ମୁଁ ଏଠାରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଦିଏଁ ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକୁ ଏକ ସୁମଧୁର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା ଗଳ୍ପରୂପେ ଓଡ଼ିଆରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛି— ମୁଁ ଏକ ଶୋଭାମୟ ସଂସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲି; ମୋର ମିତ୍ର ମୋତେ ଭାଇମାନେ ଯେପରି ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ସେପରି ଆଦର କରୁଥିଲେ। ରାଣୀ ମୋତେ ଏକ ଶିଶୁଙ୍କର ପଙ୍ଖା ହାତରେ ଧରି, ଶ୍ରମିତ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋତେ ଝାଡ଼ୁଥିଲେ। ଭଗବାନ୍, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଦେବତା, ମୋର ପାଦ ମସାଇ ଏତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଯେପରି ମୁଁ ଏକ ଦେବତା ହେଉଛି। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ଚରଣର ପୂଜା। ମୁଁ ଏକ ଦରିଦ୍ର ମଣିଷ, ଯଦି ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ମିଳିଥାନ୍ତା, ମୁଁ ସମ୍ଭବତଃ ତାଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଇଥାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ତିନି ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବି ତିନି ନିଜ ଗୃହ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ରବି, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ମହଲ ରହିଛି। ସେଠି ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବନ ଥିଲା, ଚିର୍ପିଁ କରୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ ଓ ନୀଳ ପଦ୍ମରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପୋଖରି ଥିଲା। ଏଠି ମୃଗନୟନ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ ଶୋଭାୟମାନ ହୋଇଥିଲେ; ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହା କେଉଁଠି? କାହାର ଘର? କିପରି ଏହି ଶୋଭା ହେଲା?" ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଦିବ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ମୋତେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ମୋର ପତି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଘରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଭକ୍ତିନିୟତ ଏହି ଜନନୀ, ତାଙ୍କର ପତିକୁ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ଭରି ଭଲପାଇବାରେ ଆଉ ଆଶାରେ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖିଲେ—ମହଲର ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେବୀ ପରି ଶୋଭାୟମାନ। ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ଶତ ଶତ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଦ୍ୱାରପଦ୍ଧାନ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୁଧର ଝାଗ ପରି କ୍ଷୀରମୈ ଶୟନ, ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାୟମାନ ଶୟନ ଓ ଚଉକି, ଚମରୀ ପଂଖା ଥିଲା। ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଆସନ, ମୃଦୁ କୁଶନ, ମୁକୁତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଝୁଲିଥିବା ଛାତା, ଚମକୁଥିବା ଆବରଣ ଥିଲା। ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦିଅଲ ଓ ମହାପନ୍ନା ତଳ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଦୀପ, ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ନାରୀମାନେ ଥିଲେ। ଏପରି ଅନାୟାସରେ ଆସିଥିବା ଏତେ ଧନ ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାନ୍ତ ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋ ପରି ଦୁଃଖୀ ଓ ସଦା ଦରିଦ୍ର ପାଇଁ ଏହା ଅବଶ୍ୟ ଶ୍ରୀର କାରଣ; ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ।" ଏଠି ଯଦୁମାନଙ୍କର ଧନ ଦେଖି, ସେ ଭାବିଲେ—"ଏହି ଦାନଶୀଳ ରାଜା ଅନୁରୋଧ କରିଥିବାକୁ ଅନେକ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏକ ମେଘ ପରି ଦେଖି, ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁସାରେ ଦେଇଥାନ୍ତି।" ତିନି ଏକ ମିତ୍ର ପରି ଦେଇଥିବା ଅଳ୍ପ ଦାନ ମଧ୍ୟ ଅନୁରାଗରେ ଦେଇଥିଲେ; ଏତେ ବଡ଼ ଦାନଶୀଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ଦିଆ ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ମୋର ଏହି ମିତ୍ରତା, ସଙ୍ଗତି ଓ ସେବା ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ରହୁ; ଏହି ମହାତ୍ମା, ଗୁଣର ନିବାସ, ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ ମୋର ଆସକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଭଗବାନ୍ ଅସାଧାରଣ ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀମାନେ ପାଇଁ ଅଜନ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କାରଣ ତିନି ଧନୀମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଓ ଅଧପତନ ଦେଖନ୍ତି। ଏପରି ଭାବି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନର ଭକ୍ତ, ଏତେ ଭୋଗ ମଧ୍ୟ ଅତି ଆସକ୍ତି ଛାଡ଼ି ଉପଭୋଗ କଲେ। ହରି, ଯଜ୍ଞର ନାୟକ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ମୂଳ; ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବରେ, ଭଗବାନଙ୍କର ମିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜୟ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତି ଯାଇଥିବା ଦେଖି, ମନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନରେ ବନ୍ଧି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଧାମକୁ, ସଦ୍ଗତି ପଥକୁ ଅଧିଗମ କଲେ। ଏହି ପାଳି ଶୁଣି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭଗବାନ୍ରେ ଭକ୍ତି ଲାଗେ, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏହିପରି ଏକାଉଁଠି ଅଠାଉଁଠି ଅଧ୍ୟାୟ "ପୃଥୁର କ୍ରୋଧ କଥା" ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ: ଏକ ଦିନ ଶ୍ରୀରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଏକ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ହେଲା, ଯେପରି କଳ୍ପାନ୍ତରେ ହୁଏ। ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବା ଆଶାରେ ଗଲେ। ରାମ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟମୁକ୍ତ କରି, ରାଜାମାନଙ୍କର ରକ୍ତରେ ବଡ଼ ଝିଅ ତିଆରି କଲେ। ସେଠି ଭଗବାନ୍ ରାମ, କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ଏକତ୍ର କରି, ଅନ୍ୟମାନେ ପରି ପାପ ହରିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ମହାତୀର୍ଥରେ ଭାରତ ଭୂମିର ଲୋକମାନେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ, ଏବଂ ଅକୃରା, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଲେ। ଭାରତବଂଶୀମାନେ, ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ସୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ନିଜ ପାପ ମୋଚନ ପାଇଁ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ଅନିରୁଦ୍ଧ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ରହିଲେ, କୃତବର୍ମା ନାୟକ ମଧ୍ୟ; ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଓ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ା ସଜିତ ରଥରେ ଚମକୁଥିଲେ। ମେଘ ପରି ଗଜର ଗର୍ଜନ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧର, ଦେବତାମାନେ, ସୁନା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ ରାସ୍ତାରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର, କବଚ ଧରି, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଆକାଶରେ ଚଳିବା ଦେବତାମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ସେଠି ନିମ୍ନ ଚିତ୍ତ ହୋଇ, ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ନାନ କରି, ଉପବାସ କଲେ। ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଗାଁ, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ସୁନା ଗହଣା ଦାନ କଲେ; ତାପରେ, ରାମଙ୍କ ଝିଅ ତିଆରି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ନାନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେଇ, "କୃଷ୍ଣରେ ଭକ୍ତି ହେଉ" ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ଅନୁମତି ପାଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ୱୟଂ ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କଲେ।