ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିମ୍ନ ଏବଂ ସାଧାରଣ ଧାନର ଚିଡ଼ା ଭେଟିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ଦାନକୁ ଗଭୀର ସନ୍ତୋଷର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରି, କହିଲେ, “ହେ ବନ୍ଧୁ, ଏହି ମୁଠି ଚିଡ଼ା ମୋତେ ଏବଂ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପକ ତୃପ୍ତି ଦେଉଛି।” ଏମିତି କହି, ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ମୁଠି ଖାଇ ବାପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଖାଇବା ପାଇଁ ନେଉଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ନିଜେ ଭଗବାନଙ୍କ ହାତ ଧରି ରୋକିଦେଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱାତ୍ମନ୍, ଏହି ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା ହିଁ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦାନ ଦୁଇ ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କୁଶଳ ଆଣେ।” ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତିଟି ଅଚ୍ୟୁତ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୃହରେ ବ୍ୟତୀତ କଲେ—ଖାଇ, ପିଇ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ ସହିତ, ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ କୌଣସି ଧନ ସେ ପାଇଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ ତାଙ୍କ ମନ ତୃପ୍ତ ହେଇଗଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ଅପବିତ୍ର, ଏମିତି ମଧ୍ୟ ଭଗବାନ ମୋତେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି, ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଲେ। ମୋ ଦରିଦ୍ରତା ଏଉଁଠାରେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଧନର ନିବାସ ଏଉଁଠାରେ! ମୁଁ କେବଳ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲି ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ବାହୁବଳରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି।” ଏହି ଭାବନାରେ ତଳିନ ହୋଇ, ସେ ମନେ କଲେ, “ମୁଁ ଏକ ଶୟନାସନରେ ବସିଥିଲି, ମୋ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ମୋତେ ଭାଇ ପରି ସ୍ନେହ କଲେ, ରାଣୀ ନିଜ ହାତରେ ପିଲାଙ୍କ ପଙ୍ଖା ନେଇ, ମୋତେ ପଖା କଲେ। ଭଗବାନ ନିଜେ ମୋ ପାଦ ମାସାଜ୍ କରି, ମୋତେ ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟସ୍ୟର ମୂଳ ହେଉଛି ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦାର୍ଚ୍ଚନା। ଯଦି ମୁଁ ଧନୀ ହେଉଥିଲି, ସମ୍ଭବତଃ ଅହଂକାରୀ ହେଇ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାଏଁଥିଲି, ତେଣୁ ତାଙ୍କର କୃପାରୁ ସେ ମୋତେ ଅଧିକ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।” ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ନିଜ ନିମ୍ନ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ଘର ଚାରିପାଖରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ବିମାନ ଘେରି ରହିଛି। ଶୋଭାମୟ ଉଦ୍ୟାନ, ଗଛ, ଫୁଲ ଓ ପକ୍ଷୀର ଗୀତରେ ମନୋରମ ମାନ୍ୟ ହେଉଛି। ତାଳାବରେ ପଦ୍ମ, କମଳ, ନୀଳୋତ୍ପଳ ଫୁଲିଛି। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ସବୁ କ’ଣ? କାହାର ଘର? କିପରି ଏହି ସମ୍ପଦ ଆସିଗଲା?” ଏହିପରି ଭାବୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ସଦୃଶ ମହିଳା ଓ ପୁରୁଷ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଜନୀ ସ୍ତ୍ରୀ, ପତି ଫେରିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଅନୁରାଗ ଓ ଆଶାରେ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି ମନ-ପ୍ରାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଦେବୀ ସଦୃଶ ଅପୂର୍ବ ଚମକରେ ମାନ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି। ଦୁହେଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ରତ୍ନମୟ ସ୍ତମ୍ଭରେ ଶୋଭିତ ନିଜ ନବ ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୁଧ ଫେନା ପରି ନରମ, ସୁନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଶୟନାସନ, ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଥିବା ମଞ୍ଚ, ଚାମର ପଖା, ମୃଦୁ କୁସୁମ ଓ ମୁକ୍ତାମାଳା ଝୁଲିଥିବା ଚତ୍ର, ରତ୍ନ ଦୀପ ଓ ମଣି ଅଳଙ୍କୃତ ନାରୀମାନେ ଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଖି ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୋ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦରିଦ୍ରତା ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଧନ କେମିତି? ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ମୋ ବନ୍ଧୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା। ତିନି ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ମୋ ଅନୁରୋଧ ବିନା ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ତିନି ମେଘ ପରି ଚାହିଁ ଦେଖି ଦିଅନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି କେବଳ ଏକ ମୁଠି ଚିଡ଼ା, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା ଓ ସ୍ନେହ ଦେଖି ତିନି ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇଛନ୍ତି। ମୋ ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତିନି ସହିତ ମିତ୍ରତା, ସଙ୍ଗତି ଓ ସେବା ମୋତେ ମିଳୁ। ତିନି ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅପୂର୍ବ ସମ୍ପଦ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ଅବିବେକୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଉନାହାନ୍ତି, କାରଣ ଧନ ଅନେକ ସମୟରେ ଅହଂକାର ଓ ପତନର କାରଣ ହୁଏ।” ଏହିପରି ଭାବନାରେ ତଳିନ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପତି ଭିତରେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନାସକ୍ତି ସହିତ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଚିନ୍ତନରେ ତଳିନ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୀଘ୍ର ହିଁ ପୁଣ୍ୟମୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲି, ଭଗବାନଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ଚରିତ୍ର ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ବର୍ଣ୍ଣନ କରି, ଏଠାରେ “ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା” ନାମକ ଅଠାଉଁଠିଆଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ଏବେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଏକ ସମୟ ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ବଡ଼ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ଘଟିଲା, ଯେପରି ଏକ କଳ୍ପ ଶେଷରେ ହୁଏ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଲୋକେ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବା ଆଶାରେ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ। ଶ୍ରୀବଳରାମ, ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହି ଭୂମିକୁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ କରି, ରାଜାମାନଙ୍କ ରକ୍ତରେ ବଡ଼ ଝିଅ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ତିନି ନିଜେ କର୍ମରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ କ୍ଷୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ସଂଗଠନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ନେଇ ବଳରାମ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ସେହି ମହାତୀର୍ଥରେ, ଭାରତବଂଶୀ, ବୃଷ୍ଣି, ଅକୃର, ବସୁଦେବ, ଅହୁକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିଥିଲେ। ଗଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଶୁଚନ୍ଦ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଭାରତବଂଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଦୋଷ ଶୋଧନ ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଗଲେ।