ଏହି କଥାରେ, ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମାକୁ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଦେଖିପାରିଥିବା ଭଗବାନ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଗମନର କାରଣ ବୁଝିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂର୍ବରୁ ମୋତେ ଧନ ପାଇଁ ଉପାସନା କରିନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏବେ, ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିଶୀଳ ଜନାନୀର ଇଚ୍ଛା ଓ ମିତ୍ରତାରୁ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ସେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେବି।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରରୁ ଜାତା ମୁଠା ଚିରା ନେଲେ, ତିନି ଭାବିଲେ, “ଏହି କ’ଣ?” ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆନିଦିଆଯାଇଥିବା ଏହି ଦାନକୁ ଦେଖି ମନେ କଲେ, “ମିତ୍ର, ଏହି ଦାନ ଆମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଛି। ଏହି ଚିରା ମୁଠା ମୋତେ ଓ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇଥାଏ।” ଏଭଳି ଭାବରେ, ଭଗବାନ ଏକ ମୁଠା ଚିରା ଭୋଜନ କଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠା ଖାଇବାକୁ ନେଲେ; ଏହି ସମୟରେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯେଉଁଠି ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ, “ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଏତେ ଚିରା ଯଥେଷ୍ଟ, ଏହା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ସମସ୍ତ ମାନ୍ୟତା ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଗୃହରେ ଖାଇ, ପିଇ, ଆନନ୍ଦ ଭରି ଅନୁଭବ କଲେ, ନିଜେ ମନେ କଲେ, ଯେପରି ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରେମ ଓ ନିଜ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେବେ ଧନ ଦାନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରିନଥିଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଦେଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ସେ ମହା ଦର୍ଶନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଭବ କରି, ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଦର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଅଙ୍ଗ ଲଗାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ଧନର ନିବାସ; ମୁଁ କେବଳ ନାମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଭାଲି ଅଙ୍ଗ ଲାଗିଛି। ମୁଁ ଏକ ଶୈୟା ଉପରେ ବସିଥିଲି, ମୋ ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଭାଇ ପରି ଆଦର କଲେ, ରାଣୀ ନିଜ ହାତରେ ଶିଶୁ ଖୋପା ନେଇ ମୋତେ ଝାଡ଼ିଲେ। ଭଗବାନ ନିଜ ଚରଣ ମସାଇ, ମୋତେ ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏହି ପାଦ ସେବା ହେଉଛି ଶ୍ୱର୍ଗ, ମୋକ୍ଷ, ଧନ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଯଦି ମୁଁ ଧନ ପାଇଥାଏ, ମୁଁ ମଦ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୁଲିଯିବି; ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଦୟାରୁ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘରକୁ ଗଲେ, ଦେଖିଲେ ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଜ୍ୱଳମାନ ବିମାନ ଘରକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଛି। ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଗୀତ, ଜଳପରି ଲୋଟସ୍, କମଳ, ନୀଳ କମଳ ଫୁଲିଛି। ସେ ଦେଖିଲେ ସେଠି ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ ମୃଗାକ୍ଷୀ, ଶୋଭା ହେଉଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି କ’ଣ? କାହାର ଘର? କିପରି ହେଲା?” ସେ ଭାବୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ଲୋକେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କର ପତି ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଭକ୍ତିଶୀଳ ପତ୍ନୀ ଉଲ୍ଲାସ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଘରୁ ବାହାରିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆଖିରେ ପ୍ରେମ ଓ ଆଶା ଭରି, ଅଙ୍ଗ ଲଗାଇ, ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ଦେଇ ଅଳିଙ୍ଗନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଇ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପତ୍ନୀ ସହିତ ନିଜ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହା ସଂଖ୍ୟା ଶତ ମଣି ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭାପାଉଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରର ନିବାସ ପରି। ଏଠାରେ ଦୁଧ ଫେନ ପରି ନରମ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭିତ ଶୟ୍ୟା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରେଳ ଦିଆ ଶୟ୍ୟା, ଯକ ଚମର ଫାନ ଥିଲା। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସନ, ନରମ ତାକିଆ, ମୁକୁତ ମାଳା ଦିଆ ଛତା, ଚମକୁଥିବା ଶୋଭା ଥିଲା। ସ୍ପଷ୍ଟ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦିଅଲ ଓ ମହା ମାରଗଦ ପ୍ରସ୍ଥର ଉପରେ ମଣି ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ମଣି ଭୂଷିତ ନାରୀମାନେ ଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଅସୀମ ଧନ ଦେଖି, ନିଜ ସମୃଦ୍ଧି ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏହା କୌଣସି ଉପାୟ ବିନା ଆସିଛି। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ମୋ ଦୁର୍ଦ୍ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦରିଦ୍ରତାର ମଧ୍ୟରେ ଏତେ ଧନ ଆସିଛି, ମୋ ପ୍ରିୟ ଯାଦୁର ଧନ ଦାନର ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ। ଦାନଶୀଳ ରାଜା ଅନୁରୋଧ କରିଥିବାକୁ ବିନା ଅଧିକ ଦେଇଥାନ୍ତି; ମେଘ ପରି ଦେଖି ଦେଇଥାନ୍ତି, ମୋ ପ୍ରିୟ ଦାଶାର୍ହମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ। ତାଙ୍କର ଦାନ କିଛି ଦୁଃଖ ଦେଉନାହିଁ, ସେ ବଡ଼ ଦାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଆସ୍ନେହରେ ଦିଆ ଚିରା ମୁଠା ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତି ଓ ସେବା ଚାହେଁ; ଏହି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମୋ ଆସକ୍ତି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଭକ୍ତିଶୀଳଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଧନୀମାନଙ୍କର ପତନ ଓ ଅହଂକାର ଦେଖନ୍ତି। ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଆସକ୍ତି ବିନା ଉପଭୋଗ କଲେ। ହରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଦେବତା, ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବାରୁ ଏହାର ଉତ୍ତମ ଫଳ ମିଳେ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏଭଳି, ଭଗବାନଙ୍କ ମିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଜୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଦାସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତାହେବା ଦେଖି, ଭକ୍ତିରେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ମନ ଦେଇ, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ନିବାସ, ମହାପୁରୁଷମାନ୍ୟଙ୍କର ପଥ ପାଇଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିଥାଏ, ସେ କର୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ଏହିପରି, ଏକାଉଁଠିଅଠି ଅଧ୍ୟାୟ, “ପୃଥୁଙ୍କ ରୋଷ କଥା”, ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧ, ପରମହଂସଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ ପୁରାଣର ଅନ୍ତ। ପୁନି ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ବସିଥିଲେ, ଏକ ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ହେଲା, ଯେପରି କଳ୍ପ ଶେଷରେ ହୋଇଥାଏ। ହେ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସମନ୍ତପଞ୍ଚକ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ, ଶୁଭ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।