ଏକ ଦିନ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅନୁଭୂତିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଣେ ଏକ ଅତି ଶୋଭାମୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ସେଠାରେ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମୃଗନୟନୀ ରୂପରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ସ୍ଥାନ କାହାର? କିପରି ଏପରି ଶୋଭା ଏଠାରେ ଆସିଛି? ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେଠାରେ ଥିବା ସେଇ ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅତି ଉଲ୍ଲାସରେ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଅଭ୍ୟର୍ଜନା କଲେ । ସେଠାରେ ରହୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବୀ ପରି ଘରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ । ସେ ଭକ୍ତିମୟ ଚିତ୍ତରେ, ଆଶା ଓ ପ୍ରେମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁମୁଦ୍ରା କରି ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼େ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ମହିଳା ସେବିକାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଗଳାରେ ମାଳା ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଅତି ଶୋଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି । ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇ ଅନେକ ମଣିର ଶିଳାଦ୍ଧାର ରେ ଭୂଷିତ ଶ୍ୱେତ ରତ୍ନମୟ ସ୍ୱ ମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରର ନିବାସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେଠାରେ ଦୁଧର ଝାଗ ପରି ନରମ ପାତଳ ଶୟନ, ସୁନାର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ଶଯ୍ୟା, ତାଳପତ୍ରର ଚାମର, ସୁନା ରେଳି ଥିବା ଆସନ ଓ ମୃଦୁ ତକିଆ, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଛତ୍ର ଓ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଦେଉଥିବା ମୃଦୁ ପାଟି ଥିଲା । ସ୍ଫଟିକ ଦେବାଳୟ ଓ ମହାପାଚ ଏମେରାଲ୍ଡ ତଳା ଉପରେ ମଣିମୟ ଦୀପ ଜ୍ଵାଳିଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନମୟ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଖି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ମୋ ପରି ଦୁଃଖୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ପାଇଁ ଏହି ଧନ ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ କ'ଣ? ଏହି ସବୁ କିପରି ହେଲା?' ସେ ଭାବିଲେ—'ଏହି ସମ୍ପଦର ଏକମାତ୍ର କାରଣ ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋ ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଦୟା ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ । ସେ ମହାଦାନୀ ରାଜା, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନ ମାଗିଲେ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମେଘ ପରି ସବୁକୁ ଦେଖି ସମୟରେ ଦେଇଥାନ୍ତି ।' ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏହି ମହାନ ଦାତା ମୋତେ ମିଶ୍ର ପ୍ରେମରେ ମାତ୍ର କିଛି ଚିଡ଼ା ଦେଇଥିଲି, ତାହା ସେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ଏହିପରି ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ସେବା ମୋତେ ଜନ୍ମେ ଜନ୍ମେ ମିଳୁ । ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମୋର ଆସକ୍ତି ସ୍ଥିର ହେଇଯାଉ ।' ସେ ଆଉ ଭାବିଲେ—'ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଅଦ୍ଭୁତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀମାନଙ୍କୁ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ଧନୀମାନଙ୍କ ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ତମୁଖୀତା ଦେଖନ୍ତି ।' ଏପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ ହୋଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଉପଭୋଗ କଲେ । ସେ ଭାବିଲେ—'ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱର ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ମୂଳ; ତାଙ୍କଠାରେ କିଛି ଉପରି ନାହିଁ ।' ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖିଥିବା ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମନେ ଧ୍ୟାନରେ ନିବିଡ଼ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ରେ ପୁଣ୍ୟମୟ ପଥ ଅନୁସରଣ କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ କରି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି । ଏଭଳି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିର କଥା ଶେଷ ହେଲା । ଏହା ହେଉଛି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର 'ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା' ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି । ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏକଦା ଦ୍ୱାରକାରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ବସିଥିବାବେଳେ, ଏକ ମହା ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ଘଟେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଜାଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକମାନେ ଶୁଭ ଲାଭ ପାଇଁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ । ଏଠାରେ ବଳରାମ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟଶୂନ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତର ଲହରୀ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ସେଠାରେ ବଳରାମ ଭଗବାନ କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ମିଶି ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଯେପରି ଅନ୍ୟେ ତାପ ହରିବାକୁ କରନ୍ତି । ଏହି ବଡ଼ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାରେ ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣି, ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ । ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଓ ଅନ୍ୟେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପାପ ଦୂର କରିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ । ଅନିରୁଦ୍ଧ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଥିଲେ, କୃତବର୍ମା ମୁଖ୍ୟ ଭୂମିକା ନେଇଥିଲେ । ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ରଥ ଓ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ସେମାନେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ଘନ ମେଘ ପରି ଗଜର ଗର୍ଜନ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପୁରୁଷ, ସୁନା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ । ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ପିନ୍ଧି, ଜନନୀମାନେ ସହିତ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଦେବତାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ ରହି, ସ୍ଥିର ଚିତ୍ତରେ ଥିଲେ । ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଗାଁ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ସୁନା ଭେଟିଲେ । ପଛରେ ବଳରାମଙ୍କ ହ୍ରଦରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଫେରି ସ୍ନାନ କଲେ । ତାଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ଦେଇ, 'ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ପାଇଁ ଚାହୁଁଛୁ' ବୋଲି କହି, ଅନୁମତି ନେଇ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିଜେ ଖାଇଲେ । ଖାଇସାରି, ତଳ ଛାୟା ତଳେ ସେମାନେ ବସି, ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ରାଜା, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଗୋପମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ଦେଖିଲେ । ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟ, ଶୀନ, କୌଶଳ୍ୟ, ବିଦର୍ଭ, କୁରୁ, ସୃଞ୍ଜୟ, କାମ୍ବୋଜ, କୈକୟ, ମଦ୍ର, କୁନ୍ତି, ଅନର୍ତ୍ତ, କେରଳ ଓ ଅନେକ ରାଜ୍ୟର ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେଠାରେ ଶତ ଶତ ଆତ୍ମୀୟ-ଶତ୍ରୁ, ନନ୍ଦ, ଗୋପ, ଗୋପୀମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନର ଅପେକ୍ଷାରେ ଆସିଥିଲେ । ପରସ୍ପର ସମ୍ମିଳନର ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ଖିଲିଯାଇଥିଲା; ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅଶ୍ରୁପାତ କରି, ଚମଟି ଉଠିଥିଲା, କଣ୍ଠ ରୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା, ସେମାନେ ସଉଖ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ ।