ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ଶୁଭାରମ୍ଭ ପାଇଁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ, ଯାହା ଫଳ, ଫୁଲ ଏବଂ ପତ୍ରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେବା ସହିତ ଚାରିଦିଗରେ ଝଣ୍ଡା ଉଠାଇ ଦେବାକୁ କହାଯାଇଛି, ଏହା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି କରିବ। ଏହି ମଣ୍ଡପର ଉପରେ ସପ୍ତ ଲୋକର ବିସ୍ତୃତ ଚିତ୍ରାଙ୍କନ କରିବା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି, ଏବଂ ସେଠି ବିରକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସି ଜାଗୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ। ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କର ଆସନ ସହିତ ସଂଖ୍ୟାନୁସାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ କଥାବାଚକ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ତିଆରି କରିବା ଜରୁରୀ। କଥାବାଚକ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସିବେ, ଶ୍ରୋତା ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବେ; କିମ୍ବା କଥାବାଚକ ପୂର୍ବକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଶ୍ରୋତା ଉତ୍ତରକୁ। ଏହି ଦିଗ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦକ୍ଷ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଶ୍ରୋତାଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି। କଥାବାଚକ ବିରକ୍ତ, ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର, ଉଦାହରଣ ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ସମସ୍ତ କାମନାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ନାନା ମତରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ୱନ୍ଦରେ ଅଛନ୍ତି, ନାରୀ ଆସକ୍ତ, କିମ୍ବା କୁସଂସ୍କାରୀ ମତ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୁକଦେବଙ୍କ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠରେ ଅଯୋଗ୍ୟ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଶିକ୍ଷିତ। କଥାବାଚକଙ୍କ ପାଖରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟ ବିଦ୍ୱାନ୍ ବସିବେ, ଯିଏ ସନ୍ଦେହ ନିରାକରଣ କରିବେ ଏବଂ ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ଦେବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ ହେବେ। କଥାବାଚକ ଦିନ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡାଇ ନିଜେ ପବିତ୍ର ହେଇ ଉଷାରେ ସ୍ନାନ କରିବେ। ପ୍ରତିଦିନ ସଂଧ୍ୟା ବନ୍ଦନା ଓ ଅନ୍ୟ ନିଜ କାମ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭାବରେ ସମାପ୍ତ କରି, ବିଘ୍ନର ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରିବେ ଯାହାଦ୍ୱାରା କଥାରେ ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ। ପିତୃପୂଜା ଓ ପାପମୋଚନ କରି, ଏକ ମଣ୍ଡଳ ତିଆରି କରି ତାହାରେ ହରିଙ୍କୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରିବେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ ବିଧିବତ୍ ପୂଜା କରି, ପରିକ୍ରମା, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ପୂଜା ସମାପ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ହେ କୃପାସାଗର, ମୁଁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ, ଦୁଃଖିତ, କର୍ମ ମୋହରେ ବନ୍ଧିତ; ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତଙ୍କର ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବେ, ଭକ୍ତି ସହିତ ଧୂପ ଦୀପ ଦେଇ। ତା’ପରେ ଏକ ଶ୍ରୀଫଳ ଧରି ନମସ୍କାର କରିବେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଚିତ୍ତରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଶାସ୍ତ୍ର ସ୍ୱୟଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଅଟୁଟ ଭାବେ ଆମ ସମ୍ନାଗରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।” “ମୋର ଅଭିଲାଷା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ହେ କେଶବ।” ଏଭଳି ନମ୍ର କଥା କହି, କଥାବାଚକଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିବେ ଏବଂ ପୂଜା ପରେ ସ୍ତୁତି କରିବେ—“ହେ ବରାହ ଅବତାର, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ପାରଙ୍ଗତ, ଏହି କଥାର ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ସପ୍ତାହିକ ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କରିବେ, ଏହି ବ୍ରତ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ସାତ ରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ନାଟକରେ ବିଘ୍ନ ନ ଆସିବା ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିର୍ବାଚନ କରି, ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୈଷ୍ଣବ ଓ କୀର୍ତନିୟମାନେ ଆଦିକୁ ନମସ୍କାର ଓ ସମ୍ମାନ କରି, ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, ଘର ଓ ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି, ପବିତ୍ର ମନେ ଏହି କଥାରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ମିଳେ। ଉଷାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦିନର ସାଢେ ତିନି ପ୍ରହର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା କଥାବାଚକ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ଏବଂ ଶାନ୍ତ ଧ୍ୱନିରେ ପଢ଼ାଯିବ। ଦିନ ମଧ୍ୟାନ୍ହରେ ଦୁଇ ଘଟିକା ବିରାମ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ କୀର୍ତନ କରିବେ। ଶରୀର ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ପାଇଁ ହଳକା ଏବଂ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଖାଦ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଏକଥର ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ଯଦି କ୍ଷମତା ଥାଏ, ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସ କରି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ, କିମ୍ବା ଘିଅ କିମ୍ବା ଦୁଧ ପିଇ ଆରାମରେ ଶୁଣିପାରିବେ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଫଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା କିମ୍ବା ଏକଥର ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଉପାୟ ସହଜ, ତାହା ନିଷ୍ଠାରେ କରିବା ଉଚିତ। ମୁଁ ମନେ କରେ ଯେ, ଯଦି ଉପବାସ କଥା ଶୁଣିବାରେ ବିଘ୍ନ ଆଣେ, ତେବେ ଭୋଜନ କରିବା ଉତ୍ତମ। ହେ ନାରଦ, ଏହି ସପ୍ତାହିକ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ନିୟମ ଶୁଣ; ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ଦୀକ୍ଷା ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାର ଅଯୋଗ୍ୟ। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ରଖିବା, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା, ପତ୍ରରେ ଭୋଜନ କରିବା, ଏବଂ କଥା ସମାପ୍ତି ପରେ ଖାଇବା—ଏହି ନିୟମ ପ୍ରତିଦିନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ଦଳ, ମଧୁ, ତେଲ, ଗୁରୁ ଖାଦ୍ୟ, ଅପବିତ୍ର କିମ୍ବା ବାସି ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଦୂରେ ରଖିବେ। କାମ, କ୍ରୋଧ, ମଦ, ମାନ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଲୋଭ, ଧୃତି, ମୋହ, ଦ୍ୱେଷ ସଦା ଦୂରେ ରଖିବେ। ଏହି କଥା ପାଠ କରୁଥିବା ବ୍ରତୀ ବେଦବିଦ୍, ବୈଷ୍ଣବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୁରୁ, ଗୋ, ବ୍ରତୀ, ନାରୀ, ରାଜା, ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ନିନ୍ଦା କରିବେ ନାହିଁ। ବ୍ରତୀ ନିଜେ ମହିଳା ରଜସ୍ୱଳା, ଚଣ୍ଡାଳ, ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ପତିତ, ବେଦ ବାହ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜ ଦ୍ୱେଷୀ, ବେଦ ବିରୋଧୀଙ୍କ ସହ କଥା ହେବେ ନାହିଁ। ସତ୍ୟ, ପବିତ୍ରତା, ଦୟା, ମୌନ, ସରଳତା, ନମ୍ରତା, ମନର ଦାନଶୀଳତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ। ଗରିବ, ଦୁର୍ବଳ, ରୋଗୀ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ଭୋଗୀ, ପାପୀ, ନିରସନ୍ତାନ, ମୋକ୍ଷ ଇଚ୍ଛୁକ ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ମହିଳା ଗର୍ଭବତୀ ହେବେନାହାନ୍ତି, ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ, ବନ୍ଧ୍ୟା, ପୁତ୍ର ହାରାଇଥିବା, କିମ୍ବା ଗର୍ଭପାତ ଭୋଗିଥିବା, ସେମାନେ ଏହି କଥା ସାବଧାନରେ ଶୁଣିବେ। ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ବିଧିପୂର୍ବକ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ, ଅସୀମ ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଥାଏ; ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କୋଟି ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି କରିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ଫଳ ଆଶାକୁ ନେଇ ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ ବ୍ରତ କରାଯାଏ।