ଏହି କଥାରେ ଦେଖାଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତାର ପ୍ରେରଣାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଛନ୍ତି; ଏବେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେବି। ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଘରରୁ ଏକ ଚିଉର ଭିତରେ ବାନ୍ଧା ହୁଏଥିବା ଚିଉର ଚାଉଳ ନେଲେ, ଏବଂ ଭାବିଲେ—'ଏହା କଣ?' ହେ ମିତ୍ର, ଏହି ଅର୍ପଣ ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ ଆଣିଛି; ଏହି ଚିଉର ଚାଉଳ ମୋତେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଏ। ଏପରି, ମୁଁ ଏକ ମୁଠି ଚାଉଳ ଖାଇଲି, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଖାଇବାକୁ ନେଇଥିଲି, ଏହି ସମୟରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଯିଏ ସୁପ୍ରିମ୍ ଲୋର୍ଡଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥାଏ, ମୋ ହାତ ଧରିଲେ। 'ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏହି ଏକ ଚିଉର ଚାଉଳ ଏହି ପୃଥିବୀ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେହିପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ।' ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଅବସ୍ଥାନରେ ଖାଇ, ପିଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ନେହ ଓ ସ୍ୱୟଂ ଶୁଭ ଅନୁଭବ କରି, ସେ ଅନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫିରିଲେ, ଏବଂ ରାସ୍ତାରେ ସାଥି ମିଳିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଧନ ନ ପାଇଲେ, ନ କିଛି ଅନୁରୋଧ କଲେ; ତଥାପି ମହାଦର୍ଶନରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଅନୁଭୂତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। 'ଆଁ, ମୁଁ ଦେଖିଛି ଲୋର୍ଡଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି; ମୁଁ ସବୁଠୁ ଦରିଦ୍ର ଥିଲି, ତଥାପି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଶ୍ରୀର ନିବାସ; ମୁଁ କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାମରେ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗିତ ହେଲି। ମୁଁ ଏକ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲି, ମିତ୍ର ଭାଇ ପରି ମୋତେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ରାଣୀ ଏକ ଶିଶୁ ପଙ୍ଖା ହାତରେ ମୋତେ ପଙ୍ଖା କଲେ। ପାଦ ମସାଜ କରି, ମୋତେ ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦେବତା, ମୋତେ ଏପରି ସେବା ଦେଲେ। ସ୍ବର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ମୂଳ, ପୃଥିବୀର ଧନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ହେଉଛି ତାଙ୍କ ଚରଣ ପୂଜା। 'ଏହି ଦରିଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଧନ ପାଇଁଥାନ୍ତି, ସେ ମଦମସ୍ତ ହେଇ ମୋତେ ଭୁଲିଯାଇଥାନ୍ତି; ଏହିପାଇଁ ଦୟାରେ, ସେ ମୋତେ ବେଶି ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।' ଏପରି ଭାବି, ସେ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଆକାଶୀୟ ମହଲ ଚାରିପାଖରେ ତିଳିକି ରହିଥିଲା। ସେଠାରେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଗାର୍ଡେନ୍, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଗୀତ, ଏବଂ ପୋଖରୀରେ ପଦ୍ମ, ଶତଦଳ, ନୀଳ ପଦ୍ମର ଫୁଲ ଆଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା। ସୁନ୍ଦର ଭୂଷିତ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ, ମୃଗନୟନ, ଏଠାରେ ଦେଖି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏହିଠା କଣ? କାହା ଘର? କିପରି ଏହି ହେଲା?' ଏପରି ଚିନ୍ତା କରିଥିବା ବେଳେ, ଦେବତା ପରି ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଗାନ ଓ ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ପତି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ନିଜ ଘରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। ଭକ୍ତିମୟ ପତ୍ନୀ, ପତିକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ଭରିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ସେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇ, ନିଜ ପତ୍ନୀକୁ ଦେଖିଲେ, ମାନ୍ୟ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ଗଳାରେ ମାଳା ନଥିବା ମଧ୍ୟରେ ତିନିଅଂଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତା ଅନୁଭବ କରି, ନିଜ ପ୍ରସାଦରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶତ ଶତ ମଣିର ଥାମ ଥିଲା, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଲ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଏଠାରେ ଦୁଧର ଫେନ ପରି ମୃଦୁ ଓ ସୁନ୍ଦର ଶୟ୍ୟା, ସୁନ୍ଦର ସୋନା ରେଳିଂ ଥିବା କୋଚ, ଏବଂ ବାଲ୍ ଅଂଶ ଥିଲା। ସୋନା ରେ ଶୁଭ୍ର ଆସନ, ମୃଦୁ କୁଶନ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଛତା, ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଶୂଭ୍ର ଆବରଣ ଦେଖିଲେ। ସ୍ଫଟିକ ଦେଓଳ ଏବଂ ମହା ପନ୍ନା ତଳା ଉପରେ ମଣିର ଦିପ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଏବଂ ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ନାରୀମାନେ ଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଖି, ନିଜ ଶ୍ରୀର ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏହି ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ, ମୋତେ ଅନୁକୂଳ ହେବାର କାରଣ ଏହି ଯଦୁମୁକ୍ୟର ଧନ।' 'ସେ, ଅନୁରୋଧ କରି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦାନ କରିଥାନ୍ତି; ବଦଳରେ, ମେଘ ପରି ଦେଖି ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୋ ମିତ୍ର, ଦଶାର୍ହମୁକ୍ୟ। ଏକ ମୁଠି ଚିଉର ଦେଇଥିଲି, ତଥାପି ସେ ମହା ଦାତା, ମୋ ଭାବରେ ଦେଇଥିଲେ।' 'ମୋର ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ସେଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତି ଓ ସେବା ଦିଅ; ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ, ମୋର ଆସକ୍ତି ଶିକ୍ଷିତ ହେଲା। ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଭଗବାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ରୀ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, କାରଣ ସେ ସ୍ୱୟଂ ଧନୀମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଓ ଅବନତି ଦେଖିଥାନ୍ତି।' ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ଜନାର୍ଦନ ଭକ୍ତ, ଏହି ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ରହି ମଧ୍ୟ, ଅତି ଆସକ୍ତି ନ ରଖି ଉପଭୋଗ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞର ଲୋର୍ଡ, ହରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି; ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପରି କିଛି ନାହିଁ। ଏପରି, ଲୋର୍ଡଙ୍କର ମିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜୟ ଲୋର୍ଡ ନିଜ ସେବକଙ୍କ ପାଖରେ ଜିତିଯିବା ଦେଖି, ମନେ ଧ୍ୟାନରେ ବନ୍ଧି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନିବାସ, ଧର୍ମମାନଙ୍କର ମାର୍ଗକୁ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ଏହି ଭଗବାନଙ୍କର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ଅନୁଭବ କରେ, ସେ କର୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏହିପରି, ଅଠାଉଁଠି ଅଧ୍ୟାୟ 'ପୃଥୁଙ୍କ କ୍ରୋଧ କଥା' ଦଶମ ଷ୍ଟ୍କନ୍ଧର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତରେ, ପରମହଂସମାନଙ୍କର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶେଷ ହୋଇଛି। ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ଶୁକ ଉପଦେଶ କରିଲେ: ଏକ ସମୟ, ଯେବେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସୁଥିଲେ, ଏକ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟଗ୍ରହଣ ହେଲା, ଯେଉଁପରି ଏକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ ହୁଏ। ହେ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ ମୈଦାନକୁ ଆସିଲେ, ଶୁଭ ଲାଭ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ।