ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଉତ୍ସାହିତ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଅନେକ ଲୋକ ସାଙ୍ଗ ହେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ସେ କୌଣସି ଧନ ନେଲେନି, ନା ଏହା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ତଥାପି ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ନିଜେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ: “ଆହା, ମୁଁ ଦେଖିଛି ଯେ କିପରି ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; ମୁଁ ଅତି ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କୁ ଅଳିଙ୍ଗନ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଭାଗ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ; ମୁଁ କେବଳ ନାମମାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତଥାପି ତାଙ୍କର ବାହୁ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ।" ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମୁଁ ଏକ ଶୟନରେ ବସିଥିଲି, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଭାଇ ପରି ମୋତେ ମୁହଁ ଦେଲେ, ରାଣୀ ନିଜ ହାତରେ ଶିଶୁଙ୍କ ପଙ୍ଖା ନେଇ ମୋତେ ପଙ୍ଖା କଲେ। ଭଗବାନ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଦେବତା ମୋ ପାଦ ମସାଜ କରି, ମୋତେ ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ।" ସେ ଅନୁଭବ କଲେ, "ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ମୂଳ, ପୃଥିବୀରେ ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ପାଦର ପୂଜା। ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଦରିଦ୍ର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୁଁ ଅଭିମାନୀ ହେଇ ମୋତେ ଭୁଲିଯାଇଥାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କର ଦୟାରେ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେନି।" ଏପରି ଭାବି, ସେ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ମହଲ ରୂପେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା—ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଆଲୋକମୟ। ଏହି ଘର ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତ ଓ କୁମୁଦ, ଲୋଟସ, ନୀଳପଦ୍ମର ଫୁଲେ ପୁରିଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏଠାରେ ଅନେକ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ ମୃଗନୟନ ଭାବେ ସୁସଜ୍ଜିତ; ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହା କ’ଣ? କାହାର ଘର? ଏହି ଧନ କିପରି ଆସିଲା?” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତିରେ ଭରିଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କର ପତି ଆସିଛନ୍ତି ଜଣି, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଗଭୀର ଆନନ୍ଦରେ ଘରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ସେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ଆଖି ଭରି ଲଜ୍ଜା ଭାବେ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ହୃଦୟ ଓ ମନରେ ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ମାଳା ନଥିବା ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ସେ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ଏକତାରେ ନିଜ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହା ଶତଶଖ ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ, ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମହଲ ଭିତରେ ଦୁଧର ଝାଗ ପରି ମୃଦୁ ଓ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୟନ, ସୁନା ରେଳିଂ ଓ ଯକ୍ପୁଛ ପଙ୍ଖା ଥିଲା। ଏଠାରେ ସୁନା ଦ୍ୱାରା ଶୈଳୀ, ମୃଦୁ କୁଶନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ମୁକ୍ତା ମାଳାର ଛାତା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଆବରଣ ଥିଲା। ସ୍ପଷ୍ଟ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦିବାଲି ଓ ବଡ଼ ଇମେରାଲ୍ଡ ତଳାରେ ରତ୍ନ ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ନାରୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଖି, ନିଜର ଅନାୟାସ ଧନ ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ: “ନିଶ୍ଚୟ, ମୋ ଦୁଃଖୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ଜୀବନରେ ଏହି ଧନର କାରଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା; ଅନ୍ୟ କିଛି ହେଇପାରିବ ନାହିଁ।" ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏଠି ଅନୁରୋଧ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୟାଳୁ ରାଜା ଅପାର ଦେଇଥାନ୍ତି; ବଦଳରେ ମୋ ପ୍ରିୟ ଦଶାର୍ହ ପ୍ରଧାନ ମେଘ ପରି ଦେଖି ଦେଇଥାନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦାନ ଅତି ଅଳ୍ପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମିତ୍ର ଭାବେ ଦେଇଥାନ୍ତି; ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ପ୍ରେମରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ମୁଠି ଭରି ଚିଉଡ଼ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।" ସେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, "ମୁଁ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମରେ ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଓ ସେବା ଅନୁଭବ କରିପାରିବି; ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମୋର ଆସକ୍ତି ଦୃଢ଼ ହେଇଯାଇଛି।" ସେ ଅନୁଭବ କଲେ, "ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅବିଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, ଏହି ଧନର ଅଭିମାନ ଓ ପତନ ଦେଖି, ନିଜେ ଦୂରେ ରହିଥାନ୍ତି।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ରହି ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସକ୍ତି ରଖିଲେନି। ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ଯଜ୍ଞର ଆଧିପତ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ମୂଳ; ତାଙ୍କଠାରେ ଉପରି କିଛି ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବି, ଭଗବାନଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ରଖିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ସେବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିତ୍ତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଧର୍ମମୟ ପଥରେ ଗମନ କଲେ। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିୟ ଚରିତ୍ର ଶୁଣି, ଯେଉଁଠାରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥାନ୍ତି, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥାନ୍ତି।