ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଘରୁ କଣ ଉପହାର ନେଇଛ? ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଛୋଟ ଉପହାର ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ବଡ଼ ହୋଇଯାଏ; ଭକ୍ତି ବିନା ଦିଆଯାଇଥିବା ବଡ଼ ଉପହାର ମୋତେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉନାହିଁ।” ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଏକ ପତ୍ର, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ଦେଇଥାଏ, ମୁଁ ସେ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରେ।” ଭଗବାନ୍ ଏପରି କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲଜ୍ଜାରେ ଏକମୁଠି ଚିଉର ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଶାନ୍ତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ ରହିଲେ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ନିଜକୁ ଦେଖିପାରିବା ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣ ବୁଝିଲେ, ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ଏଠାରେ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନ ଆଶାରେ ମୋତେ ପୂଜା କରିନଥିଲେ।” “କିନ୍ତୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିନୀ ଜନାନୀର ଆଶା ଓ ମିତ୍ରତାରେ ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଧନ ଦେବି।” ଏଭଳି ଭାବି, ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରୁ ଚିଉର ବାନ୍ଧା ଚାପ ନେଇଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହା କ’ଣ?” ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, “ମିତ୍ର, ଏହି ଉପହାର ମୋ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି; ଏହି ଚିଉର ମୁଁ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି।” ଭଗବାନ୍ ଏକ ମୁଠି ଚିଉର ଖାଇଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଠି ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ; ଏତେବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରିଲେ। ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ, “ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଏହି ଏକମୁଠି ଚିଉର ଯଥେଷ୍ଟ, ଯେଉଁ ଲୋକ ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହାଏ, ସେ ପାଇଁ ଏହି ଉପହାର ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମର ସମସ୍ତ ଧନର ଉତ୍ସ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ରାତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଘରେ ଖାଇ, ପିଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜକୁ ସ୍ବର୍ଗରେ ବସିଛି ବୋଲି ଅନୁଭବ କଲେ। ପ୍ରଭାତ ହେଲା, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଦର ଓ ନିଜ ଆନନ୍ଦରେ ଉପଲବ୍ଧି ହେଇ, ସନ୍ତୋଷ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧନ ମାଗିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ମହାଦର୍ଶନରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମନସ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇ ଘରକୁ ଲୋଟିଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଆଉ, ମୁଁ ଦେଖିଲି ଭଗବାନ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କିପରି ପ୍ରେମ କରନ୍ତି; ମୁଁ ଅତି ଦରିଦ୍ର ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ବାହିଁ ଲଗାଇଲେ।” “ମୁଁ ଦରିଦ୍ର ଓ ପାପୀ, କୃଷ୍ଣ ଧନର ଆଶ୍ରୟ; ମୁଁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାମରେ, ତାଙ୍କର ବାହିଁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଲି।” “ମୁଁ ଶୟନରେ ବସିଥିଲି, ମିତ୍ର ଭାଇ ପରି ସମ୍ମାନ ମିଳିଲା, ରାଣୀ ଶିଶୁ ପଙ୍ଖା ଦେଇ ମୋତେ ପଙ୍ଖା କଲେ।” “ଭଗବାନ୍ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଦେବ, ମୋ ପାଦ ମସାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସେବା କଲେ।” “ସ୍ବର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ, ପୃଥିବୀର ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ମୂଳ ତାଙ୍କ ଚରଣର ପୂଜା।” “ଯଦି ମୁଁ ଧନ ପାଇଥାଏ, ମୁଁ ମଦ ହୋଇ ଭଗବାନ୍କୁ ଭୁଲିଯିବି; ତେଣୁ ତାଙ୍କର କୃପାରୁ ମୋତେ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ ନାହିଁ।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ ଦରିଦ୍ର ଘରକୁ ଗଲେ, ଦେଖିଲେ ଚାରିପାଖରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶୁଭ୍ର ଦୁର୍ଗ ରହିଛି, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଛି। ଘର ଅଦ୍ଭୁତ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ସଜିତ, ପାଖରେ ପରିସ୍କାର ପୋଖରୀରେ ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ ଓ ନୀଳପଦ୍ମ ଫୁଟିଛି, ଚରିପାଖରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଗାଇଁଉଛନ୍ତି। ସେ ଦେଖିଲେ, ଶୋଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ, ମୃଗନୟନ, ଅଲଙ୍କୃତ; ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହା କ’ଣ? କାହାର ଘର? କିପରି ହେଲା?” ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପରି ଚମକୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଭକ୍ତିଶୀଳ ପତ୍ନୀ ଜଣାନୀ, ତାଙ୍କର ଆଗମନ ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ନିଜ ଘରୁ ବାହାରିଗଲେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ଭରିଯାଇ। ସେ ଭକ୍ତି ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜ ମନ ଓ ହୃଦୟରେ ମିଶି, ପ୍ରେମ ଭରା ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ଜଣାନୀ ଦେବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ମାଳା ବିନା ରହିଛନ୍ତି। ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ଏକତାରେ ନିଜ ପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଶତ ମଣିମୟ ଦଣ୍ଡ ରହିଛି, ଇନ୍ଦ୍ରର ମହଳ ପରି ଚମକୁଛି। ଏଠି ଦୁଧର ଝାଗ ପରି ଶୟନ, ସୁନାର ତଳା, ଶୁଭ୍ର ଶୟନ, ଶୁଭ୍ର ରେଳିଓ ଚିଉର ପଙ୍ଖା ରହିଛି। ସୁନା ଆସନ, ମୃଦୁ ତଳା, ମୁକ୍ତା ଜାଲର ଚାଉଁ, ଚମକୁଥିବା ଆବରଣ ରହିଛି। ସ୍ବଚ୍ଛ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଦିବାର ଓ ବଡ଼ ଓମ୍ବୁଜ ତଳରେ ମଣିମୟ ଦୀପ ଜ୍ଵାଳିଛି, ମଣିମୟ ଅଳଙ୍କୃତ ନାରୀମାନେ ରହିଛନ୍ତି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଖି, ନିଜ ଅନ୍ୟଥା ଧନ ଉପଲବ୍ଧି ଉପରେ ଶାନ୍ତ ଚିନ୍ତନ କଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି ମୋର ପ୍ରାପ୍ତିର କାରଣ; ଏହି ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର କୃପା ଦେଇଛନ୍ତି। ଧନ ମାଗିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଦାତା ମିତ୍ର ପରି ଦେଇଛନ୍ତି; ବଡ଼ ଦାତା ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମୋତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦିଆଯାଇଥିବା ଏକମୁଠି ଚିଉର ଗ୍ରହଣ କଲେ।” “ମୋର ଜନ୍ମ ପରେ ଜନ୍ମ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିତ୍ରତା, ସାଙ୍ଗତି, ସେବା ହେଉ; ଏହି ମହାତ୍ମା, ଗୁଣର ନିବାସ, ସହିତ ସାଙ୍ଗତି ରେ ମୋର ଆସକ୍ତି ସ୍ଥିର ହେଉ।” “ଭକ୍ତିଶୀଳଙ୍କୁ ଭଗବାନ୍ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନ ଓ ରାଜ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅବିବେକୀଙ୍କୁ ଦେଇନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଓ ଅଧଃପତନ ଦେଖି।” ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ଭକ୍ତିନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେବତାମାନେ ଦେଇଥିବା ମହା ଆନନ୍ଦ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଆସକ୍ତି ବିନା ଉପଭୋଗ କଲେ। ହରି, ଯଜ୍ଞର ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଜ ଉତ୍ସ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ। ଏଭଳି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ମିତ୍ର, ଅଜୟକୁ ନିଜ ଦାସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜିତ ହେବା ଦେଖି, ନିଜ ମନକୁ ଭଗବାନ୍ ଚିନ୍ତାରେ ବାନ୍ଧି, ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଧାମକୁ ଗଲେ, ଧର୍ମମାନେ ଚାଲିଥିବା ପଥରେ। ଏହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣ-ଭକ୍ତି ଗଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭଗବାନ୍ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉପଜାଇଥାଏ, ସେ କର୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।