ। ଭୋଜନ ପରେ, ନରମ ଛାୟା ଗଛ ତଳେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିଲେ; ସେଠାରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେ, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମୀୟମାନେକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ର-ଶତ୍ରୁମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଏହି ମିଳନ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପରସ୍ପର ଦେଖି ଅତିଆନନ୍ଦରେ, ସେମାନଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ହେଲା; ଏକାଉଁଠି ଆଲିଙ୍ଗନ ଦେଇ, ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ବହିଲା, ଚର୍ମ ମୁଞ୍ଜୁରି ହେଲା, କଣ୍ଠ ଆବୃତ ହେଲା, ସେମାନେ ଶୁଭ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରେମ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ହସରେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ; ଅଂଶ ଦେଇ, କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ସ୍ତନ ଚାପି, ଚକ୍ଷୁରେ ପ୍ରେମାଶ୍ରୁ ଆଣିଲେ। ଏପରେ, ବଡ଼ମାନେକୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଛୋଟମାନେ ନମସ୍କାର କଲେ; ଏକାଉଁଠି ଅଭିବାଦନ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଜିଜ୍ଞାସା କରି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପୃଥା (କୁନ୍ତୀ), ନିଜ ଭାଇ, ବୋଉ, ପୁଅ, ପିତାମାତା, ଭାଉଜ ଓ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଲୋଚନା ମାଧ୍ୟମରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। କୁନ୍ତୀ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରିୟ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ମୋତେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଭାବିଏ, କାରଣ କଷ୍ଟରେ ଥିବା ବେଳେ ତୁମେ ମୋ ସ୍ମୃତି ରଖନ୍ତ ନାହିଁ। ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଭାଇ, ପିତାମାତାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଭାଗ୍ୟ ବିପରୀତ ହେଲେ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି।